سالن زیبایی چلیپا سعادت آباد

سالن زیبایی چلیپا سعادت آباد مدتی در سکوت کنار تخت ایستاد؛ و وقتی نگاهش سالن آرایشگاه در تهران کرد، قلب‌هایمان یخ زد. گفت امشب تمام می‌شود و شیشه‌ی دارو را که در دستش انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، دوباره در جیبش گذاشت. سپس، با پشیمانی از اینکه نمی‌توانست بماند، ناپدید سالن زیبایی در تهران شد. و ما در کنار زن در حال مرگ ماندیم – آنقدر شکننده که جرات لمس کردنش را نداریم و حتی سعی نمی‌کنیم با او صحبت کنیم. مادام پیو روی صندلی لم می‌دهد؛ دست به سینه می‌شود، سرش را پایین می‌اندازد و زمان می‌گذرد.

سالن زیبایی : در فواصل طولانی، آدم‌هایی در تاریکیِ کنار در، شکل می‌گیرند؛ آدم‌هایی که با نوک پا وارد می‌شوند، پچ‌پچ‌کنان با ما حرف می‌زنند و می‌روند. زنِ در حال احتضار دست‌ها و پاهایش را تکان می‌دهد و صورتش را در هم می‌کشد. صدای قل قل از گلویش می‌آید که به سختی می‌توانیم آن را در حفره‌ای که مانند لانه‌ای از سایه زیر چانه‌اش بهترین سالن زیبایی در تهران است ببینیم. رنگش پریده است و پوستی که مانند کفن روی استخوان‌های صورتش کشیده شده، هر لحظه سفیدتر می‌شود. مشتاقانه منتظر نفس کشیدنش هستیم و دورش حلقه می‌زنیم.

سالن زیبایی چلیپا سعادت آباد

دست‌هایمان را به سمتش دراز می‌کنیم – چه از نزدیک و چه از دور – و نمی‌دانیم چه کار کنیم. من ماری را تماشا می‌کنم. او روی چهارپایه کوچک فرو رفته است و بدن جوان و شکوفایش آن را پوشانده است. دستمالش را با دندان گرفته، آمده تا بالش را مرتب کند و روی تخت خم شده و یک زانویش را روی صندلی می‌گذارد. حرکت برای لحظه‌ای پایش را نشان می‌دهد، مانند یک گلدان زیبای یونانی خمیده، در حالی که پوستش از میان شفافیت سیاه جوراب، مانند طلای ابری، می‌درخشد.

آه! با جذابیتی خفه و ابتدایی، بالای این تخت که در حال تبدیل شدن به مقبره است، به سمت او خم می‌شوم. حاشیه لباس غم‌انگیز دوباره افتاده است، اما نمی‌توانم چشمانم را از آن تاریکی عمیق بردارم. به ماری نگاه می‌کنم و دوباره به او نگاه می‌کنم؛ و اگرچه او را می‌شناختم، به نظرم می‌رسد که او را کاملاً کشف می‌کنم. زنی می‌گوید: «الان دیگر چیزی نمی‌شنوم.» «بله، می‌توانم——» دیگری تکرار می‌کند: «نه، نه!» سپس کمر عظیم کریلون را می‌بینم که خم می‌شود. دهان عمه‌ام به آرامی باز می‌شود و باز می‌ماند. پلک‌ها تقریباً به طور کامل روی درخشش سفت شده چشم‌ها که در ماسک خاکستری و استخوانی جمع شده‌اند، می‌افتند.

دست بزرگ کریلون را می‌بینم که روی صورت کوچک مومیایی شده معلق است، پلک‌ها را پایین می‌آورد و آنها را بسته نگه می‌دارد. ماری وقتی این حرکت را شنید فریادی زد که نشان می‌داد عمه‌مان تازه فوت کرده است. او تاب می‌خورد. دستم به سمتش دراز می‌شود. او را می‌گیرم، نگه می‌دارم و در آغوش می‌گیرم. او که غش کرده بود، به من چسبیده بود و برای یک لحظه – آرام، سنگین – تمام وزن زن جوان را به دوش کشیدم. یقه لباسش باز شده بود و مانند شاخ و برگ از گلویش می‌افتاد، و من فقط انحنای واقعی سینه‌اش را دیدم که برهنه و پریشان ضربان می‌زد. بدنش آشفته است.

صورتش را در دستانش پنهان می‌کند و سپس آن را به سمت من برمی‌گرداند. اتفاقاً صورت‌هایمان به هم رسید و لب‌هایم طعم شگفت‌انگیز اشک‌هایش را در خود جمع کرد! * * * * * * اتاق پر از ناله و زاری می‌شود؛ صدای آه و ناله‌های عمیق و ممتد به گوش می‌رسد. همه جا پر از همسایه‌هایی است که با هم دوست شده‌اند، اما کسی به آنها توجهی نمی‌کند. و حالا، در این خانه‌ی مقدس، جایی که مرگ هنوز خونریزی می‌کند، نمی‌توانم جلوی ضربان سنگین قلبم را نسبت به دختری که مانند بقیه به خاک افتاده است، اما برخلاف من – برخلاف خودش – برخلاف همه چیز، آنجا سلطنت می‌کند، بگیرم.

