سالن زیبایی اصیلا – جنت آباد جنوبی

سالن زیبایی اصیلا – جنت آباد جنوبی سپس با صدای بلند و بی‌توجه به اینکه چه کسی صدایش را می‌شنود، ادامه می‌دهد: «چرا، من چند روز پیش در تالار شهر، انبوهی از اظهارنامه‌های سود را که وزارت خزانه‌داری ملزم به پرداخت آنها کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، دیدم. البته نمی‌دانم، چون آنها را نخوانده‌ام، اما من هم مثل شما مطمئن و مطمئن هستم که همه آن انبوه بی‌شمار اظهارنامه‌ها، فقط انبوهی از دروغ و نیرنگ و چرندیات هستند!» گروهبان باهوش و خستگی‌ناپذیر، با دقت و وسواس فراوان در شغل کارمندی‌اش، داستان‌های رسوایی‌ها و سودجویی‌های کلان خود را با حرکاتی بی‌ملاحظه تعریف می‌کند، «در حالی که رفقای خوب ما در حال جنگیدن هستند.» او حرف می‌زند و حرف می‌زند و در نهایت می‌گوید که تا زمانی که او را به حال خود رها کنند، برایش ذره‌ای اهمیت ندارد.

سالن زیبایی : آقای فونتان در کافه بهترین سالن زیبایی در تهران است. زنی موجودی لرزان را به سمت او هدایت می‌کند و او را به او معرفی می‌کند. «آقای فونتان، او بیمار است، چون به اندازه کافی غذا نخورده است.» فونتان با خوشرویی می‌گوید: «خب حالا! و من هم مریضم، اما به خاطر این است که زیاد غذا می‌خورم.» گروهبان در حالی که با کمی احترام به ما نگاه می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، خداحافظی کرد.

سالن زیبایی اصیلا – جنت آباد جنوبی

کریلون به من گفت: «حق با اون آقا باهوشه. همیشه همینطور بوده و همیشه همینطور خواهد بود، می‌دونی!» دور از چشم دیگران، سکوت می‌کنم. هنوز از شنیدن این حرف‌ها در این مدت کوتاه، خسته و مبهوت هستم، چون مدت زیادی است که جز خودم چیزی نمی‌شنوم.

اما مطمئنم که همه آنها حقیقت دارند و میهن‌پرستی برای بسیاری فقط یک کلمه یا یک ابزار است. و با احساس اینکه هنوز لباس سرباز معمولی بر تنم است، ابروهایم را در هم می‌کشم و متوجه می‌شوم که برای فقرا، این چنین فریب خورده، مایه ننگ و شرمساری است. کریلون مثل همیشه لبخند می‌زند! بر چهره‌ی بزرگش، که حالا هر روز که می‌گذرد ردی از خود به جا می‌گذارد، بر چهره‌ی ضعیف و گرد شده‌اش که دهانش مثل یک سایفر باز است، لبخند قدیمیِ گذشته گسترده شده است. آن موقع فکر می‌کردم که تسلیم شدن یک فضیلت است؛ حالا می‌بینم که یک رذیلت است.

خوش‌بین، همدست همیشگی همه‌ی بدکاران است. این لبخند منفعل که من تحسینش می‌کردم اما اخیراً – آن را بر روی این چهره‌ی بیچاره نفرت‌انگیز می‌دانم. * * * * * * کافه پر از کارگران، چه پیر و چه بسیار جوان، از شهر و روستا، اما عمدتاً از روستا، شده است. این پست‌مردان، این بی‌پول‌ها چه می‌کنند؟ کثیفند و مشروب می‌خورند. با اینکه هوا ظهر است، تاریکند، چون کثیفند. در روشنایی، آن تاریکی‌ای که با خود حمل می‌کنند، سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست؛ و بوی بد با آنها از بین می‌رود. سه سربازِ در حالِ نقاهت از بیمارستان را می‌بینم که به گروه‌های عوام می‌پیوندند؛ آن‌ها را از روی لباس‌های خشن، کلاه‌ها و چکمه‌های بزرگشان و به این دلیل که حرکاتشان به هم پیوسته و از یک حرکت مشترک پیروی می‌کند، می‌توان شناخت. این نوشندگان به زور «لیوان‌های دور تا دور» شروع به صحبت با صدای بلند می‌کنند.

هیجان‌زده می‌شوند و بی‌هدف فریاد می‌زنند؛ و در نهایت به طرز مشهودی به بیهوشی، فراموشی و شکست فرو می‌روند. تاجر شراب پشت میز صندوقش است که مثل نقره می‌درخشد. او پشت میز صندوق ایستاده، بی‌رنگ و بی‌حرکت، مثل مجسمه نیم‌تنه روی پایه. بازوهای برهنه‌اش آویزان است، مثل صورتش رنگ‌پریده. می‌آید و مقداری شراب ریخته شده را پاک می‌کند، و دستانش برق می‌زند و چکه می‌کند، مثل دست‌های یک قصاب. * * * * * * کریلون فریاد زد: «یادم رفت بهت بگم که چند روز پیش از هنگ تو خبر داشتن. سر ملوسون کوچولو تو یه حمله تیکه تیکه شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. می‌دونی؛ اون یه آدم ضعیف و تنبل بود. خب، مثل یه شیطان حمله می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد.

