سالن زیبایی بارانا ولنجک

سالن زیبایی بارانا ولنجک این نقش‌برجسته‌ها و کانال‌ها شبکه‌ای پیچیده و غیرقابل محاسبه را تشکیل می‌دادند که در نزدیکی، اجساد و لاشه‌ها بر آن نقش بسته بودند؛ از دور، دلگیر و سیاره‌ای. می‌سالن زیبایی در تهران شد ستون‌ها و تیرک‌های رسمی اما مبهم را که در فاصله‌ای تا انتهای دید ردیف شده بودند، و در اینجا و آنجا، برآمدگی‌ها و لکه‌های جوهرِ گردِ سنگرها را تشخیص داد.

سالن زیبایی : در برخی از بخش‌های گودال، گاهی اوقات حتی می‌شد خطوط سیاهی را تشخیص داد، مانند دیواری تیره بین دیوارهای دیگر، و این خطوط تکان می‌خوردند – آنها کارگران تخریب بودند.

سالن زیبایی بارانا ولنجک

کل منطقه‌ای در شمال، در زمین مرتفع‌تر، جنگلی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که به پرواز درآمده و تنها انبوهی از دکل‌های به گل نشسته، مانند اسکله، باقی مانده بود. رعد و برق در آسمان بود، اما نم نم باران هم می‌بارید، و حتی برق‌ها هم در آن سیالیت بی‌پایان که در آن هر هنگ به اندازه هر فرد گم شده بود، خاکستری به نظر می‌رسیدند. وارد دشت شدیم و در سنگر ناپدید شدیم. «گذرگاه باز» حالا با سنگری سوراخ شده بود، هرچند که تازه شروع شده بود. در میان صدای گلوله‌هایی که لبه‌هایش را محو می‌کردند.

مجبور بودیم روی شکم‌هایمان، در امتداد کف چسبناک این دره، سینه‌خیز برویم. کناره‌های تنگ، کوله‌هایمان را گرفته و متوقف کرده بودند، طوری که ما به ناچار مانند شناگران، برای پیشروی در زمین، زیر قتل در هوا، تقلا می‌کردیم. برای لحظه‌ای، درد و رنج و تلاش، قلبم را از حرکت باز داشت و در کابوسی، کوچکی و بی‌روحی قبرم را دیدم که رویم بسته می‌شد. در پایان این شکنجه، علیرغم کوله پشتی‌ها، دوباره از خواب بیدار شدیم. آخرین پوسته‌های ستاره‌ای، شفق قطبی خونینی را به صبح می‌فرستادند.

هاله‌های ناگهانی نگاهمان را به خود جلب کردند و قله‌های دود سیاه مانند درختان سرو به هوا برخاستند. از هر دو طرف، از جلو و عقب، صدای خودکشی ترسناک گلوله‌ها را می‌شنیدیم. * * * * * * تا عصر در اعماق زمین راهپیمایی کردیم. گهگاه کوله پشتی را بالا می‌بردیم یا کلاه خود را روی عرق پیشانی فشار می‌دادیم؛ اگر می‌افتاد، دیگر نمی‌توانستیم آن را در حین راهپیمایی بلند کنیم؛ و سپس دوباره شروع به مبارزه با فاصله کردیم. دستی که روی بند تفنگ بود، توسط بندهای شانه متورم شد و بازوی خمیده شکست. مثل یک تکرار همیشگی، ناله‌های ملوسون به ذهنم رسید. او مدام می‌گفت که می‌خواهد بایستد.

اما هرگز نایستاد، و حتی وقتی سوت توقف زده شد، با شدت به پشت مرد جلویی‌اش کوبید. توده‌ی مردان چیزی نگفتند. و عظمت این سکوت، این حرکت مستبدانه و سرکوبگرانه، آجودان مارکاسین را که دوست داشت کمی جنب و جوش ببیند، آزرده خاطر سالن آرایشگاه در تهران کرد. او با انتقام به ما حمله کرد و ما را مورد ضرب و شتم قرار داد.

