سالن زیبایی طراحان فا

سالن زیبایی طراحان فا که تعدادی از آنها سگ‌های بدقیافه بخشی از سهام بک در تجارت را تشکیل می‌دادند، محافظت کنم. آقای بک در پاسخ به سوال من و با انگلیسی نسبتاً خوبی گفت: «بفرمایید، من در این جعبه یک سگ کوچک از نوعی دارم که الان خیلی مد شده بهترین سالن زیبایی در تهران است.

سالن زیبایی : به او اسکای تریر می‌گویند و من اسم «دین» را رویش گذاشته‌ام، چون مثل خودم از شمال دور می‌آید و موهای بلند زردی دارد.» «با این کلمات، آقای بک زنجیری را گرفت و با کشیدن سریع آن، موجودی را از میان کاه بیرون کشید.

سالن زیبایی طراحان فا

که ظاهراً از سیم و بکسل ساخته شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و یک جفت چشم مانند دانه‌های سیاه از میان موهایی که روی سرش ریخته بود، می‌درخشید. حیوان ترسیده به نظر می‌رسید و من در نگاه اول او را خیلی خوب ندیدم.» آقای بک گفت: «او بدرفتاری کرده است؛ اولین باری که او را دیدم دیروز بود، وقتی که با نعل اسبی که به دمش بسته شده بود، از در پشتی خانه‌ام وارد سالن زیبایی در تهران شد. می‌بینید که نعل اسب را به در جعبه‌اش میخ کرده‌ام. هر کسی که او را بخرد، می‌تواند روی این موضوع حساب کند و خوش‌شانس باشد.» پرسیدم: «موش‌ها خوبن؟» آقای بک صادقانه پاسخ داد: «هیچ چیز در موردش نمی‌دانم؛ تا دیروز او را ندیده بودم.

البته همه آنها آب را با مهربانی می‌خورند، این اسکای‌ها این کار را می‌کنند، و اگر می‌خواهی او را روی موش‌ها امتحان کنی، می‌توانم تو را سر راهت قرار دهم.» [۲۹۷] به هر نحوی که بود، به آن حیوان کوچک ژنده‌پوش دل بستم و به آقای بک شصت فرانک برای او و ده فرانک دیگر برای لانه چوبی کوچکی که نعل اسب به آن میخ شده بود، پرداختم. من برای نعل اسب به عنوان ضامن شانس احترام زیادی قائلم؛ چون یک بار، وقتی یکی از آنها را در جاده خریدم و در جیبم به خانه بردم، نامه‌ای روی میزم پیدا کردم که به من اطلاع می‌داد به خاطر مرگ یک زن مسن فامیل که هرگز او را ندیده بودم، میراث کوچکی به من رسیده است.

با مراقبت و رژیم غذایی خوب، حمام مکرر و استفاده‌ی آزاد از شانه، چند روزی نگذشت که ارباب دین به سگی بسیار خوش‌قیافه تبدیل شد و پر و بال و روحیه‌اش را کاملاً بازیافت. او یک گربه‌ی بزرگ لاک‌پشتی را که تا آن زمان فرمانده‌ی پادگان بود، اذیت سالن آرایشگاه در تهران کرد و برای همیشه به پشت بام تبعید کرد، و من فکر کردم روزی دوست دارم او را با موش‌ها امتحان کنم. بنابراین با او به دنبال آقای بک رفتم که قول داده بود مرا برای تفریحاتی از این نوع آماده کند. آن آقای همه فن حریف وقتی تماس گرفتم در لانه‌اش نبود، اما همسرش به من گفت که او را در «پوست‌فروشی» متصل به محل پیدا خواهم کرد.

و از من خواست که دنبالش بروم و مرا به آپارتمانی دراز و کوتاه که با ردیفی از پنجره‌های دایره‌ای روشن می‌شد، راهنمایی کرد. بوی آنجا بسیار تند و نامطبوع بود. چندین مخزن چوبی در امتداد یکی از دیوارهای اتاق چیده شده بود و روی ردیف‌هایی که در امتداد پنجره‌ها کشیده شده بود، تعدادی پوست کوچک برای خشک شدن آویزان شده بود. آقای بک، به کمک چند پسر برنزه رنگ،[۲۹۸] مشغول هم زدن محتویات مخازن بودند. یک موش مرده روی زمین فوراً توجه دین را جلب کرد، که آن را با دندان‌هایش گرفت، لحظه‌ای وحشیانه تکان داد و سپس آن را از خود دور کرد، ظاهراً از اینکه موش را مرده یافته بود، منزجر شده بود.

