سالن زیبایی گل گیس فلکه دوم تهرانپارس

سالن زیبایی گل گیس فلکه دوم تهرانپارس به دنبال چراغ‌های دان خود گشت و آنها را دید که مانند تاجی از جواهرات بر پیشانی تپه قرار گرفته‌اند. اما آنها چه نورهایی بودند؟ لازم نبود این سوال را بپرسد که شیون و زاری زنان از بالای نرده سفید درخشانی که او و همراهانش به سمت آن بالا می‌رفتند، به گوشش رسید. قبل از اینکه یک گیلی بتواند به سمتش بیاید، از اسبش پیاده سالن زیبایی در تهران شد. در حالی که با عجله از کنار تالار ضیافت می‌گذشت، جایی که سپرهایشان به ترتیب بالای میزها آویزان انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، به مهمانانش فکر نمی‌سالن آرایشگاه در تهران کرد.

سالن زیبایی : پاهایشان هنوز به زمین نرسیده بود که از پله‌های بیرونی که به گریانان منتهی می‌شد بالا رفت و دید که چه چیزی در انتظارش بهترین سالن زیبایی در تهران است. در مرکز آن، روی کاناپه‌ای نفیس از برنز چکش‌کاری شده، هیکل سفید دختری آرمیده بود. سر کوچک طلایی‌اش در بالش ضخیم پوست گوزن فرو رفته بود. روی سینه، زیر دست‌های سفید ظریفی که برای دعای اعلی به هم پیوسته بودند، چین روتختی گلدوزی شده به طرز شومی بی‌حرکت بود. نور شمع‌های بلند مومی، که دورش جمع شده بودند.

سالن زیبایی گل گیس فلکه دوم تهرانپارس

کاناپه روی زیبایی تراشیده‌ی چهره‌ای سفید و جوان و اصیل افتاد. دور دیوارهای دایره‌ای شکل و پوشیده از ملیله، زنان نشسته بودند و برای از دست دادن آن همه زیبایی، عشق و جوانی سوگواری می‌کردند. «ای اِتِینِ گیسوان طلایی، امشب سر زردتان پایین است، ای که عادت داشتید آن را در جشن‌های پادشاهان و قهرمانان بالا نگه دارید، زمانی که شاعران اعمال والای فلان، پروردگارتان، را می‌خواندند. هوا سرد است و دست‌هایتان که عادت داشتند برای رفع نیازهای غریبه‌ها و فقرا دراز شوند؛ برای ریختن شراب برای مهمانان؛ برای پاداش دادن به دانشمندان و مردان شجاع. سردتر و ساکن‌تر از قلب شما نیست، قلبی که زمانی با خون نجیب نژاد کان گرم بود!

اوچون! اوچون! برای قلب سرد و ساکنی که هرگز نمی‌تواند گرمای کودک کوچکی را که در آن لانه کرده است، احساس کند.» «تیزبین‌ها» ناگهان ساکت شدند – زیرا فریادی دلخراش‌تر از فریاد آنها، اتاق مرگ را پر کرده بود. این فریاد، فریاد یک نوزاد کوچک بی‌مادر بود. زنی قدبلند، که از سر تا پا لباس سفید بی‌لکه پوشیده بود و چادری سفید روی موهای بلند و تیره‌اش انداخته بود، وارد اتاق شده بود و مستقیماً به جایی که فلان کنار کاناپه زانو زده بود، آمده بود.[۱۶] از همسر مرده‌اش، خم شد و سعی کرد در آغوش خالی او دراز بکشد، آنچه را که در پناه شنل سفیدش حمل می‌کرد.

او گفت: «ببینید، شاهزاده فلان، همسرت ایتن چه چیزی برای تسلی خاطرت گذاشته است تا روزی که دوباره دستانش را به سویت دراز کند و برای همیشه به خانه‌ات خوشامد بگوید.» اما فلان حاضر نشد صورتش را بلند کند. گفت: «بگیرش، اوه! بریجید! و نگذار به چیزی که به قیمت از دست دادن تنها گنجم تمام شده نگاه کنم. بگذار خدایی که می‌پرستی بچه را نگه دارد و اتین، همسرم را، به من برگرداند.» لحظه‌ای سکوت برقرار شد، زیرا بریژیت کودک را دوباره در چین‌های شنلش گذاشته بود و گریه‌هایش متوقف شده بود.

