سالن آرایش گیوا سعادت آباد

سالن آرایش گیوا سعادت آباد اکنون به صورت آبرنگ بهترین سالن زیبایی در تهران است (زیرا دیشب کمی باران بارید)، با سنگ‌های شسته شده، کاشی‌های جلا داده شده جدید، سقف‌هایی که نیمی تخته سنگ و نیمی روشن هستند، سنگفرش‌های درخشانش، که در بعضی جاها با آب تزئین شده‌اند، آسمان آبی ظریفش، با ابرهایی مانند کاغذ ابریشمی؛ و بین دو نمای خانه به رنگ‌های زرد اخرایی و برنزه، در برابر مخمل بنفش جنگل‌های دور، مناره کلیسای همسایه قرار دارد که مانند مناره ماست و در عین حال متفاوت است.

سالن زیبایی : نگاه انسان تمام این چشم‌انداز را که مانند رنگین‌کمان دل‌انگیز است، در بر می‌گیرد. بنابراین، از مکانی که در آن احساس راحتی فراوان می‌کنیم، وارد کلیسا می‌شویم. از اعماق این انبوه نور، کشیش خوب، کلام عظیم و بی‌کران را برای ما زمزمه می‌کند، ما را متبرک می‌کند، ما را به طور جداگانه و در کنار هم، مانند پدر و مادر، در آغوش می‌گیرد. در جایگاه مخصوص، در صدر همه، می‌توان مارکیز مونتیون را دید که حال و هوای یک افسر را دارد و مادرزنش، بارونس گریل، که مانند یک خانم معمولی لباس پوشیده است.

سالن آرایش گیوا سعادت آباد

مردان از کلیسا بیرون آمدند و رفتند؛ زنان با اکراه بیشتری بیرون رفتند و با هم به سکون رسیدند؛ سپس همه گروه‌های پر سر و صدا پراکنده شدند. ظهر مغازه‌ها تعطیل می‌کنند. مغازه‌های خوب این کار را بدون کمک انجام می‌دهند؛ بقیه با شیطنت‌های یک مرد نیکوکار که خودش را برای حمل و نصب کرکره‌ها به زحمت می‌اندازد، تعطیل می‌کنند. بعد یک جای خالی بزرگ وجود دارد. بعد از ناهار در خیابان‌ها پرسه می‌زنم. در خانه حوصله‌ام سر رفته، اما بیرون نمی‌دانم چه کار کنم. نه دوستی دارم و نه تلفنی که بخواهم با کسی صحبت کنم. من همین الان هم آنقدر بزرگ شده‌ام که نمی‌توانم با بعضی‌ها معاشرت کنم.

و آنقدر کوچک شده‌ام که نمی‌توانم با بعضی‌های دیگر معاشرت کنم. کافه‌ها و مغازه‌های دارای مجوز، همهمه می‌کنند، جرینگ جرینگ می‌کنند و سیگار می‌کشند. من اصولاً به کافه نمی‌روم، و به خاطر آن علاقه به خرج نکردن، که عمه‌ام در من ایجاد کرده است. بنابراین، بی‌هدف، در خیابان‌های خلوت قدم می‌زنم، که در هر گوشه‌ای جلوی پایم خمیازه می‌کشند. ساعت‌ها شروع می‌شوند و من این حس را دارم که آنها بی‌فایده هستند، که هیچ کاری نمی‌شود با آنها سالن آرایشگاه در تهران کرد.

من به سمت باغ‌های زیبایی که به سمت رودخانه شیب دارند، هدایت می‌شوم. با کمی حسادت، از بالای دیوارها، به بالای این محوطه‌های مجلل، به نوک شاخه‌های بزرگی که هنوز زرق و برق خاک گرفته و از مد افتاده تابستان گذشته به آنها چسبیده است، نگاه می‌کنم. خیلی دورتر از آنجا، و مدتی بعد، با تودور، کارمند داروخانه مدرن، روبرو می‌شوم. او مردد و شک دارد و نمی‌داند کجا برود. هر یکشنبه یقه‌ی یکسانی با گوشه‌های کج می‌پوشد و هوا دارد تاریک می‌شود. به جایی که من رسیده‌ام، می‌ایستد، انگار که به ذهنش خطور کرده باشد که هیچ چیز او را به جلو نمی‌راند. سیگاری نیمه‌خاموش در دهانش باقی می‌ماند.