او در حالی که به گوشه‌ها می‌رفت تا از وضعیت خود مطلع شود، صفوف را در تنگنای سنگر به جلو می‌راند. اما در آن لحظه کوله پشتی نداشت. در میان صدای سنگین و دوردستِ قدم‌هایمان، در میان تسلیِ خواب‌آلودگی‌مان، صدای زنگ‌دارِ سرگرد را می‌شنیدیم که با خشونت این یا آن را سرزنش می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. «کجا دیده‌اید، خوک‌ها، که میهن‌پرستی بدون نفرت وجود داشته باشد؟ فکر می‌کنید کسی می‌تواند کشور خودش را دوست داشته باشد اگر از کشورهای دیگر متنفر نباشد؟» وقتی کسی با لحنی طعنه‌آمیز از نظامی‌گری صحبت می‌کرد.

چون هیچ‌کس، جز موریانه که به حساب نمی‌آمد، این کلمه را جدی نمی‌گرفت – مارکاسن با ناامیدی غرید: «نظامی‌گری فرانسوی و نظامی‌گری پروسی، یکی نیستند، یکی فرانسوی و دیگری پروسی!» اما ما احساس کردیم که همه این مشاجرات فقط او را شوکه و خسته کرده بهترین سالن زیبایی در تهران بهترین سالن زیبایی در تهران است. او فوراً و با غم و اندوه ساکت شد. ما را برای نگهبانی در قسمتی که قبلاً هرگز ندیده بودیم، متوقف کردند و به همین دلیل در ابتدا برای ما بدتر از بقیه به نظر می‌رسید.

سالن زیبایی بارانا ولنجک مجبور شدیم تمام شب در سنگر بی‌سرپناه بالا و پایین بپریم تا از صفوف گلوله‌های توپ که به سمت ما سرازیر می‌شدند، در امان باشیم. آن شب فقط یک تصادف بزرگ بود و ما در میان گودال‌های سیاه، بر روی پس‌زمینه‌ای شبح‌وار از خاک، پخش شده بودیم. صبح دوباره حرکت کردیم، گیج و مبهوت، به رنگ شب. در جلوی ستون، هنوز فریاد «به پیش!» را می‌شنیدیم.

بارانا ولنجک

سپس شدت تلاش خود را دو برابر کردیم، کمی عجله از خود بیرون کشیدیم؛ و گروه خیس و یخ‌زده در زیر انبوهی از ابر که در شعله‌ها فرو می‌ریختند، به راه خود ادامه دادند، قربانیان سرنوشتی که وقت نداشتند نامش را جستجو کنند، سرنوشتی که فقط اجازه می‌داد نیرویش مانند خدا احساس شود.

در طول روز، و خیلی دورتر، فریاد «ایست!» سر می‌دادند و صدای خفه‌ی راهپیمایی خاموش بود. از گودالی که ما زیر کوله‌هایمان در آن فرو رفته بودیم، در حالی که دسته‌ی دیگری دور می‌سالن زیبایی در تهران شد، می‌توانستیم تا خاکریز راه‌آهن را ببینیم. انتهای لوله‌ی سوراخ‌دار، خانه‌ها و کلبه‌های فروریخته، باغ‌های ویران‌شده‌ای که چمن و گل‌ها در آنها دفن شده بودند، محوطه‌هایی که با نرده پوشیده شده بودند، تکه‌هایی از مصالح ساختمانی که بقایای گویای پوسترها هنوز به آنها چسبیده بود.

گوشه‌ای پر از جزئیات مصنوعی، از چیزهای انسانی، از توهمات. ساحل راه‌آهن نزدیک بود و در شبکه‌ی سیمی که بین آن و ما کشیده شده بود، بسیاری از اجساد مانند مگس به سرعت به دام می‌افتادند. عناصر به تدریج آن بدن‌ها را در خود حل کرده بودند و زمان آنها را فرسوده کرده بود. با حرکات دررفته و سرهای نوک‌تیزشان، آنها به سختی به سیم برق چسبیده بودند. ساعت‌های متمادی چشمان ما به این سرزمین خیره شده بود، سرزمینی که همه جا با ماشینی از سیم برق مسدود شده بود و پر از مردانی بود که روی زمین نبودند.

سالن زیبایی بارانا ولنجک یکی از آنها که در باد تاب می‌خورد، تیزتر از بقیه به نظر می‌رسید، مانند الک صد بار از میان و از میان سوراخ شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و در جای قلبش جای خالی ایجاد شده بود. شبح دیگری، کاملاً نزدیک، بدون شک مدت‌ها پیش، در حالی که لباس‌هایش او را نگه داشته بود، متلاشی شده بود.