بعد از اینکه مدتی نگاه کردم، پرسیدم: «نظرت در مورد پوست موش‌ها چیست؟» آقای بک با لحنی کوتاه پاسخ داد: «پول، اما مردی که من برایشان لباس می‌دوزم، از آنها دستکش درست می‌کند، دستکش زنانه، از بهترین جنس.» «پس خانم‌ها از چند جهت موش دور و برشان سالن آرایش و زیبایی هست. مواد خام را از کجا می‌آورید؟» «شکارچیان موش به من غذا می‌دهند. شکارگاه‌های آنها زیر خیابان‌های پاریس قرار دارد. دوست داری یک روز را با سگ تریر خود در فاضلاب بگذرانی؟ سیمونت تا چند دقیقه دیگر اینجا خواهد بود و اگر مایل باشی می‌توانی با او به گشت و گذار بپردازی.» درست همان چیزی که می‌خواستم، بنابراین روی نیمکتی نشستم و منتظر ماندم، و به زودی مردی وارد سالن زیبایی در تهران شد.

او مردی کوتاه‌قد و چاق، حدود چهل ساله، با شانه‌های سنگین و گرد و پاهای خمیده بود؛ و سر و صورتش تقریباً به طور کامل با انبوهی از موهای قرمز درهم‌تنیده پوشیده شده بود که از میان آنها دو چشم سبزرنگ با حالتی بسیار شوم به بیرون خیره شده بود. او یک کیسه چرمی بر دوش انداخته بود و یک چوبدستی بلند از چوب توس، پرزدار، در دست داشت که شاخه‌های کوچک در یک سر آن قرار داشتند.

سالن زیبایی طراحان فا آقای بک خطاب به این آقا که قیافه‌ی خوشایندی داشت گفت: «در گشت‌ها، نه، سیمونت؟» «خب، بفرمایید.» یک آقا سالن آرایش و زیبایی هست که مایل است با شما بیاید. او می‌خواهد سگ تریر خود را روی موش‌ها امتحان کند. می‌توانید خودتان با او معامله کنید.

طراحان فا

سپس با نگاهی به من، ادامه داد: «بهتر بهترین سالن زیبایی در تهران است کتت را پیش پیرزنم بگذاری، در عوض یک بلوز تمیز به تو می‌دهد .» مادام کت مرا گرفت و یک بلوز محکم و یک کلاه تا حدودی چرب به من داد؛ و با این ظاهر با سیمونت بیرون رفتم که بلافاصله به میان محله‌های فقیرنشین شهر رفت. پس از طی مسافتی، وارد یک دفتر کار کثیف و دلگیر شدیم که در آن مردی در حالی که انبوهی از اسناد را زیر و رو می‌کرد، پس از چند کلمه پچ‌پچ با راهنمای من، دسته‌ای از کلیدهای سنگین را به او داد و دوباره به خیابان‌ها رفتیم.

با ورود به یک حیاط سنگفرش شده، یک سراشیبی ما را به سمت چیزی شبیه تونل هدایت کرد که ورودی آن با یک در سنگین و رنده شده مسدود شده بود که سیمونت آن را با یکی از کلیدها باز کرد و به محض ورود ما دوباره آن را قفل کرد. او با صدایی گرفته و موش‌مانند گفت: «آقا، ما الان در یکی از فاضلاب‌های اصلی هستیم؛ شما باید مراقب باشید که نزدیک من بمانید و به سمت هیچ یک از شاخه‌ها منحرف نشوید.» وقتی به تونل روبرویم نگاه کردم، هوا کاملاً تاریک بود.

سالن زیبایی طراحان فا تاریک و وحشتناک و ساکت، اما صدای لغزان و تراوش آرام آب به گوش می‌رسید. سیمونت فانوسی بیرون آورد و آن را روشن سالن آرایشگاه در تهران کرد و من از نور ضعیف آن متوجه شدم که در یک دالان سنگی وسیع هستیم که از مرکز آن، گودالی تاریک و عمیق جاری انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.