سالن زیبایی گیوا سعادت آباد اینستاگرام

سالن زیبایی مونا یزدانی سعادت آباد ما را از میان هزارتوی ریل‌های مبهم عبور می‌دهند و ما را در امتداد سکویی تاریک و پوشیده، بین ستون‌های آهنی، ازدحام می‌دهند. و آنجا، ناگهان، می‌بینیم که تنها هستیم. در آن سوی، فراتر از آن دشت دلگیرِ نرده‌ها، راه‌ها، ساختمان‌های کوتاه و مه که تا انتهای دید ما را احاطه کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است، قرار دارد. سرما همراه با گرگ و میش، بر عرق و شور و شوق ما سایه می‌اندازد. بی‌قراریم و منتظر می‌مانیم. هوا خاکستری می‌شود و سپس سیاه. شب فرا می‌رسد تا ما را در تنگی بی‌نهایت خود زندانی کند.

سالن زیبایی : می‌لرزیم و دیگر چیزی نمی‌بینیم. به سختی می‌توانم در امتداد سکوی لگدمال شده‌مان، گله تاریک، وزوز صداها، بوی تنباکو را تشخیص دهم. اینجا و آنجا شعله کبریت یا نوک قرمز سیگاری، چهره‌ای را فسفری می‌کند. و ما منتظر می‌مانیم، خالی و خسته از انتظار، تا اینکه در تاریکی و بیابان، محکم به هم چسبیده، بنشینیم. چند ساعت بعد، آجودان مارکاسین، فانوس به دست، جلو آمد و با صدای گوش‌خراشی همه را به حضور طلبید. سپس رفت و ما دوباره منتظر ماندیم. ساعت ده، پس از چندین هشدار اشتباه، قطار درست اعلام سالن زیبایی در تهران شد.

سالن زیبایی مونا یزدانی سعادت آباد

در حالی که با سرعت می‌آید، سیاه و قرمز. از قبل شلوغ است و جیغ می‌کشد. می‌ایستد و سکو را به خیابان تبدیل می‌کند. بالا می‌رویم و خودمان را کنار می‌کشیم – البته بدون نگاه اجمالی، در نور فانوس‌هایی که اینجا و آنجا حرکت می‌کنند، از طرح‌های گچی روی واگن‌ها – سر خوک‌ها با کلاه ایمنی میخ‌دار، و نوشته “به سوی برلین!” – تنها چیزهایی که کمی نشان می‌دهند کجا می‌رویم. قطار راه می‌افتد. ما که تازه وارد قطار شده‌ایم، به سمت پنجره‌ها هجوم می‌آوریم و سعی می‌کنیم به بیرون، به سمت گذرگاه همسطح قطار، نگاه کنیم.

جایی که شاید افرادی که در آن زندگی می‌کنیم هنوز مراقب ما هستند؛ اما چشم دیگر نمی‌تواند چیزی جز یک حرکت مبهم، سایه‌دار با مداد شمعی و در هم آمیخته با طبیعت را تشخیص دهد. ما کور هستیم و هر کدام به جای خود برمی‌گردیم. وقتی در غوغای آهنین پیشروی قرار می‌گیریم، چمدان‌هایمان را مرتب می‌کنیم، خودمان را برای شب آماده می‌کنیم، سیگار می‌کشیم، می‌نوشیم و صحبت می‌کنیم. کوپه، که نور کمی دارد و از دود مات است، ممکن است گوشه‌ای از یک میخانه باشد که گرفتار شده و به ناشناخته‌ها رفته است.

بعضی از مکالمات، صدای غرش قطار را با صدای آن در هم می‌آمیزد. همسایه‌هایم از محصولات کشاورزی و آفتاب و باران صحبت می‌کنند. دیگران، مسخره‌کنندگان و پاریسی‌ها، از افراد محبوب و عمدتاً از خوانندگان سالن موسیقی صحبت می‌کنند. برخی دیگر در خواب هستند و به نحوی روی چوب دراز کشیده‌اند. دهان بازشان زمزمه می‌کند و این نوسان آنها را تکان می‌دهد بدون اینکه از خواب غفلت بیدارشان کند. من در افکارم جزئیات روز گذشته و حتی خاطراتم از زمان‌هایی که هیچ اتفاقی نیفتاده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود را مرور می‌کنم.

ما تمام شب سفر کردیم. گهگاه در ایستگاهی کسی پنجره‌ای را پایین می‌گذاشت؛ نفسی مرطوب و غارمانند به فضای سنگین کالسکه نفوذ می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. تاریکی را می‌دیدیم و فانوس باربر در ژرفای شب می‌رقصید. چندین بار توقف‌های بسیار طولانی داشتیم – تا قطارهای سربازان عادی عبور کنند. در ایستگاهی که قطار ما ساعت‌ها در آنجا توقف داشت، دیدیم که چندین نفر از آنها پشت سر هم غرش‌کنان عبور می‌کنند. سرعت آنها دیوارهای بین پنجره‌ها و ستون‌های عظیم واگن‌ها را محو می‌کرد، گویی سربازانی را که در آنجا جمع شده بودند، در هم می‌آمیخت؛ و نگاهی که به داخل قطار می‌افتاد.

