سالن زیبایی چهره پردازان سعادت آباد

سالن زیبایی چهره پردازان سعادت آباد از میان چادر سیاهش می‌توانم سفیدی صورت و گردن و دست‌هایش را ببینم – تمام زیبایی‌اش، مانند نوری محصور. برای من او فقط یک تصویر جذاب انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، یک رهگذر، یک فرد جدا افتاده، که زندگی خودش را می‌گذراند. حالا او به حرف من گوش داده بهترین سالن زیبایی در تهران است؛ به ندای من گوش داده است؛ خودش را به اینجا رسانده است. نزدیک به پایان بعد از ظهر، باران طوفانی دنیا را در بر گرفت و سپس متوقف سالن زیبایی در تهران شد. هنوز صدای قطرات دیرهنگام از شاخه‌هایی که از دیوار آویزان بودند، شنیده می‌شد.

سالن زیبایی : هوا آکنده از بوی خاک و برگ و گل بود و باد با شدت در حال وزیدن بود. او اولین کسی است که صحبت می‌کند؛ او از یک چیز و از چیز دیگری صحبت می‌کند. نمی‌دانم چه می‌گوید؛ نزدیک‌تر می‌شوم تا لب‌هایش را ببینم؛ به او جواب می‌دهم: «من همیشه به تو فکر می‌کنم.» با شنیدن این کلمات، او ساکت می‌شود. سکوتش در سایه‌ها بیشتر و بیشتر می‌شود. من باز هم نزدیک‌تر شده‌ام؛ آنقدر نزدیک که صدای بال زدن نفس‌هایش را روی گونه‌ام حس می‌کنم؛ آنقدر نزدیک که سکوتش مرا نوازش می‌دهد.

سالن زیبایی چهره پردازان سعادت آباد

سپس، برای اینکه خودم را در ظاهر نشان دهم یا سیگار بکشم، کبریتی روشن کردم، اما از برق نوک انگشتانم استفاده‌ای نکردم. این کبریت ماری را نشانم داد که کمی می‌لرزید؛ صورت رنگ‌پریده‌اش را طلایی سالن آرایشگاه در تهران کرد. لبخندی بر لبانش نقش بست؛ من او را سرشار از آن لبخند دیده‌ام. چشمانم تار می‌بینند و دستانم می‌لرزند. کاش می‌توانست حرف بزند. «به من بگو——» گردن خمیده‌اش باز می‌شود و سرش را بالا می‌آورد تا صحبت کند. در آن لحظه، در نور شعله‌ای که در دست دارم و از مهربانی آشکار و بزرگش محافظت می‌کنم، چشمانمان به کتیبه‌ای می‌افتد که روی دیوار کنده شده.

یک قلب – و درون آن دو حرف اول اسم، HS. آه، آن طرح را یک شب من کشیدم. هلن کوچولو آن موقع آنجا لم داده بود و من فکر کردم که او را می‌پرستم. برای لحظه‌ای، این شبح یک اشتباه، گذشته و فراموش شده، مرا به خود آورد. ماری نمی‌داند؛ اما با دیدن آن حروف اول اسم، و حدس زدن وجودی بین ما، جرات صحبت کردن ندارد. همین که کبریت نزدیک به خاموش شدن بود، آن را به زمین انداختم. آخرین سوسوی شعله‌ی کوچک، لبه‌ی دامن سرژه‌ی سیاهِ بی‌ارزش را برایم روشن سالن آرایشگاه در تهران کرد، دامنی که آنقدر کهنه شده بود که حتی در شب هم کمی می‌درخشید، و کفش دختر را به من نشان داد.

پاشنه‌ی جوراب سوراخ بود و هر دوی ما آن را دیده بودیم. ماری با شرمساری سریع پایش را زیر دامنش کشید؛ و من… من حتی بیشتر می‌لرزیدم که چشمانم کمی از گوشت دوشیزه‌گی‌اش، تکه‌ای از معصومیت واقعی‌اش را لمس کرده بود. او به آرامی در میان تاریکی برمی‌خیزد و به این اولین ملاقات سرنوشت‌ساز پایان می‌دهد. ما برمی‌گردیم. تاریکی در اطراف و علیه ما گسترده شده است. با هم و تنها به اتاق‌های بعدی شب می‌رویم. چشمانم حرکت بدن او را در لباسش بر روی پس‌زمینه‌ی مبهم و روشن دیوار دنبال می‌کند.

