سالن آرایشی گیوا سعادت آباد

سالن آرایشی گیوا سعادت آباد من ایستاده‌ام و کسی روبرویم ایستاده بهترین سالن زیبایی در تهران است. کوران هوا با صدای بلندی در را می‌بندد. هر دو راه افتادیم. بنوا آمده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود تا من را ببرد. عجله کردیم. نفس نفس می‌زدم. از کنار کارخانه شلوغ که رد می‌شدیم، با آشنایانی روبرو شدیم که بی‌خبر از همه چیز، به من لبخند می‌زدند. شب سرد و زننده‌ای است و باد تندی می‌وزد. آسمان نم‌نم باران می‌بارد. در حین راه رفتن از روی گودال‌های آب می‌پریم. من بی‌حرکت به شانه‌های مربعی بنوا در مقابلم و دنباله‌های رقصان کتش که باد آنها را در طول مسیر شبانه تکان می‌دهد، خیره شده‌ام.

سالن زیبایی : با عبور از محله‌ی حومه‌ی شهر، باد چنان شدید از میان خانه‌های کم‌جمعیت می‌وزد که بوته‌های دو طرف می‌لرزند و به سمت ما فشار می‌آورند و انگار از هم باز می‌شوند. آه، ما برای اتفاقات بزرگ‌تر ساخته نشده‌ایم! اولین چیزی که در اتاق به چشمم می‌خورد، نور خیره‌کننده‌ی آتش هیزم و گرمایی تقریباً زننده است. بوی کافور و اتر گلویم را می‌فشارد. افرادی که می‌شناسم دور تخت ایستاده‌اند. به سمت من برمی‌گردند و با هم صحبت می‌کنند.

سالن آرایشی گیوا سعادت آباد

خم می‌شوم تا به مام نگاه کنم. او بر روی سفیدی تخت، که مانند مرمر بی‌حرکت است، نقش بسته است. صورتش در گودی بالش فرو رفته است. چشمانش نیمه‌باز است و تکان نمی‌خورد؛ پوستش تیره شده است. هر نفس در گلویش زمزمه می‌کند و فراتر از آن تکان خفیف حنجره و لب‌ها، بدن کوچک و نحیفش چیزی بیش از حرکت یک عروسک نیست. کلاهش را سرش نگذاشته و موهای خاکستری‌اش مانند توده‌های گرد و غبار روی سرش ریخته است. چندین صدا همزمان به من توضیح دادند که «احتقان مضاعف است، و قلبش هم همینطور». سرگیجه و لرز طولانی و وحشتناکی به او حمله سالن آرایشگاه در تهران کرد.

او سرگردان بود، به من اشاره کرد، سپس ناگهان از حال رفت. دکتر دیگر امیدی ندارد اما برمی‌گردد. کشیش پدر پیوت ساعت پنج اینجا بود. سکوت حکمفرماست. زنی هیزمی را در آتش، در مرکز خوشه خیره‌کننده شعله‌های خروشان، قرار می‌دهد که نورشان اتاق را در آشوب کامل فرو می‌برد. به آن چهره نگاه می‌کنم، جایی که زشتی و خوبی به طرز دلخراشی در هم آمیخته‌اند. چشمانم کسانی را می‌جوید که تقریباً بسته شده‌اند و نورشان دارد کم‌کم تیره و تار می‌شود. چیزی از تاریکی، سایه‌ای درونی که از خود اوست، بر او سایه افکنده و او را از ریخت انداخته است. اکنون می‌توان دید که چقدر فرسوده بوده، و چگونه معجزه‌آسا هنوز پابرجا مانده است.

این زن شکنجه‌شده و محکوم، تنها کسی است که بیست سال از من مراقبت کرده است. بیست سال، قبل از اینکه بازویم را بگیرد، دستم را گرفته بود. همیشه مانع از این می‌سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد که بفهمم یتیم هستم. من که مدت‌ها ظریف و کوچک بودم، او از من قدبلندتر و قوی‌تر و بهتر بود! و در این لحظه، که دوباره گذشته را در یک نگاه به من نشان می‌دهد، به یاد می‌آورم که او مانند یک جادوگر پیر، امور کودکی‌ام را زیبا می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد؛ و سرم پایین می‌افتد وقتی به تحسین خستگی‌ناپذیر او نسبت به خودم فکر می‌کنم. چقدر مرا دوست داشت!

