ارایشگاه زنانه عسل بانو تهران

ارایشگاه زنانه عسل بانو تهران وارد سالن سالن زیبایی در تهران شد و خود را با بی‌حوصلگی روی صندلی انداخت و با ظرافت زنانه وقایع و گفتگوهای بعد از ظهر را به یاد آورد، تا اینکه از نور و گرمای خانه کلافه شد و به هوای خنک بالکن پناه برد و در حالی که به نرده تکیه داده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، با نگاهی رویایی از میان تاک‌های پیچ امین‌الدوله به باغچه‌ها و چمن‌های آن سوی آن نگاه سالن آرایشگاه در تهران کرد. با این حال، تفکرات کنتس، علی‌رغم ظرافت و لطافت ملایم رفتارش و انتزاع شاعرانه نگاهش، منحصراً رمانتیک نبود. او با تصویرسازی جدی از تمام معایب عملی ازدواج از روی هوس، خود را در برابر حمله‌ی محبت بی‌ملاحظه تقویت می‌کرد.

سالن زیبایی : آیا می‌توانست با ازدواج با کسی جز پسرعمویش آرماند، نارضایتی پایدار عمه و عمویش را به خود جلب کند؟ آیا می‌توانست نیمی از ثروت خود را که مجازات چنین هوس‌بازی‌ای بود، فدا کند؟[۱۴۴] قلبش را به تپش انداخت و در فقر نسبی فرو رفت؟ با این حال، یادگار یک عبارت، با لحنی لطیف و مردانه، ” خوش به حالت ، من را دوست بدار” همیشه در خاطرش بود و ضربان قلبش را تندتر و خون گرم را به گونه‌هایش جاری می‌کرد. ماه بالا آمده بود و سیلی از نور نقره‌ای را بر گل‌های رز فرانسوا و گلدان‌های کاکتوس روی دیوار باغ می‌ریخت.

ارایشگاه زنانه عسل بانو تهران

کنتس قدم زنان وارد باغ شد و با این تصور که زمزمه‌ای از دروازه کوچک منتهی به خیابان آرک ان سیل می‌شنود، قدم‌هایش را به آن سمت چرخاند. کنتس پرسید: «لیزا، تویی؟» به درستی حدس می‌زد که لباس ململ، که در مهتاب تکان می‌خورد، نمی‌تواند متعلق به کسی جز دختر مادام لدروی شایسته باشد، و اینکه او در شُرُف غافلگیر کردن یک گفتگوی دونفره بین لیزای عشوه‌گر و باغبانش، فرانسوا عاشق، بهترین سالن زیبایی در تهران است. لیزا گفت: «بله، مادام، می‌توانم خدمتی بکنم؟» کنتس نیز مانند فرانسوا به لیزا علاقه داشت. چشمان درخشان و موهای براقش دلنشین بود و شوخ طبعی و صدای شادش او را به همدمی دوست داشتنی تبدیل کرده بود، و سپس از امتیاز گرانبهای زندگی در یک خانه با ویکتور دو ویلفورت لذت برد.

شاید ذره‌ای از اطلاعات مربوط به او از ذهنش پاک می‌شد – هر چه که بود، ماتیلد می‌دانست که این اطلاعات برایش بسیار جالب خواهد بود. اگر قرار بود روز بعد رژه صبحگاهی برگزار شود،[۱۴۵]ماتیلد به میدان مانور می‌رفت تا قهرمانش « در اوج شکوه » را در ستاد ژنرال ببیند. «چه مهتاب زیبایی، لیزا! با من به سمت دریاچه می‌آیی؟ اول شالم را از خانه بیاور.» لیزا نفس زنان گفت: «بفرمایید، مادام.» و با شال برگشت و آن را دور ماتیلد پیچید. فرانسوا دروازه را باز کرد و آنها وارد خیابان شدند. لیزا با زیرکی نقشی را که قرار بود ایفا کند حدس زد، گفت: «مامان، دوست دارم بدانم امشب چه بلایی سر سرهنگ دو ویلفورت آمده است.» ماتیلد با بی‌تفاوتیِ ساختگی پرسید: «چه اتفاقی افتاده؟» «ما نمی‌توانیم تصور کنیم، مادام.

اما امروز بعد از ظهر، در غیاب سرهنگ دو ویلفورت، خانمی جوان و خوش‌قیافه، در حالی که سوگواری عمیقی می‌کرد، به دیدنش آمد. وقتی دید سرهنگ در خانه نیست، برایش یادداشتی گذاشت و وقتی سرهنگ آن را خواند، از هیجان دیوانه شد و اولیس را صدا زد تا اسبش را بیاورد. اسب لنگ بود و برای استفاده مناسب نبود و سرهنگ برای اولین بار، فکر می‌کنم از زمانی که به خانه ما آمده بود، فحش داد. این برای یک نظامی حرف زیادی برای گفتن دارد ، مادام. اولیس قبلاً هرگز آن خانم را ندیده است. سرهنگ هرگز هیچ خانمی را جز عمه‌اش، مارکیز دو ویلفورت، نمی‌پذیرد، و این هم برای یک نظامی حرف زیادی برای گفتن دارد ، اینطور نیست، مادام؟» ماتیلد با لحنی گرفته پرسید: «خب، اسبی هم گرفت؟»[۱۴۶] شدتی که لیزا را در ناخودآگاهِ یاوه‌گویی‌های کودکانه‌اش شگفت‌زده کرد.

