سالن زیبایی چهره آذین سعادت آباد

سالن زیبایی چهره آذین سعادت آباد ما درباره آنها صحبت می‌کردیم و عکس‌هایشان را در روزنامه‌ها می‌دیدیم. یک روز یکشنبه یکی از آنها را از پنجره‌مان دیدیم. صدای منقطع موتورش را که در آسمان منبسط می‌سالن زیبایی در تهران شد شنیده بودیم؛ و در پایین، مردم شهر که در آستانه خانه‌هایشان بودند، سرشان را به سمت سقف خیابان‌هایشان بلند کردند. فضای پر سر و صدا با یک نقطه مشخص شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.

سالن زیبایی : ما به آن نگاه می‌کردیم و حشره بزرگ، مسطح و پر سر و صدا را دیدیم که بزرگتر و بزرگتر می‌شد و سیاهی زاویه‌ها و خطوط جدا شده‌اش را در برابر توده هوای ابرها سایه می‌انداخت. وقتی پرواز بی‌پروایش تمام شد.

سالن زیبایی چهره آذین سعادت آباد

وقتی در میان دنیای جدید صداهایی که در قطارش می‌کشید، در چشم‌ها و گوش‌هایمان محو سالن زیبایی در تهران شد، ماری با خیال‌پردازی آهی کشید. او گفت: «دوست دارم با هواپیما بالا بروم، در باد، در آسمان!» یک روز بهار، خیلی درباره سفری که قرار بود روزی برویم صحبت می‌کردیم.

چند پوستر راه‌آهن روی دیوارهای حلبی‌خانه‌های قدیمی چسبانده بودند که قرار بود طرح پوکارد آنها را دگرگون کند. روزی که با جلای خیس و بوی چسبشان تازه و درخشان شده بودند، به آنها نگاه کردیم. ما طرح مربوط به کورسیکا را ترجیح می‌دادیم که مناظر ساحلی، بندرگاه‌هایی با مردمانی زیبا در پیش‌زمینه و کوهی بنفش در پشت، همه در میان حلقه‌های گل را نشان می‌داد. و بعداً، حتی وقتی سفت و پاره شده و در باد ترک می‌خورد، آن پوستر ما را جذب می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. یک شب، در آشپزخانه، وقتی تازه وارد شده بودیم – خاطراتی وجود دارد که به طرز مرموزی از بقیه بیشتر زنده می‌مانند – و ماری در حالی که کلاهش را بر سر داشت و دستانش در گرگ و میش از کثیفی زغال سنگ پاک شده بود.

آتش را روشن می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، گفت: «بعداً به آن سفر می‌رویم!» گاهی اوقات اتفاق می‌افتاد که من و او در طول هفته بیرون می‌رفتیم. من به اطراف نگاه می‌کردم و افکارم را با او در میان می‌گذاشتم. او که هرگز خیلی پرحرف نبود، به حرف‌های من گوش می‌داد. هنگام بازگشت، نه چندان دور از لانه‌ی قدیمی و مخفی اودو، صدای سرفه‌ی طوطی را می‌شنیدیم. آن پرنده‌ی پیر، فرسوده و نخ‌نما، با رنگ سبز کم‌رنگ، بی‌وقفه سرفه‌هایی را تقلید می‌کرد که دو سال پیش ریه‌های آدولف پیوت را پاره کرده بود.

کسی که در میان خانواده‌اش در چنین شرایط غم‌انگیزی درگذشت. آن روزها ما با گوش‌هایی پر از غرش سرسخت آن پرنده‌ی ضبط برمی‌گشتیم، پرنده‌ای که با تمام قوا مصمم انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود صدایی را که برای لحظه‌ای در جهان گذشت جاودانه کند و پژواک‌های فاجعه‌ای باستانی را که همه دیگر به آن فکر نمی‌کردند، در فضا پخش کند. تقریباً تنها آدم‌های دور و بر ما، مارته، خواهرشوهر کوچکم، هستند که شش سال دارد و مثل یک مینیاتور شگفت‌انگیز به خواهرش شباهت دارد.

پدرشوهرم که کم‌کم دارد خودش را نابود می‌کند؛ و کریلون. این آخری همیشه در همان مغازه با رضایت زندگی می‌کند، در حالی که زمان می‌گذرد، مثل پدر و پدربزرگش، و پینه‌دوزِ افسانه، جد ابدی‌اش. زیر کلاه مربعی‌اش، روی لبه طاقچه شیشه‌ای‌اش، در حالی که پیپ کوتاه و آبدارش را می‌کشد و با آن حرف می‌زند و تف می‌کند، تک‌گویی می‌کند – در واقع، به نظر می‌رسد که دارد به آن جواب می‌دهد. یک زحمتکش تنها، سرنوشتش به طور فزاینده‌ای سخت و تقریباً بی‌ارزش می‌شود. او اغلب برای انجام کارهای کوچک به ما مراجعه می‌کند – تعمیر پایه میز، تعویض صندلی، تعویض کاشی. سپس می‌گوید: «باید یک نکته را به شما بگویم…» بنابراین او شایعات منطقه را نقل می‌کند.