او با من می‌آید و من سکوتش را تا خیابان چنارها با خود می‌برم. در سکوت یکنواخت آن، چندین چهره از بقیه متمایز شده‌اند. چند دختر جوان توجهم را جلب می‌کنند؛ آنها در مقابل کسالت نمای خانه‌ها و در مقابل نمای مغازه‌ها، در حال عزاداری ظاهر می‌شوند. برخی از دختران جذاب، مادرانشان را که شبیه کاریکاتورهای آنها هستند، همراهی می‌کنند. تودور بدون اینکه متوجه شوم، مرا ترک سالن آرایشگاه در تهران کرد. از همین حالا، و به آرامی در همه جا، میخانه‌ها شروع به درخشیدن و فریاد زدن می‌کنند. در خاکستریِ گرگ و میش، می‌توان جمعیتی تاریک و قدرتمند را دید که در آن می‌لغزند. در آنها نوعی طوفان تاریک جمع می‌شود و برق‌هایی از آنها بیرون می‌آید.

اکنون شب از راه می‌رسد تا خیابان‌های سنگی را نرم کند. در امتداد ساحل رودخانه، که تنها به آن رفته‌ام، دشت‌های بی‌رمق به طور مبهمی پدیدار می‌شوند – شکل‌هایی که با مداد شمعی کشیده شده‌اند و به دنبال یکدیگر می‌گردند و به هم می‌پیوندند. زوج‌هایی هستند که ظاهر می‌شوند و ناپدید می‌شوند و از نور اندک باقی‌مانده اکیداً اجتناب می‌کنند.

سالن آرایش گیوا سعادت آباد رنگ‌ها و ویژگی‌ها و نام‌ها را از هر دو نوع پرسه‌زن پاک می‌کند. متوجه زنی می‌شوم که در ساحل رودخانه منتظر ایستاده است. پشت نیمرخ او، آسمانی به رنگ خاکستری مرواریدی خودنمایی می‌کند، طوری که انگار تاریکی را تحمل می‌کند.

گیوا سعادت آباد

نمی‌دانم نامش چیست، اما فقط زیبایی سکوت زنانه‌اش را کشف می‌کنم. نه چندان دور از آن مجسمه‌های تمام‌عیار، در میان ستون‌های سیاه درختان بلند که در برابر آب نیلگون قرار گرفته‌اند و زیر شاخه‌های ابری‌شان، حصارهای اسرارآمیزی وجود دارد که به این سو و آن سو حرکت می‌کنند؛ و به سختی می‌توان دو نیمه‌ای را که از آنها ساخته شده‌اند تشخیص داد، زیرا معبد شب آنها را در بر گرفته است. کلبه باستانی یک ماهیگیر بر روی شیب چمنزار ترسیم شده است.

در زیر آن، نیزارهای انبوه در جریان آب خش خش می‌کنند؛ و هر جا که پراکنده‌ترند، گوی‌های متحدالمرکزی را بر روی آب درخشان و گریزان شکل می‌دهند. این منظره چیزی عجیب و غریب یا باستانی در خود دارد. فرقی نمی‌کند در کجای جهان یا در میان قرن‌ها باشید. در گوشه‌ای از زمین ابدی هستید، جایی که مردان و زنان به یکدیگر نزدیک می‌شوند و در حالی که خود را در رمز و راز می‌پوشانند، به هم می‌چسبند.

دوباره با حالتی رؤیاگونه به سمت صداها و ازدحام شهر بالا می‌روم. آنجا، قرار ملاقات عصر یکشنبه – دغدغه اصلی مردان – کمتر محتاطانه بهترین سالن زیبایی در تهران است. هوس، خود را خام‌تر روی پیاده‌روها نشان می‌دهد. صداها پچ پچ می‌کنند و خنده‌ها محو می‌شوند، حتی از پشت درهای بسته؛ فریادها و آوازها به گوش می‌رسد. آن بالا به وضوح می‌توان دید. چهره‌ها با نور تند جت‌های گاز و انعکاس آن از شیشه‌های ویترین مغازه‌ها قابل تشخیص هستند. آنتونیا در حالی که مردانی او را احاطه کرده‌اند، از آنجا عبور می‌کند.

سالن آرایش گیوا سعادت آباد مردانی که به جلو خم می‌شوند و در میان هیاهوی گفتگوهایشان با اشتیاق به او نگاه می‌کنند. او مرا دید و صدای آرامی از او در میان اسکورتی که به او فشار می‌آورد، به گوش می‌رسد.