سالن زیبایی الای جنت آباد

سالن زیبایی الای جنت آباد به سختی دست لاغرم را می‌شناختم – آن غریبه‌ی سایه‌وار! اما پلاک شناسایی روی مچ دستم را شناختم. آه، پس! آن پلاک با من به اعماق جهنم رفت! ساعت‌ها سرم خالی و بی‌خواب می‌ماند، و انبوهی از چیزهایی که بد درک می‌کنم، چیزهایی که هستند و سپس نیستند.

سالن زیبایی : به برخی از سؤالات پاسخ داده‌ام. وقتی می‌گویم بله، آهی بهترین سالن زیبایی در تهران است که می‌کشم، و فقط همین. در مواقع دیگر، به نظر می‌رسد که دوباره در تصاویری از دشت‌های توموری و کوه‌های تاج‌گذاری شده غرق می‌شوم. پژواک این چیزها در گوشم می‌لرزد، و آرزو می‌کنم کسی بیاید و بتواند خواب‌ها را توضیح دهد.

سالن زیبایی الای جنت آباد

صدای قدم‌های عجیبی که باعث جیرجیر زمین می‌شوند، همانجا متوقف می‌شوند. چشمانم را باز می‌کنم. زنی روبرویم است. آه! دیدنش مرا به گیجی بی‌پایان می‌اندازد! او زن رؤیای من است. پس آیا این درست انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود؟ با چشمانی کاملاً باز به او نگاه می‌کنم. به من می‌گوید: «این منم.» سپس خم می‌شود و به آرامی اضافه می‌کند: «من ماری هستم؛ تو سایمون هستی.» گفتم: «آه! یادم آمد.» کلمات عمیقی را که او تازه گفته بود تکرار می‌کنم. او دوباره با صدایی که از دوردست‌ها برمی‌گردد با من صحبت می‌کند. نیم خیز می‌شوم. دوباره نگاه می‌کنم.

دوباره خودم را یاد می‌گیرم، کلمه به کلمه. طبیعتاً اوست که به من می‌گوید از ناحیه سینه و لگن زخمی شده‌ام و سه روز است که تنها مانده‌ام – با زخم‌های کهنه، خون زیاد از دست رفته، تب زیاد و خستگی مفرط. او می‌گوید: «به زودی بیدار می‌شوی.» من برمی‌خیزم؟ من، آن موجودِ به خاک افتاده؟ من متحیر و ترسیده‌ام. ماری می‌رود. او قدم به قدم تنهایی مرا بیشتر می‌کند، و مدت‌ها چشمانم رفتن و غیبتش را دنبال می‌کند. عصر، صدای گفتگویی پنهانی و نجواگونه را نزدیک تخت مرد بیماری که جلیقه قهوه‌ای به تن داشت، می‌شنوم.

او در خود جمع شده و با فروتنی نفس می‌کشد. آنها خیلی آهسته می‌گویند: «او قرار است بمیرد – یک یا دو ساعت دیگر. حالش طوری است که فردا صبح حسابی داغان می‌شود. باید همین الان او را ببرند.» ساعت نه شب این را می‌گویند، و بعد چراغ‌ها را خاموش می‌کنند و می‌روند. من جز او چیز دیگری نمی‌بینم. تنها چراغی که در همان نزدیکی است، مراقب اوست. نفس نفس می‌زند و آب از دهانش می‌چکد. انگار باران رویش باریده است. ریشش بلند شده، به طرز وحشتناکی. موهایش روی پیشانی چسبناکش چسبیده است؛ عرقش خاکستری است.

صبح، تخت خالی است و با ملحفه‌های تمیز آراسته شده است. و همراه با نابودی آن مرد، تمام چیزهایی که او مسموم کرده بود نیز ناپدید شده‌اند. پیشخدمت می‌گوید: «بعداً نوبت خانه‌ی شماره‌ی سی و شش است.» مسیر نگاهش را دنبال می‌کنم. مرد محکوم را می‌بینم. او نامه‌ای می‌نویسد. او صحبت می‌کند، او زندگی می‌کند. اما او از ناحیه شکم زخمی است. او مرگ خود را مانند جنینی حمل می‌کند. * * * * * * روزی است که لباس‌هایمان را عوض می‌کنیم. برخی از بیماران خودشان این کار را انجام می‌دهند؛ و در حالی که در رختخواب نشسته‌اند، با بازوها و پارچه کتانی سفید، عملیات علامت‌دهی را انجام می‌دهند.