جنگ، مردها رو اینجوری از نو می‌سازه!» پرسیدم: «موریانه؟» «آه، بله! شکارچی غیرقانونی موریانه! خیلی وقته که ندیدنش. انگار غیبش زده. انگار کشته شده.» بعد او با من از اینجا حرف می‌زند. مثلاً بریزبیل، همیشه همان است، یک سوسیالیست و یک رسوایی. کریلون می‌گوید: «این هم از او، و آن مرد خطرناک اودو هم با آن نزاکت بدنامش. باورتان می‌شود که نتوانسته‌اند به خاطر تمایلات جاسوسی‌اش او را گیر بیندازند! هیچ چیز در زندگی گذشته‌اش، هیچ چیز در رفتارش، هیچ چیز در مخارجش، هیچ چیز برای ایراد گرفتن وجود ندارد. مگر نباید آدم عمیقی باشد؟» شاید فکر کنم – فرض کنیم همه اینها دروغ بوده؟ با این حال، به نظر می‌رسید.

سالن زیبایی اصیلا – جنت آباد جنوبی که زیر پا گذاشتن یکی از قدیمی‌ترین و ریشه‌دارترین عقاید در شهرمان، کار بسیار دشواری باشد. اما ریسک می‌کنم. “شاید او بی‌گناه باشد.” کریلون از جا می‌پرد و فریاد می‌زند: «چی! تو به بی‌گناهی او مشکوکی!» صورتش درهم می‌رود و با خنده‌ای بلند منفجر می‌شود، خنده‌ای مقاومت‌ناپذیر همچون موجی از جزر و مد، خنده‌ای که همه می‌توانند جلویش را بگیرند! کریلون لحظه‌ای بعد می‌گوید: «صحبت از موریانه که سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد، انگار او نبود که شکار غیرقانونی را انجام داد.» سربازان دوره نقاهت در حال ترک میخانه هستند.

اصیلا – جنت آباد

کریلون با حرکات موازی و چوبدستی‌هایشان، دور شدن آنها را تماشا می‌کند. «بله، اینجا زخمی و آنجا مرده است!» می‌گوید: «همه کسانی که موقعیت ممتازی نداشتند! آه، لا، لا! بیچاره‌ها، وقتی به آن فکر می‌کنید، آه، چه رنجی کشیده‌اند! و در این لحظه، همیشه، عده‌ای در حال مرگ هستند.

و ما خیلی خوب تحمل می‌کنیم، و به سختی به آن فکر می‌کنیم. آنها نیازی به کشتن این همه آدم نداشتند، این قطعی است – همانطور که همه می‌دانند، اشتباهات و خطاهایی وجود داشته است. اما خوشبختانه،» او با شور و شوق اضافه می‌کند و دستی را که به بزرگی یک حیوان جوان است روی شانه‌ام می‌گذارد، «مرگ سربازان و اشتباهات رئیس، همه روزی ناپدید می‌شوند، در شکوه فرمانده پیروز ذوب و فراموش می‌شوند!» * * * * * * در محل برگزاری جشنواره یادبود ما صحبت‌های زیادی شده است. من مشتاق حضور نیستم و ماری را تماشا می‌کنم که چگونه می‌رود. بعد احساس می‌کنم که مجبورم به آنجا بروم، انگار که وظیفه‌ام باشد.

از روی پل رد می‌شوم. در گوشه‌ی جاده‌ی قدیمی، کنار مزارع، توقف می‌کنم. دو قدم آن‌طرف‌تر، گورستان قرار دارد که به سختی در حال گسترش بهترین سالن زیبایی در تهران است، زیرا تقریباً همه‌ی کسانی که اکنون می‌میرند، دیگر جایی نیستند. چشمانم را بالا می‌آورم و تمام منظره را با هم تماشا می‌کنم. تپه‌ای که روبرویم قد برافراشته، پر از جمعیت است. مثل دسته‌ای از زنبورها می‌لرزد.

سالن زیبایی اصیلا – جنت آباد جنوبی در بالا، در خیابانی با درختان لیموترش هرس‌شده، آفتاب و سکوی قرمز رنگی که با غنای لباس‌ها و یونیفرم‌ها و آلات موسیقی می‌درخشد، بر فراز تپه قرار دارد. بعد یک مانع قرمز وجود دارد. در این طرف آن مانع، پایین‌تر، مردم ازدحام می‌کنند و خش‌خش می‌کنند. من تصویر باشکوه گذشته را می‌شناسم.