سالن آرایش و زیبایی گیوا سعادت آباد

سالن آرایش و زیبایی گیوا سعادت آباد اما من رویم را برگرداندم و گذاشتم برود. وقتی او و دسته‌ی مردانش ناپدید می‌شوند، بوی پترولوس را در پسِ آنها استشمام می‌کنم. او فانوس‌بان کارخانه بهترین سالن زیبایی در تهران است. زرد، کثیف، جسدگونه، با چشمانی سرخ، بوی تعفن می‌دهد، و شاید روی پارافین پرورش یافته باشد. او کسی است که شسته شده است. شما او را نمی‌بینید، بلکه بیشتر بویش را حس می‌کنید. زنان دیگری هم آنجا هستند. من هم یکشنبه‌های زیادی در تمام آن معاشقه‌ها شرکت کرده‌ام.

سالن زیبایی : در میان این موجوداتی که با هم گپ می‌زنند و همدیگر را در آغوش می‌گیرند، زنی منزوی مانند تیرکی ایستاده و فضایی خالی در اطراف خود ایجاد کرده است. او لوئیز ورت است. او به طرز وحشتناکی زشت است، و قبلاً بیش از حد پرهیزگار بوده، در زمانی که، به گفته‌ی آنها، نیازی به پرهیزگار بودن نداشته است. او از این بابت پشیمان است و بدون شرمندگی آن را تعریف می‌کند تا انتقام فضیلتش را بگیرد. او دوست دارد معشوقی داشته باشد، اما هیچ‌کس او را نمی‌خواهد.

سالن آرایش و زیبایی گیوا سعادت آباد

به خاطر صورت استخوانی و ظاهر خراشیده‌اش؛ از نوعی اگزما. بچه‌ها با دانستن نیازهایش او را مسخره می‌کنند؛ زیرا افشاگری‌های بزرگترها لکه‌ای بر آنها گذاشته است. دختری پنج ساله انگشت کوچکش را به سمت لوئیز نشانه می‌گیرد و جیک جیک می‌کند: “او یک مرد می‌خواهد.” در میدان، ورون بی‌هدف، مانند برگی خشک، این‌طرف و آن‌طرف می‌رود – ورونی که هر وقت بتواند، دور آنتونیا می‌چرخد. مردی بدقیافه که سر کوچکش به سمت راست متمایل است و لبخندی بی‌رنگ بر لب دارد. با چند اجاره زندگی می‌کند و کار نمی‌کند. او خوب و مهربان است و گاهی اوقات مورد حملات دلسوزی قرار می‌گیرد.

ورون و لوئیز ورت یکدیگر را می‌بینند و هر کدام مسیر انحرافیِ اجتناب را در پیش می‌گیرند. آنها از یکدیگر می‌ترسند. اینجا، در حاشیه‌ی شور و هیجان، آقای ژوزف بونئاس، با وجود برتری فکری‌اش، بسیار دلسوز است. چهره‌ای زرد و غمگین، میان لبه‌ی کج کلاهش و دستمال سفید متورمش – که به کلفتی یک حوله است – گیر کرده است. دلم برای این تنهایان جستجوگر که به دنبال خودشان می‌گردند می‌سوزد! دلم برای دیدن آن سایه‌های بی‌ثمر که آنجا معلقند، همچون ارواحی مردد، این مسافران بیچاره، متفرق و ناکامل، می‌سوزد. من کجا هستم؟ رو به آپارتمان‌های کارگران که پنجره‌های بی‌شمارشان در پس‌زمینه‌ی مسطح و عظیمشان به وضوح خودنمایی می‌کنند.

آنجا محل زندگی ماری توسون است که پدرش، کارمند فروشگاه آقایان گوزلان، مانند من، مدیر ملک است. من به طور غریزی، بدون اینکه به خودم اعتراف کنم، به این مکان رفتم و با مردم و اشیا برخورد کردم، بدون اینکه با آنها قاطی شوم. ماری دخترعموی من است، اما با این حال من به ندرت او را می‌بینم. ما فقط وقتی همدیگر را می‌بینیم به هم روز بخیر می‌گوییم و او به من لبخند می‌زند. به درخت چناری تکیه می‌دهم و به ماری فکر می‌کنم. او قدبلند، بور، قوی و مهربان است و لباسی فروتنانه می‌پوشد، مانند زهره‌ای پهن؛ لب‌های زیبایش مانند چشمانش می‌درخشند. شناختن او از نزدیک، در میان سایه‌ها مرا به هیجان می‌آورد.

