سالن زیبایی الی مر سعادت آباد

سالن زیبایی الی مر سعادت آباد نگاه کورمال کورمالم کف کاشی‌کاری‌شده، ردیف صندلی‌هایی که کنار هم به دیوار تکیه داده شده‌اند، رنگ‌پریدگی بی‌حرکت پنجره در پس‌زمینه بالای تخت کوتاه و متورم که مثل تلی از خاک و گچ بهترین سالن زیبایی در تهران است، لباس‌هایی که مثل تپه‌های موش روی زمین افتاده‌اند، لبه‌های بیرون‌زده میزها و قفسه‌ها، قابلمه‌ها، بطری‌ها، کتری‌ها و پارچه‌های آویزان، و آن‌هایی که با پنبه در گوشش قفل شده‌اند را کشف می‌کند.

سالن زیبایی : میم در حالی که با پونز و کرم از میان این توده چیزها که همه با لایه‌ای نازک از گرد و غبار مانند گوشه‌های نقاشی‌های پاستلی پوشیده شده‌اند، عبور می‌کند، می‌گوید: من نظم و ترتیب را خیلی دوست دارم.» طبق عادت، پاهایم را دراز می‌کنم و روی چهارپایه می‌گذارم، چهارپایه‌ای که استفاده‌ی طولانی آن را صیقل داده و جلا داده و حالا نو به نظر می‌رسد. صورتم را به این سو و آن سو، به سمت شبح لاغر عمه‌ام برمی‌گردانم و با صدای تکان خوردن و زمزمه‌ی بی‌پایانش خودم را آرام می‌کنم.

سالن زیبایی الی مر سعادت آباد

و حالا، ناگهان، او به من نزدیک شده است. او ژاکت راه راه خاکستری و سفید خود را که از شانه‌های تیزش آویزان است، پوشیده است، دستش را دور گردنم انداخته و با لرز می‌گوید: «تو می‌توانی بالا بروی، می‌توانی، با استعدادهایی که داری. شاید روزی، بروی و حقیقت چیزها را به همه جا بگویی. این اتفاق افتاده است . مردانی بوده‌اند که حق با آنها بوده، بالاتر از همه. چرا تو نباید یکی از آنها باشی، پسرم، تو یکی از این رسولان بزرگ!» و در حالی که سرش را به آرامی تکان می‌دهد و صورتش هنوز اشک‌آلود است.

به دوردست‌ها نگاه می‌کند و خیابان‌هایی را می‌بیند که با دقت به فصاحت من گوش می‌دهند! هنوز این خیال‌پردازی عجیب در دل آشپزخانه‌مان تمام نشده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که میم در حالی که نگاهش به نگاه من بود، اضافه سالن آرایشگاه در تهران کرد: «پسرم، حواست باشد، هیچ‌وقت خودت را بالاتر از خودت ندان. تو همین الان هم کمی خانه‌نشین هستی؛ عادت‌های جدی و قدیمی داری. این خوبه. هیچ‌وقت سعی نکن با دیگران فرق داشته باشی.» «خطری نداره، مامان.» نه، هیچ خطری از این بابت وجود ندارد.

دوست دارم همانطور که هستم بمانم. چیزی مرا به محیط نوزادی و کودکی‌ام پیوند می‌دهد و دوست دارم که آنها ابدی باشند. بدون شک به زندگی امید زیادی دارم. امیدوارم، من هم مثل هر کس دیگری امید دارم. حتی نمی‌دانم به چه چیزهایی امید دارم، اما نباید تغییرات خیلی بزرگ را دوست داشته باشم. در قلبم نباید چیزی را که موقعیت اجاق گاز، شیر آب، کمد لباس شاه بلوطی رنگ را تغییر می‌دهد، یا شکل استراحت عصرگاهی‌ام را که با ایمان به زندگی برمی‌گردد، تغییر دهد، دوست داشته باشم.

آتش که روشن می‌شود، عمه‌ام خورش را گرم می‌کند و با قاشق چوبی آن را هم می‌زند. گاهی شعله‌ای حزن‌انگیز از اجاق گاز بیرون می‌جهد که گویی با تکه‌های نور او را روشن می‌کند. بلند می‌شوم تا به خورش نگاه کنم. سس غلیظ قهوه‌ای رنگ، قل قل می‌کند. تکه‌های رنگ‌پریده سیب‌زمینی را می‌بینم و به طرز مشکوکی با مخاط پیاز لکه‌دار شده است. مام آن را در یک بشقاب سفید بزرگ می‌ریزد. می‌گوید: «این برای توست، حالا من چی بخورم؟» ما در دو طرف میز کوچک سبزه رنگ نشستیم.