در دل شب، لباس او نیز شب است؛ او آنجاست – کاملاً! آوازی در گوش‌هایم است؛ سرودی جهان را پر می‌کند. در خیابان، جایی که دیگر رهگذری نیست، او در لبه‌ی گذرگاه راه می‌رود. برای اینکه صورت من با صورت او هم‌سطح باشد، من در جوی آب کنار او راه می‌روم و آب سرد وارد چکمه‌هایم می‌شود. و آن شب، غرق در اشتیاقی دیوانه‌وار، چنان با اعتماد به نفس پیروزمندانه‌ای هستم که حتی یادم نمی‌رود با او دست بدهم. دم در به او گفتم: «فردا» و او پاسخ داد: «بله.» در یکی از روزهای بعد، بعد از ظهر که خودم را آزاد یافتم.

به سمت ساختمان بزرگ و پرجمعیت آپارتمان‌هایی که او در آن زندگی می‌کند، رفتم. از دو ردیف پله تاریک که به شدت محصور شده بودند، بالا رفتم و از یک راهروی طولانی با نرده‌های چوبی عبور کردم. اینجاست. در می‌زنم و وارد می‌شوم. سکوت کامل به من خوشامد می‌گوید.

سالن زیبایی چهره پردازان سعادت آباد کسی نیست و ناامیدی شدیدی وجودم را فرا می‌گیرد. با تردید چند قدم در راهروی کوچک برمی‌دارم که با در شیشه‌ای آشپزخانه روشن شده و صدای چکه آب از آنجا به گوش می‌رسد. اتاقی را می‌بینم که پرده‌هایش آن را با نور گلدوزی شده روشن می‌کنند.

چهره پردازان سعادت آباد

در آن تختی سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست با روتختی ساتن آبی آسمانی که مانند آبی یک کرومو می‌درخشد. اتاق ماری است! کلاه ابریشمی خاکستری‌اش، با تزیین گل رز، از میخی روی کاغذ دیواری گلدار آویزان است. از زمان مرگ عمه‌ام آن را به سر نگذاشته است؛ و در کنار آن لباس‌های مشکی آویزان است. وارد این محراب آبی روشن می‌شوم که تنها نوری سرد و برف‌مانند در آن ساکن است و مانند یک تصویر، منظم و پاکدامن است. دستم مثل دست یک دزد بیرون می‌رود.

این لباس‌ها را که معمولاً ماری را لمس نمی‌کنند، لمس می‌کنم و نوازش می‌کنم. دوباره به سمت تخت آبی‌پوش برمی‌گردم. روی چیزی نیست جز کتاب‌ها، و عناوینشان مرا به خود جذب می‌کنند؛ زیرا افکار او، چیزهایی که ذهنش را اشغال می‌کنند، در آنجا ساکن هستند – اما من آنها را رها می‌کنم. ترجیح می‌دهم به تختش نزدیک شوم.

با حرکتی همزمان دیوانه‌وار، وحشت‌زده و لرزان، لحاف‌هایی را که آن را پوشانده‌اند، بالا می‌کشم و نگاهم به درون آن می‌افتد، و زانوهایم لرزان بر لبه این چیز بزرگ بی‌جان تکیه می‌دهند، که در میان موجودات مرده، تنها چیزی بهترین سالن زیبایی در تهران است که از گوشت نرم و انعطاف‌پذیر برخوردار است. * * * * * * زندگی عادی من ادامه دارد و کارم همیشه یکسان است. ضمناً، از چیزهای بی‌اهمیت و صادقانه‌ی کریون یادداشت برمی‌دارم؛ از طغیان‌های نابهنگام بریزبیل؛ از شایعات مربوط به طرح پوکارد و پیشرفت انجمن انتقام‌جویان، انجمنی برای ارتقای بیداری ملی که توسط موسیو ژوزف بونئاس تأسیس شده است.

سالن زیبایی چهره پردازان سعادت آباد همان وجود پیچیده و یکنواخت، مرا نیز مانند همه با خود همراه می‌کند. اما از آن شب غم‌انگیز که غم من در شب بیداری در اتاق قدیمی به شادی تبدیل سالن زیبایی در تهران شد، در واقع دنیا دیگر آن چیزی نیست که انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. وقتی به میان جمعیت می‌روم، افراد و اشیا برایم سایه‌وار و دور به نظر می‌رسند؛ وقتی در اتاقم لباس می‌پوشم و تصمیم می‌گیرم که با لباس مشکی خوب به نظر برسم؛ وقتی تا دیروقت در آفتاب امید پشت میز می‌نشینم. گهگاه خاطره‌ی عمه‌ام به صورت فیزیکی به من بازمی‌گردد.