احساس می‌کنم از یک وجد مبهم و عظیم – تولد جسم و جانم در میان این سایه‌ها – آشفته‌ام. در کنار این موجود بیچاره که چنین با من آمیخته شده بود، و در حال سقوط، سقوط، در جهنم ابدیت است، نوعی امید مرا بالا می‌برد. می‌خواهم توجهم را به تخت ثابت معطوف کنم. دستم را روی چشمانم گذاشتم تا هر فکری را جز زن مرده که بی‌دفاع، بر روی خاکی که در آن غرق خواهد سالن زیبایی در تهران شد، آرمیده بود، از ذهنم بیرون کنم. اما نگاه‌هایم، که از کنجکاوی فراانسانی سرچشمه می‌گرفت، از میان انگشتانم به سوی این زن دیگر می‌گریزد، زنی که در غوغای غم، نیمی از وجودش بر من آشکار شده بود، و چشمانم از او بیرون نمی‌آید.

مادام پیو شمع‌ها را عوض کرده و بندی را برای نگه داشتن چانه زن مرده به آن وصل کرده است. صورت در این دستمال که روی جمجمه در میان موهای خاکستری پشمالویش گره خورده است، مانند ماسکی با بینی قلاب‌دار از برنز سبز به نظر می‌رسد.

سالن زیبایی چلیپا سعادت آباد با خطی شیشه‌ای از چشم‌ها؛ زانوها دو برآمدگی تیز زیر ملحفه ایجاد کرده‌اند؛ چشمان فرد در امتداد میله‌های نازک ساق پا امتداد یافته‌اند و پاها مانند دو میخ فرو رفته، ملحفه را بلند کرده‌اند. ماری آرام آرام آماده رفتن می‌شود.

چلیپا سعادت آباد

یقه لباسش را بسته و خودش را در شنلش پنهان کرده است. با دلی شکسته به سمتم می‌آید و در حالی که اشک‌هایش برای لحظه‌ای فروکش کرده، بی‌آنکه حرفی بزند، لبخند می‌زند.

من نیم خیز می‌شوم، دستانم به سمت لبخندش می‌لرزند، انگار که می‌خواهند آن را لمس کنند، بر فراز گذشته و غبار مادر دومم. نزدیک به پایان شب، وقتی آتش خاموش، سرما را می‌پراکند، زن‌ها یکی‌یکی می‌روند. یک ساعت، دو ساعت، من تنها می‌مانم. در اتاق به یک جهت و جهت دیگر قدم می‌زنم، سپس نگاه می‌کنم و می‌لرزم. عمه‌ام دیگر نیست. از او فقط چیزی نامشخص، فروریخته، با رنگی زیرزمینی باقی مانده و خانه‌اش متروک است. حالا، نزدیک او، من تنها هستم! تنها – که رنجم مرا بزرگ کرده، ارباب آینده‌ام، آشفته و بی‌حس از تازگی چیزهایی که اکنون آغاز شده‌اند. سرانجام پنجره رنگ‌پریده می‌شود.

سقف خاکستری می‌شود و شعله‌های شمع در اولین ردپاهای نور چشمک می‌زنند. من بی‌وقفه می‌لرزم. در ژرفای سپیده‌دم، در قلب این اتاقی که همیشه در آن بوده‌ام، تصویر زنی را به یاد می‌آورم که آن را پر کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است – زنی ایستاده در گوشه دودکش، جایی که آتشی شاد شعله‌ور است، و جامه‌ای ارغوانیِ منعکس‌شده بر تن دارد، قبای سرخش را به تن دارد، و صورتش طلایی است، در حالی که آن دستان شفاف و زیبا همچون شعله‌ها را در برابر تابش گرفته است.

سالن زیبایی چلیپا سعادت آباد در تاریکی، از میان شب زنده‌داری‌ام، به او نگاه می‌کنم. دو شب بعد را در بی‌حرکتی غم‌انگیزی در ته آن اتاق گذراندم، جایی که به نظر می‌رسید انبوه لرزان نورها به چیزهای مرده جان می‌بخشند. در طول دو روز، فعالیت‌های مختلفی حواسم را پرت می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، ابتدا ناراحت‌کننده، سپس افسرده‌کننده. شب آخر جعبه جواهرات عمه‌ام را باز کردم. اسمش «جعبه کوچک» انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. روی میز آرایش، پایین انبوهی از آشغال‌ها بود.