مام در جیبش دست و پا می‌زد. حالا دست لاغر و تیره‌اش، که کج و کوله بود، از ریشه کنده می‌سالن زیبایی در تهران شد. کمی پنیر بیرون آورد، آن را با چاقویی که تیغه‌اش را گرفته بود، خراشید و آرام آرام قورت داد. از نور چراغی که کنارمان ایستاده بود، دیدم که صورتش خشک نیست. قطره‌ای آب روی گونه‌اش که با هر لقمه بیرون زده بود، مانده بود و در آنجا می‌درخشید.

سالن زیبایی الی مر سعادت آباد دهان بزرگش در همه جهات حرکت می‌کرد و گاهی اوقات بقایای اشک را می‌بلعید. خب، ما اینجاییم، جلوی بشقاب‌هایمان، از نمکی که روی تکه‌ای کاغذ ریخته شده، از سهم مربایم که در ظرف خردل ریخته شده. ما اینجاییم، نزدیک به هم، پیشانی‌ها و دست‌هایمان که نور آنها را به هم نزدیک کرده، و بقیه‌اش اما در تاریکی عظیم، به سختی دیده می‌شوند.

الی مر سعادت آباد

نشسته روی این صندلی راحتی فرسوده، دست‌هایم روی این میز نامتعادل – که اگر به یک طرفش تکیه بدهی، بی‌درنگ شروع به لنگیدن می‌کند – احساس می‌کنم که در جایی که هستم، در این اتاق قدیمی، آشفته مانند یک باغ متروکه، این اتاق فرسوده، ریشه‌های عمیقی دارم، جایی که گرد و غبار به آرامی شما را لمس می‌کند. بعد از اینکه غذا خوردیم، حرف‌هایمان کمتر سالن زیبایی در تهران شد. سپس مام دوباره شروع به زیر لب غر زدن سالن آرایشگاه در تهران کرد؛ یک بار دیگر زیر شعله‌ی تند چراغ تسلیم احساسات شد و یک بار دیگر چشمانش در ماسک پیچیده‌ی ژاپنی‌اش که با پنبه پوشانده شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، کم‌نور شد و چیزی کم‌نور و درخشان از آنها جاری شد.

اشک‌های آن روح پیر و حساس چنان با حجم زیاد روی آن لب می‌چکید که انگار نوعی قلب است. به سمت من خم می‌شود، آنقدر نزدیک می‌آید، آنقدر نزدیک که مطمئن می‌شوم دارد مرا لمس می‌کند. من در دنیا فقط او را دارم که واقعاً دوستم داشته باشد. با وجود شوخ طبعی ها و ناله هایش، خوب می دانم که او همیشه حق دارد. خمیازه می‌کشم، در حالی که او بشقاب‌های کثیف را برمی‌دارد و در گوشه‌ای تاریک پنهان می‌کند. کاسه بزرگ را از پارچ پر می‌کند و سپس آن را برای گذاشتن ظروف سفالی به سمت اجاق گاز می‌برد. آنتونیا برای ساعت هشت، نزدیک کیوسک، به من وقت ملاقات داده است.

ساعت ده و هشت دقیقه است. بیرون می‌روم. راهرو، حیاط، – شب‌ها همه این چیزهای آشنا حتی وقتی خودشان را پنهان می‌کنند، مرا احاطه می‌کنند. نوری مبهم هنوز در آسمان معلق است. مغازه منشوری کریلون مانند یاقوتی در آغوش شب، پشت آشفتگی آشفته سطل‌هایش، می‌درخشد. آنجا می‌توانم کریلون را ببینم – انگار هرگز متوقف نمی‌شود – که چیزی را بایگانی می‌کند، کارش را نزدیک شمعی که مانند پروانه‌ای در دام افتاده بال می‌زند، بررسی می‌کند و سپس، دستش را به سمت ظرف چسب که روی اجاق کوچکی بخار می‌کند.

سالن زیبایی الی مر سعادت آباد دراز می‌کند. می‌توان چهره‌اش را دید، چهره مجذوب و بی‌توجه هنرمند روزهای خوب گذشته؛ صفحات سیاه گونه‌های بدتراشیده‌اش؛ و موهای سفت و کلفتی که از کلاهش بیرون زده بهترین سالن زیبایی در تهران است.