سالن آرایشی طلایی

سالن آرایشی طلایی سپس به این فکر می‌کند که چگونه شادی‌ها در دهکده‌ی آن طرف شروع سالن زیبایی در تهران شد، و چگونه آنها شروع به دیدن دوستان زیادی کردند و در تمام هیجانات زندگی در دشت و دمن با هم آمیختند. در اینجا آنها با پری دریایی زیبایی که شوهرش را از او دزدیده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، ملاقات کرده بودند. با چه نفرت خشمگینی بر زیبایی نرم و گیج‌کننده‌ی آن زن – اندام گرد و چال‌دارش، موهای طلایی‌اش و آبیِ پژمرده‌ی چشمان رویایی‌اش – ساکن می‌شود! او با تمام زیبایی مسحورکننده‌اش، به چشم اگنس ویلند، نفرت‌انگیزتر و کریه‌تر از یک شیطان به نظر می‌رسید.

سالن زیبایی : او تقریباً از همان اولین ملاقاتشان، مورتیمر ویلند را مجذوب خود کرده بود. با خلق و خویی خیال‌پرداز و شهوانی، و اراده‌ای ضعیف، و بدون هیچ قدرت بزرگی در پشت سرش، آن زن حیله‌گر و شرور او را با حیله‌هایش به دام انداخته بود، و در دام جذابیت‌های او، همسر بزرگ و ملکه‌مانندش را که از نظر هر کسی بی‌نهایت برتر از کسی بود که به خاطرش او را ترک می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. و نوزاد کوچک یک ساله‌اش را که تازه یاد گرفته بود هنگام نوازشش با نوک زبان به او بگوید «پدر» فراموش کرده بود.

سالن آرایشی طلایی

حتی اکنون هم از فکر کردن به طوفان وحشی که روحش را در این لحظه در هم می‌شکست، وحشت داشت. آنقدر به جنون نزدیک شده بود که هنوز برایش وحشت‌آور بود. اما غرور همیشه یکی از هوس‌های غالب او بود و به جای اینکه مانند برخی دیگر با مهربانی زنانه از او التماس کند، با سردی و تحقیر با او رفتار کرده بود و با تحقیری سرزنش‌آمیز او را به برداشتن آخرین قدم در این نمایش هولناک ترغیب کرده بود. او او را ترک کرده بود و با زن چشم آبی به سرزمینی دوردست رفته بود. از آن زمان به بعد، دیگر هرگز،[۲۴۱] اکنون نزدیک به بیست سال بود که خانه خاکستری قدیمی را ترک کرده بود.

به جز پیاده‌روی‌های تنهایی‌اش. او مانند یک زاهد خود را در آنجا حبس کرد و با اندوهی وحشیانه و تلخ، خود و خدایش را نفرین کرد. به عمیق‌ترین تاریکی ناامیدی فرو رفت، جایی که هرگز پرتوی از نور و آسایش آسمانی به او نرسید. در واقع، فرزندش را ترک کرده بود؛ اما اگرچه او را با تمام شور و اشتیاق متمرکز طبیعتش دوست داشت، اما او برایش آرامش کمی به نظر می‌رسید. او پیوسته در تاریکی سرنوشت خود و در اعماق بی‌کران ناامیدی که در آن غرق می‌شد، غرق می‌شد.

سپس کودک مُرد و آخرین معشوق انسانی‌اش نیز از میان رفت؛ و او گور کوچکش را در باغ درهم‌تنیده ساخت و هر سال آن را با گل‌های فراوان پوشاند. اما در قلبش هرگز شکوفه سفید امیدی جوانه نزده بود، هیچ بنفشه‌ای از بزرگواری و بخشش سلطنتی هنوز در آنجا شکوفا نشده بود. و این شب، پس از سال‌ها، او دوباره آن را با علاقه‌ای غم‌انگیز زندگی می‌کرد، و هیچ احساس ملایمی از پشیمانی یا بخشش در قلب سختش راه نیافت. «او خیلی خوشحال بهترین سالن زیبایی در تهران است» این را در حالی که راه برگشت را در پیش می‌گرفت و کنار قبر کوچکش می‌ایستاد، با خود فکر کرد. «او خیلی خوشحال است، چون می‌تواند کنار تخت فرزندش بایستد و گریه کند.

