سالن ارایش خوب در غرب تهران

سالن ارایش خوب در غرب تهران در نیمه راه با دو مرد که پایین می‌آمدند روبرو شدیم. آنها با نگاهی مصمم و آرام به ما نگاه می‌کردند و به نظر می‌رسید که مایل به صحبت کردن هستند. کاوردیل با نگاهی خیره و عضلات صورت سفت، هنری که او، مانند بسیاری از هموطنانش، در آن بسیار ماهر بهترین سالن زیبایی در تهران است، از کنارمان گذشت. عبارت “اگر جرات داری با من صحبت کن” او به خوبی ما را راهنمایی سالن آرایشگاه در تهران کرد. آن دو مرد بدون اینکه جرأت کنند با ما صحبت کنند. از پله‌ها پایین رفتند و ما بالا رفتیم.

سالن زیبایی : اولین اتاق سمت چپ، در طبقه اول، آپارتمانی بزرگتر و دلبازتر از آپارتمانی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که از آن آمده بودیم. روشن‌تر بود؛ آتشی روشن روشن بود و با سلیقه، مطابق با سبک اتاق پذیرایی، مبله شده بود. کتاب، عکس و یک پیانو هم آنجا بود. اتاق خالی بود، اما هنوز یک دقیقه هم از ورودمان نگذشته بود که خدمتکاری وارد سالن زیبایی در تهران شد تا به ما قهوه تعارف کند. ما از سخاوت سفیر ناراحت نشدیم. قهوه‌ی فوق‌العاده‌ای بود. داشتیم با این نوشیدنی بازی می‌کردیم که صدای خش‌خش آرامی به ما خبر داد که قرار است ما هم از لطف و محبت جامعه‌ی زنانه بهره‌مند شویم.

سالن ارایش خوب در غرب تهران

زن جوانی، قدبلند و برازنده، زیبا و خوش‌پوش، با یک نت موسیقی در دست وارد اتاق شد. حضور دو غریبه او را خجالت‌زده نکرد. با لحنی دلنشین و خارجی گفت: «شوبرت را دوست داری؟» با صمیمیت و صراحت گفتم: «به نظر من شوبرت جذاب است.» خانم با لبخندی نادر دندان‌هایش را نمایان کرد و پشت پیانو نشست. من موسیقی او را با دقت و ظرافت خاصی تنظیم کردم. با این حال، او شروع به نواختن با شوبرت نکرد، بلکه با یک “بداهه‌نوازی” کوچک و جذاب از شومان شروع به نواختن کرد.

نوازندگی او گوش‌نواز بود، زیرا لمس او بسیار فرهیخته بود؛ همچنین تماشای حرکات او جذاب بود، زیرا او یک اثر طبیعی بسیار برازنده و زنده بود. با پشتکار فراوان، موسیقی او را بررسی کردم. خودِ این کار لذت‌بخش بود؛ همچنین به نظر می‌رسید که نوعی مجوز برای حضور غیرقانونی ما بود. کاوردیل، در حالی که دستانش را در جیب‌هایش فرو برده بود، به نظر می‌رسید که با دقت به نوازندگی خانم گوش می‌دهد؛ اگرچه، همانطور که از خودش شنیده‌ام، تنها نوع موسیقی که برای او جذاب است «یک گروه موسیقی برنجی واقعاً خوب» است. در جریان اجرای «بداهه» اثر شومان، بر تعداد و اقتدار تماشاگران پیانیست خوش‌قیافه افزوده شد.

مانند نی‌نواز معروف هاملین، ظرافت هیجان‌انگیز نوازندگی او شروع به اغوا کردن جانوران عجیب و غریب از لانه‌شان کرد. الکساندر اومولیگان در حدود میزان چهارم، قدم زنان وارد اتاق پذیرایی شد. او پوزخندی آسمانی به لب داشت و گوش‌هایش را باز کرده بود تا وهم‌آلودترین آکوردهای ملودی را بشنود. او با خوشحالی سر خود را به سمت کاوردیل تکان داد و به من چشمک زد. مشخص بود که قهرمان آماتور میان‌وزن بریتانیای کبیر، بی‌نهایت لذت می‌برد. هنوز الکساندر اومولیگان از حضور گرمش به ما خبر نداده بود که براسه و خویشاوند سببی من، روی نوک پا وارد شدند.