اگر او مانند آخرین باری که او را دیدم، در مقابلم ظاهر می‌سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد؛ اگر در میان تاریکی، درخشش درخشان چهره‌اش، تابیدن اندامش را که با خطوط ابریشمی ترسیم شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، و دست خواهر کوچکش را در دست او می‌دیدم، – باید می‌لرزیدم. اما این اتفاق نمی‌افتد. پس‌زمینه‌ی آبی‌رنگ و سرد، تنها دو پنجره‌ی طبقه‌ی دوم را که با نورهایی دلپذیر گرم شده‌اند، به من نشان می‌دهد که شاید یکی از آن‌ها خودِ او باشد. اما آن‌ها هیچ شکلی به خود نمی‌گیرند و در دنیای دیگری باقی می‌مانند. سرانجام چشمانم آن منظومه پنجره‌ها را در میان درختان، آن آسمان عمودی و خاموش را ترک می‌کنند.

سپس به سوی خانه‌ام می‌روم، در این شامگاه که در پایان تمام روزهای زیسته‌ام فرا می‌رسد. که او را این‌طور تنها می‌گذارند؟ – سر راهم ایستاده و دستش را به سمتم دراز کرده است. او التماس می‌کند که این راه اوست. من او را راهنمایی می‌کنم، سوال می‌پرسم و گوش می‌دهم، رویش خم می‌شوم و قدم‌های کوچکی برمی‌دارم. اما او خیلی کوچک و خیلی نوک‌زبان است و نمی‌تواند توضیح دهد. با احتیاط کودک را – که آنقدر ضعیف می‌بیند که عصرها نابینا می‌شود – تا درِ کوتاه خانه‌ی مخروبه‌ای که در آن لانه کرده است، هدایت می‌کنم.

سالن آرایش و زیبایی گیوا سعادت آباد در خیابان من، جلوی خانه‌ی فانوس‌شکلش، با شیروانیِ آهنی‌اش، اودوی پیر ایستاده است، با کلاهی تیره و نوک‌تیز، درست مثل خانه. کمی از او می‌ترسم. مطمئناً وجدان آسوده‌ای ندارد. اما، هر چقدر هم که گناهکار باشد، دلسوز است.

گیوا سعادت آباد

می‌ایستم و با او صحبت می‌کنم. او از میان شبِ شنلش، صورتی رنگ‌پریده و ویران را به سمت من برمی‌گرداند. من در مورد آب و هوا، در مورد بهارِ نزدیک صحبت می‌کنم. او بی‌توجه به آنچه می‌شنود، با نوک لب‌هایش «بله» می‌گوید و می‌گوید: «دوازده سال از مرگ همسرم می‌گذرد.

دوازده سال است که کاملاً تنها بوده‌ام؛ دوازده سال است که آخرین کلماتی را که به من گفت شنیده‌ام.» و دیوانه بیچاره، در حالی که در عزای نامفهومش غرق شده، دورتر می‌رود؛ و مسلماً صدای شب بخیر گفتن مرا نمی‌شنود. در انتهای اتاق سرد طبقه پایین، آتشی روشن شده است. میم روی چهارپایه کنار آن، در زیر نور زغال‌های شعله‌ور، نشسته است و دستانش را دراز کرده و به گرما چسبیده است. وارد که شدم، گودی کمرش را دیدم. گردن لاغرش ترک خورده و مثل استخوان سفید شده بود.

عمه‌ام متفکرانه یک انبر بیکار را برداشت و نگه داشت. من نشستم. میم از سکوتی که در آن خودم را پیچیده بودم خوشش نمی‌آمد. انبر را با تکانی لرزان رها سالن آرایشگاه در تهران کرد و سپس با شور و شوق شروع به صحبت با من در مورد مردم محله کرد. او با افتخار اضافه کرد: «اینجا همه چیز سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست. نیازی به رفتن به پاریس نیست، حتی به اندازه رفتن به خارج از کشور. این قسمت؛ دنیای کوچکی است که از روی الگوی بقیه بریده شده است.» «تعدادشان زیاد نیست که امکاناتش را داشته باشند و خیلی هم مهم نیستند.

عروسک خیمه‌شب‌بازی، اگر دوست داری، بله. این از دید آدم‌ها معلوم است، چون در اصل عروسک خیمه‌شب‌بازی وجود ندارد، آدم‌هایی هستند که از خودشان مراقبت می‌کنند، چون هر کدام از ما همیشه لیاقت خوشبختی را داریم، پسرم. و اینجا، مثل همه جا، دو نوع آدم وجود دارد – ناراضی و محترم؛ چون پسرم، آنچه همیشه بوده، همیشه خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.» فصل سوم شامگاه و سپیده دم درست در همان لحظه که داشتم برای حسابرسی به حساب و کتاب خانواده‌ی سزمزون آماده می‌شدم.

سالن آرایش و زیبایی گیوا سعادت آباد آن جزئیات را به خاطر دارم – صدای قدم‌ها و صداهای غیرعادی‌ای آمد، و قبل از اینکه حتی بتوانم برگردم، صدایی از میان در شیشه‌ای شنیدم که می‌گفت: «عمه آقای پائولین خیلی بیمار بهترین سالن زیبایی در تهران است.» این جمله مرا مبهوت سالن آرایشگاه در تهران کرد.