در روشنایی ضعیف و چرخان آن، زنجیره‌ای طولانی، پیوسته و لرزان را که به رنگ آبی و قرمز پوشیده شده بود، توصیف می‌کرد. چندین بار در طول سفر، نگاهی اجمالی به این مسافت‌های بی‌پایان بشریت داشتیم که توسط ماشین‌آلات از همه جا به مرزها پرتاب می‌شدند و تقریباً یکدیگر را یدک می‌کشیدند. فصل دهم دیوارها هنگام طلوع فجر توقفی کردند و به ما گفتند: «شما آنجا هستید.» خمیازه می‌کشیدم، دندان‌هایمان به هم می‌خورد و شب، تاریک و دلگیر، روی سکویی که نم نم باران آن را سیاه کرده بود، در میان لایه‌ای از مه که با سوت‌های دوردست پاره شده بود، پیاده شدیم. سایه‌هایمان که از کالسکه‌ها جدا شده بودند.

آنجا جمع شده و منتظر ماندند، مانند عدل‌های کالا در سپیده دم زمستان. سرجوخه مارکاسین، که برای گرفتن دستور رفته بود، بالاخره برگشت. «از آن طرف بهترین سالن زیبایی در تهران است.» او ما را چهار نفره کرد. «به جلو! صاف بایستید! قدم‌هایتان را محکم بردارید! طوری به نظر برسید که انگار چیزی در وجودتان دارید.» ریتم قدم‌ها به پاهایمان می‌خورد و ما را به هم پیوند می‌داد. سرگروهبان در امتداد ستون کوچک، جدا از ما راه می‌رفت. یکی از ما که او را از نزدیک می‌شناخت، از او پرسید، اما او هیچ پاسخی نداد.

سالن زیبایی مونا یزدانی سعادت آباد هر از گاهی نگاهی سریع، مانند شلاق، به ما می‌انداخت تا مطمئن شود که هماهنگ هستیم. فکر می‌کردم دوباره به سربازخانه‌ی قدیمی‌ام می‌روم، جایی که دوران خدمتم را گذرانده بودم، اما ناامیدی‌ام غم‌انگیزتر از آن چیزی بود که منطقی باشد. در زمینی که ساختمان‌سازی در حال انجام بود، سنگرهای عمیق، گچ‌کاری شده و پوشیده از خاک سفید، به سربازخانه‌ی جدیدی رسیدیم.

مونا یزدانی سعادت آباد

که در هاله‌ای از مه مخملی، به طرز شومی سفید بود. جلوی دروازه‌ی تازه رنگ‌شده، جمعیتی از مردان مثل ما، با لباس‌های غیرنظامی ملایم، در غبار مسی رنگ اولین پرتوهای روز، ایستاده بودند. ما را مجبور کردند دور اتاق نگهبانی روی فرم بنشینیم.

تمام روز آنجا منتظر ماندیم. همین‌طور که آفتاب سوزان می‌تابید، مجبور شدیم چندین بار جایمان را عوض کنیم. برای میزها زانو زده غذا می‌خوردیم و وقتی بسته‌های کوچکی را که ماری درست کرده بود باز می‌کردم، به نظرم می‌رسید که دست‌هایش را لمس می‌کنم. وقتی غروب شد، افسری که از آنجا رد می‌شد متوجه ما شد، پرس‌وجو سالن آرایشگاه در تهران کرد و ما را احضار کردند. در تاریکی ساختمان غرق شدیم. پاهایمان می‌لغزید و با عجله از بین دیوارهای شیب‌دار از پله‌های یک راه‌پله مرطوب بالا می‌رفتیم.

که بوی تنباکوی مانده و قیر نفتی می‌داد، مثل همه سربازخانه‌ها. آنها ما را به یک راهروی تاریک هدایت کردند که پنجره‌های کوچک آبی کم‌رنگی در آن وجود داشت، جایی که کوران‌های شدید می‌آمدند و می‌رفتند، راهرویی که در هر دو سر آن جت‌های گاز برهنه دیده می‌سالن زیبایی در تهران شد، شعله‌هایشان می‌کوبید و غرش می‌کردند. ورودی روشنی توسط جمعیتی مسدود شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.

سالن زیبایی مونا یزدانی سعادت آباد به لطف فشار صف فشرده‌ای که دنبالم می‌آمد و مثل فنر مارپیچ مرا هل می‌داد، به نوبت وارد شدم. چند گروهبان پادگان با اقتدار در میان انبوهی از لباس‌های نو و خوشبو، کلاه‌ها و تجهیزات براق خودنمایی می‌کردند.