سپس ناله‌ای عمیق و به دنبال آن فریادی ناگهانی و وحشت‌زده از زنان آمد. بریژیت به سرعت زانو زد، کودک را در آغوش گرفت و یکی از دستانش را که فلان از شدت ناامیدی روی جسد بی‌جان همسرش انداخته بود، بلند کرد. به سنگینی سرب از دست او افتاد. دست یک مرد مرده بود. سپس از جایش بلند شد، غم دنیا چشمان خاکستری‌اش را تیره کرده بود. گفت: «فکر می‌کنم آرزوی فلان برآورده شده بهترین سالن زیبایی در تهران است. حالا او در کنار همسرش ایتن ایستاده است – و فرزند کوچکشان به خدا تقدیم خواهد شد.» [۱۷] بخش دوم – پرورش و نگهداری از دارلوگداچا. بنابراین، در چین‌های شنل سفید بریجی، دوشیزه کوچک یتیم، دارلوگداچا، سرپناه یافت؛ و اولین خانه‌ای که او شناخت، کلبه‌ای سفیدکاری شده از چوب‌های ریش‌دار و گِلی در سایه درخت بلوط بزرگ دشت کیلدر بود.

لانه‌ای که برای او ساخته بودند بسیار گرم بود – دوشیزگان مقدسی که همراهان بریژیت بودند. داریا، راهبه‌ی نابینا و مهربان، گهواره‌ای از گل‌های داوودی بافت و بلاتناتا پوست گوزنی را با پرهای نرم پر کرد تا در آن بگذارد. کینیا برای آن کتان لطیفی ریسید؛ و خود بریژیت، پشم سفیدترین بره گله‌اش را گرفت و ریسید و آن را به صورت روتختی‌های گرم و نرم بافت.

سالن زیبایی گل گیس فلکه دوم تهرانپارس وقتی خواهران با دوک نخ‌ریسی، نخ‌ریسی و سوزن روی چمن جمع شدند، گهواره‌ی کوچک در میان آنها قرار داشت و توسط پوست گرگ، که آخرین هدیه‌ی فلان بود، از چمن مرطوب محافظت می‌شد. اما آنقدر طراحی شده بود که می‌توانست از شاخه‌ای از درخت نیز آویزان شود.

سالن زیبایی گل گیس فلکه دوم تهرانپارس

بنابراین، همین که برگ‌های سبز کوچک شروع به بیرون زدن از درخت بلوط کردند، در میان جمع سبز خود چیزی یافتند که می‌توانستند آن را به جای شکوفه‌ای زیبا و گلگون تصور کنند.[۱۸] و آن کودک خردسال در گهواره‌اش بود. شب‌ها گهواره از طاقچه‌ی [۴] سلول بریجیید آویزان بود و چراغ کم‌نوری از انتهای دیگر آن تاب می‌خورد. و وقتی سپیده دم فرا رسید و بریجیید در را باز کرد تا داخل شود، همیشه ماده‌ماده‌ی سفید برفی‌اش کنار آستانه ایستاده بود و منتظر بود تا به او شیر بدهد و بچه‌ی شیرخوار کوچکش را سیر کند. ماه‌ها به سرعت گذشتند و سرانجام دختر کوچک از گهواره بیرون آمد و یاد گرفت که اولین قدم‌های لرزان خود را بردارد.

با دستان ماهرش، عجیب‌ترین لباس‌ها را برای او درست کرده بود. آنها از پشم بره رنگ نشده بودند و به همان روشی ساخته شده بودند که خود دوشیزگان مقدس انتخاب کرده بودند. یک شنل سفید نیز وجود داشت؛ و روی سر فرفری و کودک، یک روسری سفید برفی قرار داشت. اما دارلوگداچا فقط به خاطر لباس پوشیدنش یک راهبه کوچک نبود. او خیلی زود، مانند همه دختران کوچک سالم، اصرار داشت که در زندگی‌ای که اطرافش می‌دید، نقش فعالی داشته باشد. یک شب زیبا بود که بریجید و همراهانش برای دومین شب در کلیسا جمع شده بودند.

چراغ‌ها از تیرک بالای کلیسا تاب می‌خوردند و در نور کم آنها، راهبه‌ها همه به جز داریای نابینا که نه به مزامیر و نه به نور چراغ نیاز داشت، از روی مزامیر خودشان می‌خواندند و از روی آنها تقلید می‌کردند. ناگهان گوش تیز راهبه نابینا صدایی از درِ بسته شنید. خیلی آرام از جایش بلند شد و در را باز سالن آرایشگاه در تهران کرد. دارلوگداچا آنجا بود، با لباس سفیدی که تماماً گل‌آلود، صورت گلگونش که از اشک خیس شده بود و دستان کوچکش که از ضرب و شتم به در زخمی شده بود.

سالن زیبایی گل گیس فلکه دوم تهرانپارس داریا که نابینا انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، می‌توانست این چیزها را ببیند ، در حالی که خم سالن زیبایی در تهران شد و آن موجود کوچک و درمانده را در آغوش گرفت. کمی بعد، او دوباره به جای خود برگشت، سر دارلوگداچا روی شانه‌اش بود و دارلوگداچا با شیرین‌ترین صدای کودکانه، نسخه خودش از مزامیر را بعد از او می‌خواند.