زیرا همانطور که رک و پوست کنده اعتراف می‌کند، پنهان کردن آنچه می‌داند خلاف وجدان اوست. و خدا می‌داند که در محله ما به اندازه کافی شایعه وجود دارد! – یک شبکه کامل، از بالا و پایین، از دعواها، دسیسه‌ها و فریب‌ها، که دور مرد، زن و عموم مردم تنیده شده بهترین سالن زیبایی در تهران است. یکی می‌گوید: “این نمی‌تواند درست باشد!” و سپس به چیز دیگری فکر می‌کند. و کریلون، در مواجهه با این همه انحراف، این همه خطا، لبخند می‌زند! من دوست دارم آن لبخند شاد و معصوم را بر چهره این کارگر حقیر ببینم.

او از من بهتر است، و حتی با عقل سلیم بی‌دریغش، زندگی را بهتر می‌فهمد. به او می‌گویم: «اما مگر رسم و رسوم بد و رذیلت وجود ندارد؟ مثلاً اعتیاد به الکل؟» کریلون می‌گوید: «بله، تا زمانی که آن را بزرگ نکنید. من از بزرگ‌نمایی خوشم نمی‌آید، و به همان اندازه که در بین بدبینان دیده می‌شود، در بین بدبینان هم دیده می‌شود. می‌گویید، بنوشید! نکته اصلی این است که مردم به اندازه کافی سخاوت ندارند.

سالن زیبایی چهره آذین سعادت آباد آنها همه این شیاطین بیچاره‌ای را که می‌نوشند و خودشان را باهوش می‌دانند، سرزنش می‌کنند! و آنها هم حسادت می‌کنند؛ اگر آنها اینطور نبودند.

چهره آذین

به من بگویید، آیا آنها در سکوت سنگی و متحجرانه در مقابل کارهای مخفیانه افراد بزرگتر می‌ایستادند؟ این چیزی است که در اعماق وجود ماست. بگذارید الان به شما بگویم. من چیزی علیه موریانه نمی‌گویم، اگرچه او یک شکارچی غیرقانونی است، و برای اهالی قلعه این از همه بدتر است، اما اگر آن راهزن بریزبیلی آنارشیستی که سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست و همه را می‌ترساند نبود، من او را به خاطر بینی کثیفش و حتی بیرون نیاوردن آن از قابلمه پینت در تمام طول هفته می‌بخشیدم.

نه تنها جرم نیست ما باید به آینده نگاه کنیم و روحیه‌ای وسیع داشته باشیم، همانطور که موسیو ژوزف می‌گوید. شکیبایی! همه ما آن را می‌خواهیم، ​​نه؟ می‌گویم: «شما آدم‌های خوبی هستید.» کریلون با افتخار پاسخ می‌دهد: «من هم یک انسانم، مثل همه. اینطور نیست که به ایده‌های مرسوم پایبند باشم؛ من عتیقه‌شناس نیستم، اما دوست ندارم خودم به تنهایی کاری را انجام دهم. اگر در زندگی آدم بی‌عرضه‌ای هستم، به این دلیل است که مثل دیگران هستم – نه کمتر.» او در حالی که صاف می‌ایستد می‌گوید. و در حالی که صاف‌تر می‌ایستد، اضافه می‌کند: « نه بیشتر، نه بیشتر!» وقتی گپ نمی‌زنیم، با صدای بلند کتاب می‌خوانیم.

در کارخانه کتابخانه‌ی بسیار نفیسی وجود دارد که خانم ولنتاین گوزلان از میان آثار آموزشی یا اخلاقی، برای استفاده‌ی کارکنان انتخاب کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است. ماری که تخیلش از من فراتر می‌رود و اضطراب‌های مرا ندارد، مطالعه را هدایت می‌کند. او کتابی را باز می‌کند و با صدای بلند می‌خواند، در حالی که من در آرامش به پرتره‌ی پاستلی که درست روبروی پنجره آویزان است نگاه می‌کنم. روی شیشه‌ای که تصویر را در بر گرفته، انعکاس آرام و پف‌کرده‌ی پرده‌های بی‌قرار پنجره را می‌بینم و چهره‌ی آن پرتره‌ی لعاب‌دار با رگه‌های شکسته و انواع خطوط موج‌دار محو می‌شود.

سالن زیبایی چهره آذین سعادت آباد ماری گاهی در پایان یک فصل آهی می‌کشد و می‌گوید: «آه، این ماجراجویی‌ها! این چیزهایی که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتند!» فریاد می‌زنم: «خدایا شکرت». «افسوس،» او پاسخ می‌دهد. حتی وقتی مردم با هم زندگی می‌کنند، بیشتر از آنچه فکر می‌کنند با هم تفاوت دارند!