و اگر هنوز نوری سوسو زننده در اعماق وجودش باقی مانده باشد، باید هنوز هم، گیج‌کننده، مرا دوست داشته باشد. چه بر سر من خواهد آمد – کاملاً تنها؟ او خیلی حساس و خیلی بی‌قرار بود! صدها جزئیات از سرزندگی‌اش دوباره در چشمانم زنده می‌شوند. احمقانه، سیخ، انبر، قاشق بزرگ را در نظر می‌آورم – تمام چیزهایی که او هنگام پرحرفی با آنها ور می‌رفت. آنها آنجا هستند – افتاده، فلج، لال! مثل یک رویا، به زمانی برمی‌گردم که او حرف می‌زد و فریاد می‌زد.

سالن آرایشی گیوا سعادت آباد به روزهای بهار و لباس‌های بهاری؛ و در تمام این مدت، نگاهم، که آن تصویر شاد و خیال‌انگیز را می‌شکافد، روی لکه‌ی تیره‌ی دستی که آنجاست، مثل سایه‌ی یک دست، روی ملافه، ثابت می‌ماند. چشمانم چیزها را با هم قاطی می‌کنند. در اولین روزهای خوب سال، باغمان را می‌بینم؛ باغمان – پشت آن دیوار است.

گیوا سعادت آباد

آنقدر باریک است که نور خورشید منعکس شده از دو پنجره‌مان تمام آن را لکه‌دار می‌کند؛ آنقدر کوچک که فقط چند گیاه گلدانی را در خود جای داده است، به جز سه بوته انگور فرنگی که همیشه آنجا بوده‌اند. در میان پرتوهای خورشید، پرنده‌ای – یک سینه سرخ – مانند جواهری کهنه روی شاخه‌ها می‌پرد.

میرلیتون، سگ شکاری قرمز ما، در زیر نور خورشید، غبارآلود است و خودش را گرم می‌کند. آنقدر لاغر است که مطمئن می‌شوی باید دونده‌ی سریعی باشد. مطمئناً او یکشنبه‌ها در روستا دنبال خرگوش‌هایی که دیده می‌دود، اما هرگز آنها را نگرفته است. او هرگز چیزی جز کک نگرفته است. وقتی به خاطر کوچکی‌ام عقب می‌مانم، عمه‌ام در لبه‌ی پیاده‌رو برمی‌گردد و دستانش را دراز می‌کند و من به سمت او می‌دوم و وقتی به سمتش می‌روم، خم می‌شود و مرا به اسم صدا می‌زند. * * * * * * «سیمون! سایمون!» زنی اینجاست. خودم را از رویایی که وارد اتاق شده و جلویم را گرفته بود بیرون می‌کشم. بلند می‌شوم؛ دخترعمویم ماری است.

او دستانش را در میان شمع‌هایی که کنار تخت می‌درخشند، به من می‌دهد. در نور ضعیف ستارگان، چهره‌اش خسته و خیس به نظر می‌رسد. عمه‌ام عاشقش انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. لب‌هایش روی ردیف دندان‌های براقش می‌لرزند؛ تمام پهنای سینه‌اش به سرعت بالا و پایین می‌رود. دوباره در صندلی راحتی فرو رفته‌ام. خاطرات دوباره جاری می‌شوند.

در حالی که نفس‌های زن بیمار طولانی‌تر می‌شود و سکوتش بیشتر و بیشتر بی‌وقفه می‌شود. چیزهایی که قبلاً می‌گفت دوباره به زبانم می‌آیند. سپس چشمانم را بالا می‌آورم و به دنبال ماری می‌گردم و به او نگاه می‌کنم. * * * * * * او به دیوار تکیه داده است و همچنان – مغلوب – است.

او با زیبایی‌ای بی‌ادبانه و مجلل، گوشه‌ای را که ایستاده است، فرا گرفته است. موهای بلوطی رنگ متغیرش، مانند برنز و طلا، طومارهایی مرطوب و نامنظم را روی پیشانی و گونه‌های معصومش تشکیل می‌دهند. گردنش، به خصوص، گردن سفیدش، به نظرم می‌رسد. فضا چنان خفه‌کننده و چنان سنگین است که گویی اتاق آتش گرفته است، ما را در بر گرفته است.

سالن آرایشی گیوا سعادت آباد و او یقه لباسش را شل کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است و گلویش از هیزم‌های شعله‌ور روشن شده است. لبخندی ضعیف به او می‌زنم. چشمانم بر روی برجستگی باسن و شانه‌های بازش می‌چرخد و در آن اتاق فروریخته، گلویش را به سفیدی سپیده دم می‌بندد.