و من هم می‌توانستم، اگر امید او را داشتم. ای عزیزم، عزیزم، پسر عزیزم!» و خم شد و با نوازش دستانش را روی تپه کوچک انداخت. «ای کاش خدا فقط اجازه می‌داد یک بار دیگر تو را ببینم! ای خدای من، چرا نمی‌توانم ببخشم و بخشیده شوم؟» [۲۴۲] پیرمرد مهربان که نزدیک می‌شد و آخرین کلمات او را می‌شنید و احساس می‌کرد که بحث کردن یا استدلال کردن با این زن چقدر بیهوده است، گفت: «خواهرم، بیا دعا کنیم.» و تقریباً قبل از اینکه او متوجه شود، آنها کنار قبر دختر کوچک زانو زده بودند؛ و قبل از اینکه کشیش پیر دعای ساده اما تأثیرگذار خود را به پایان برساند، زن که قلبش سال‌ها سنگ شده بود.

سالن آرایشی طلایی مانند یک کودک کوچک با هق‌هق‌های پرشور گریه می‌کرد؛ و وقتی کشیش دعایش را به پایان رساند، او برخاست و بدون هیچ حرفی وارد خانه شد و خیلی زود نور قرمز از پنجره کوچک درخشید. به نحوی پس از این، احساس لطیف‌تری در قلب خانم ویلند رخنه کرد. نوری ملایم‌تر به چشمانش تابید و لرزش ملایم‌تری در صدایش موج می‌زد، هنگامی که با وزیر پیر صحبت می‌کرد. وزیر متوجه شد که او تحت تأثیر قرار گرفته است، اما بیش از حد عاقل بود که بیش از حد لازم در کار خیری که مطمئن بود در حال انجام است.

طلایی

چند هفته‌ای از شبی که درباره‌اش صحبت کردم نگذشته بود که وقتی از پیاده‌روی عصرگاهی‌اش برمی‌گشت، صحنه‌ای از شلوغی را در اطراف در خانه‌اش دید؛ کالسکه‌ای در حال دور شدن بود و صندوقی روی پله‌ها ایستاده بود، در حالی که به نظر می‌رسید چند نفر همین الان وارد در می‌شوند که او در تاریکی فزاینده نمی‌توانست آنها را تشخیص دهد. با بی‌صبری فکر کرد: «دکتر اشلی چند تا از دوستانش را آورده است؛ با آنها چه کار کنم؟» و به سرعت به سمت خانه رفت.

همین که به اتاق غذاخوری بی‌روح – تنها اتاقی که تا به حال در طبقه پایین استفاده می‌سالن زیبایی در تهران شد روی کاناپه‌ای دراز کشیده بود، هیکل مردی که به بالش‌هایی تکیه داده بود که انگار با عجله آورده شده بودند، و رنگ‌پریده و رنگ‌پریده به نظر می‌رسید. به سرعت جلو رفت، اما وقتی به وسط اتاق رسید، مثل کسی که میخکوب شده باشد، ایستاد و با چشمانی وحشی و پر از اشتیاق و چیزی شبیه شادی، به اطرافش نگاه سالن آرایشگاه در تهران کرد.

بالاخره در حالی که برای تکیه‌گاه به میز چنگ زده بود، فریاد زد: «مورتیمر ویلند! چرا اومدی اینجا؟» «من به خانه آمده‌ام تا بمیرم، اگنس. من نمی‌توانستم جای دیگری بمیرم؛ سال‌ها تلاش کرده‌ام که این کار را بکنم، اما خدا اجازه نداد. مجبور شدم بیایم و از تو طلب بخشش کنم، و خدا تا زمانی که من آن را دریافت نکنم مرا نخواهد پذیرفت؛ با این حال جرات نمی‌کنم از تو بخواهم که آن را بپذیری؛ این خیلی زیاد بهترین سالن زیبایی در تهران است!» در این هنگام، مرد بیمار با خستگی چشمانش را بست و دیگر چیزی نگفت.

سالن آرایشی طلایی صدای کشیش پیری که نزدیک تختی که مرد روی آن دراز کشیده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود نشسته بود، با لحنی جدی گفت: «گناهان ما را ببخش، همانطور که ما نیز کسانی را که به ما بدی کرده‌اند می‌بخشیم.» «آه، آقا، شما نمی‌توانید بفهمید که چه چیزی از او می‌خواهم.