«بله، خانم؛ اسب یک بارون عجیب و غریب که با ما زندگی می‌کند، آنجاست که اغلب اسبش را در اختیار آقای سرهنگ قرار می‌دهد. اسب هم تلو تلو می‌خورد، اما سرهنگ سوار اسب شد و با عجله‌ی دیوانه‌واری رفت.» کنتس با اضطرابی که نمی‌توانست فرو بنشاند پرسید: «او که می‌تواند باشد؟ آیا موقع رفتن همین مسیر را رفت؟» لیزا در حالی که صدای خشمگین سم اسبی روی پیاده‌رو او را از خطر آگاه می‌کرد، فریاد زد: «بله، خانم، او به سمت دریاچه تاخت. اما مراقب باشید، مراقب باشید، خانم!» آنها به سختی فرصت داشتند تا در یک درگاه باز پناه بگیرند که ناگهان اسبی بدون سوار از کنارشان گذشت.

«این اسب بارون است – و سرهنگ، مادام. خدای من! خدای من! چه بلایی سرش آمده؟ بگذارید اولیس را پیدا کنم.» کنتس گفت: «و من به دریاچه خواهم رفت؛ شاید.» لیزا فریاد زد: «نه تنها، مادام.» اما کنتس پیش از این در سایه خانه‌ها ناپدید شده بود، و لیزا، به همان اندازه چابک و سریع، در جهت مخالف، در جستجوی اولیس، ناپدید شد.

ارایشگاه زنانه عسل بانو تهران ماتیلد با عجله به راه خود ادامه داد – جایی که نمی‌دانست کجاست. غریزه‌ای کورکورانه قوی‌تر از عقل به او هشدار می‌داد که تأخیر کشنده خواهد بود، و زندگی، که در نظر او بسیار ارزشمند شده بود، در انتظار آمدن اوست، سوسو می‌زند و شاید رو به زوال می‌رود، زیرا در نزدیکی مرگ معلق است، که[۱۴۷] باید از آن اجتناب می‌کرد.

بانو تهران

سرعتش را دو برابر کرد و در خیابان ساکتی که تنها چند ساعت پیش از آن گذشته بود، با تکیه بر بازوی ویکتور، به سرعت دوید. دریاچه را در مقابل خود دید، آرام و نقره‌ای. تپه‌ای برای پایین آمدن وجود داشت و در پایین، کنار دریاچه، توده‌ای سنگ لق قرار داشت. به جلو جهید تا چیزی را از جاده بردارد. شلاقی بود که آن را خوب می‌شناخت و صد بار با آن کار کرده بود. برای لحظه‌ای بی‌حرکت ماند، سرش گیج رفت و چشمانش بسته شد تا از دیدن هیکلی به خاک افتاده که در زیر نور سفید ماه، آرام و بی‌حرکت در پاهایش افتاده بود، جلوگیری کند.

او این را هم می‌دانست. موهای بلوند آغشته به خون را که از زخمی نزدیک شقیقه جاری بود، به خوبی می‌شناخت؛ و با فریادی وحشیانه برای کمک، ماتیلد سر را که تا نیمه در گل و آب فرو رفته بود، بلند سالن آرایشگاه در تهران کرد و با ناامیدی به چشمان بسته و چهره خشک ویکتور دو ویلفورت خیره شد. [۱۴۸] سوم. روزهای پاییزی دوباره از راه رسیده بودند و خورشید بر انبوهی از برگ‌های قهوه‌ای خشک می‌تابید که با هر وزش باد، در خیابان آرک ان سیل به این سو و آن سو می‌رفتند. بانو لیزا در جایگاه همیشگی‌اش در درگاه، شماره ۲۹، با موهایی درخشان و گونه‌هایی گلگون، غرق در بافتنی‌های همیشگی‌اش بود، اما هنوز هم می‌توانست نگاه‌های دزدکی به سمتی که فرانسوا یا اولیس ممکن بود بالاخره از آنجا ظاهر شوند، بیندازد.

ارایشگاه زنانه عسل بانو تهران قرار نبود او مدت زیادی در تنهایی بماند، زیرا فرانسوا وفادار، که هرگز به اندازه کافی از جذابیت‌های شخصی خود مطمئن نبود که خود را دست خالی در مقابل معشوق مورد تحسینش قرار دهد، به زودی در کنارش ایستاده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، در حالی که با پیشکشی از انگور، آرامش یافته بود. لیزا فریاد زد: «ای فرانسوا، چقدر از دیدنت خوشحالم! آیا مادام لا کونتس واقعاً رفته بهترین سالن زیبایی در تهران است؟» فرانسوا پاسخ داد: «بله، او رفته است. آقای آرماند و عمه مادام او را همراهی کرده‌اند. اما باید صورت رنگ‌پریده‌اش را که غرق در اشک بود، می‌دیدی. این باعث می‌سالن زیبایی در تهران شد تو هم گریه کنی، مادام لیزا، چون من را هم به گریه انداخت.