دیدن ما که همگی با یک خانم ناشناس در حال صحبت با شومان برای ما بودیم، بی‌شک به همان اندازه که غیرمنتظره بود، اطمینان‌بخش هم بود. در آن لحظه، جودی با حالتی احساسی، ضربه‌ای برادرانه به دنده‌های قهرمان آماتور میان‌وزن زد. با این حال، بدون حضور رئیس گروه، نمی‌توانستیم مهمانی‌مان را کامل بدانیم. «بداهه‌نوازی» به پایان رسیده بود و از خانم محترم پشت پیانو خواسته شده بود که قطعه‌ای از برامس را بنوازد که ناگهان مغز متفکر، که با نگرانی منتظر ورودش بودیم، بار دیگر در صحنه ظاهر شد.

فیتز در حالی که تمام وجودش را شبیه مرد سرنوشت کرده بود، وارد اتاق شد. فصل دوازدهم مرد سرنوشت فیتز تنها از نظر ظاهری به مرد سرنوشت شباهت نداشت. تصمیم قاطع او در رفتارش، او را برای این نقش مناسب می‌کرد. نوازنده زیبا و ریتم‌های ظریفش تنها تا جایی برای او اهمیت داشتند که می‌توانستند در خدمت خواسته‌هایش باشند.

سالن ارایش خوب در غرب تهران فیتز در میانه‌ی یک راپسودی که به طرزی الهی نواخته می‌شد، وارد شد؛ و با حالتی بی‌تفاوت مستقیماً به سمت پیانو رفت و با گستاخی ناپلئونی، آرنج خود را روی نت موسیقی گذاشت. «ببخشید که حرفتان را قطع می‌کنم، کنتس، اما وقتی برای تلف کردن نیست.» کنتس انگشتانش را از روی کلیدها برداشت و دندان‌هایش با لبخندی ملیح برق زد.

غرب تهران

پیانیست شانه‌هایش را بالا انداخت ؛ و فیتز با زبان ایلیریایی روانش با شور و شوق قابل توجهی شروع به صحبت کرد. تربیت من پرهزینه بوده است؛ و بر اساس اصل تحسین‌برانگیز انگلیسی که هر چه بیشتر برای آموزش خود هزینه کنید، دانش عملی کمتری کسب می‌کنید، جای تعجب نیست که آشنایی من با زبان ایلیریایی به چند فحش محدود می‌شود. بنابراین نتوانستم مسیر مکالمه فیتز را دنبال کنم. ناچار مجبور شدم به تماشای حرکاتش قناعت کنم. این هم قابل توجه بود.

آن حالت رخوت و سستی که در بحران‌های سرنوشتش از خود نشان می‌داد، کنار گذاشته شد و جای خود را به شور و اشتیاق و اعتقادی شگفت‌انگیز داد. انگشتانش را روی پیانو می‌کوبید و با شور و حرارتی که می‌توانست ابوالهول را به حرکت درآورد، نظراتش را مطرح می‌کرد. در ابتدا به نظر نمی‌رسید که نوازنده‌ی زیبا آماده باشد تا فیتز را جدی بگیرد. لبخندش قوس‌دار و متمایل به شوخی بود. اما فیتز حال و هوای حماسی داشت. او تا این حد به کار خطیر و مهمی دست نزده بود که سبکسری یک زن او را دست کم بگیرد. مرد شروع به ابراز خشم کرد.

صدایش را آرام نگه داشت، اما رگ‌های پیشانی‌اش متورم سالن زیبایی در تهران شد و با مشت دست چپش به کف دست راستش کوبید. در برابر چنین نیروی طبیعتی، از هیچ زنی انتظار نمی‌رفت که نگرش منفی خود را حفظ کند. احساسات ایلیریایی فیتز به آتشفشانی تبدیل شد. در نهایت، خانم پشت پیانو دستانش را باز سالن آرایشگاه در تهران کرد، گفت «هاین!» و از روی صندلی موسیقی بلند شد. لحظه‌ای مردد ایستاد، اما نگاهش مانند ماری انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که به چشمان پرنده‌ای خیره شده باشد. عزم راسخ مرد، کار را تمام کرده بود.

سالن ارایش خوب در غرب تهران به وضوح به دستور او، زن از اتاق بیرون رفت و فیتز، رنگ‌پریده و عصبی، اما با چشمانی درخشان، به دنبالش رفت. برای لحظه‌ای به نظر می‌رسید که دیگر همدستان توطئه‌گرش را فراموش کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است.