برخی دیگر توسط پرستار کمک می‌شوند. روی بدن برهنه‌شان، جای زخم‌ها و حفره‌ها و قسمت‌هایی که بخیه و وصله شده‌اند، با رنگ‌های مختلف، دیده می‌شود. حتی یک مورد قطع عضو (و برونشیت) وجود دارد که یک قطع عضو جدید و گلگون، مانند یک نوزاد تازه متولد شده، را نشان می‌دهد. مرد سیاه‌پوست در حالی که تنه نازک و حشره‌مانندش را جدا می‌کنند، تکان نمی‌خورد؛ و سپس، دوباره رنگ‌پریده، دوباره شروع به تکان دادن سرش می‌کند و بی‌وقفه به دنبال خورشید و آفریقا می‌گردد. آنها مرد فلج را از رختخوابش بیرون می‌آورند و لباس‌هایش را روبروی من عوض می‌کنند. ابتدا او بی‌حرکت در پیراهن تمیزش، به صورت توده‌ای، دراز می‌کشد.

سالن زیبایی الای جنت آباد سپس صدایی از گلویش درمی‌آورد که پرستار را به خود می‌آورد. با صدایی گرفته، مانند ماشینی که صحبت می‌کند، از او می‌خواهد پاهایش را که در ملافه گیر کرده‌اند، حرکت دهد. سپس خیره دراز می‌کشد و با نظمی سفت و سخت در میان تخته‌های لاشه‌اش قرار می‌گیرد. ماری برگشته و روی صندلی نشسته است. هر دوی ما گذشته را شرح می‌دهیم، گذشته‌ای که او به وفور برایم تعریف می‌کند.

الای جنت آباد

مغزم بی‌وقفه کار می‌کند. ماری می‌گوید: «می‌دانی، ما کاملاً به خانه نزدیک شده‌ایم.» کلمات او خانه ما، محله ما را از هم جدا می‌کند؛ پژواک‌های بی‌پایانی دارند. آن روز خودم را روی تخت بلند کردم و برای اولین بار از پنجره به بیرون نگاه کردم، هرچند که همیشه آنجا بود.

در دسترس چشمانم. و برای اولین بار آسمان را دیدم، و همچنین یک حیاط خاکستری، که به وضوح سرد بود، و یک روز خاکستری، یک روز معمولی، مثل زندگی، مثل همه چیز. روزها به سرعت از پی هم می‌گذشتند. کم‌کم من از خواب بیدار شدم، در میان مردانی که به دوران کودکی بازگشته بودند و به طرز ناشیانه‌ای دوباره شروع می‌کردند، یا با ناله و شکایت در رختخواب‌هایشان ناله می‌کردند. در بخش‌ها قدم زده‌ام، و سپس در امتداد مسیری. اکنون موضوع تشریفات است – دوران نقاهت، و ظرف یک ماه هیئت پزشکی. بالاخره یک روز صبح ماری آمد دنبالم، تا برای آن وقفه به خانه بروم. او مرا روی صندلی حیاط بیمارستان، که قبلاً مدرسه بود.

زیر پارچه‌ای که تنها جایی بود که پرتوی از نور خورشید می‌توانست به آن بتابد، پیدا سالن آرایشگاه در تهران کرد. من در میان جمعی از افراد مسن و معلول و مردانی با سر یا دست باندپیچی شده، با تجهیزات کهنه و نامتناسب و لباس‌های بیمار، مشغول مراقبه بودم. خودم را از حیاط معجزه‌ها جدا کردم و پس از تشکر از پرستار و خداحافظی با ماری، به دنبال او رفتم. سرجوخه بهیاران بیمارستان، قائم مقام کلیسای ماست – همان کسی که گفت و همه جا پخش کرد که قرار بهترین سالن زیبایی در تهران است مثل همه کشیش‌ها در رنج سربازان شریک شود.

سالن زیبایی الای جنت آباد ماری به من گفت: «نمی‌خواهی او را ببینی؟» «نه،» می‌گویم. ما برای زندگی از مسیری سایه‌دار شروع به حرکت کردیم و سپس به جاده اصلی رسیدیم. آهسته راه می‌رفتیم. ماری بقچه را حمل می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. افق‌ها صاف بودند، زمین صاف انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و هیچ صدایی نمی‌داد، و گنبد آسمان دیگر مثل یک ساعت بزرگ نمی‌زد. مزارع تا انتها به دلیل جنگ خالی بودند.