سالن آرایش گلرخ تهرانپارس

سالن آرایش گلرخ تهرانپارس در میان تمام مزایایی که یادگیری به انسان‌ها می‌دهد، هیچ چیز عالی‌تر از این نیست که با مطالعه کتاب‌ها به ما آموخته می‌شود که در همان مطالعه به دنبال ستایش نباشیم، بلکه به دنبال فایده باشیم. این آموزه‌ی فرهیخته‌ترین مردان، به ویژه فیلسوفان، که راهنمایان زندگی بشر هستند، بوده بهترین سالن زیبایی در تهران است.

سالن زیبایی : اگرچه برخی ممکن است از یادگیری، مانند سایر چیزهای خوب، صرفاً برای کسب افتخار و شهرت عمومی سوءاستفاده کرده باشند.» استاد گانل لحظه‌ای با لبخندی خاطره‌انگیز حرفش را قطع می‌کند: «شاید من در خطر این بودم که توجه مارگارت را به چیزهای نادرستی معطوف کنم، اما اگر اینطور انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، خیلی زود …» تا اشتباه را کشف کنم.

سالن آرایش گلرخ تهرانپارس

ببین که چقدر آرام به سزای اعمالم می‌رسم: «گانل عزیزم، به خاطر آنچه در نامه‌ات گفتی، آنقدر روی این موضوع فکر کرده‌ام که شخصیت والای مارگارت نباید تحقیر شود. در این قضاوت کاملاً با تو موافقم؛ اما به نظر من، و بدون شک، به نظر تو نیز، آن مردی که شخصیت سخاوتمندی را به تحسین چیزهای بیهوده و حقیر عادت می‌دهد، آن را تحقیر می‌کند. برعکس، او شخصیتی را که به فضیلت و خوبی‌های واقعی می‌رسد.

بالا می‌برد و از تأمل در چیزهای والا، به سایه‌های چیزهای خوبی که تقریباً همه فانی‌ها، از طریق جهل به حقیقت، حریصانه آنها را می‌ربایند، گویی چیزهای واقعی هستند، با تحقیر نگاه می‌کند.» اما پسرها با تکالیفشان برگشته‌اند؛ و سیسی کوچولو دم در است، با تعریف‌های نامادری‌اش، و آیا تو کشک و خامه دوست داری؟ اگر چنین است، به لبنیاتی می‌آیی و آنها را می‌خوری، با یک ظرف توت فرنگی که خود بانو آلیس وقتی هنوز شبنم صبحگاهی روی آنها بود، جمع کرده و تا این لحظه با دقت در خنک‌ترین قفسه انباری تاریک و خنک برای تو نگه داشته است. [۱۲۸] ماری ژان دومال دختر مدرسه‌ای کوچکی از سن سیر قسمت اول. دختر کوچک «تازه وارد» بالاخره با هق هق خوابش برده بود و در تمام خوابگاه سفید و دراز، صدایی جز صدای نفس‌های منظم کودکان سالم و خوابیده به گوش نمی‌رسید.

مادام دو فونتین خیلی آرام دستش را از میان انگشتان کوچکش که مدت‌ها آن را نگه داشته بود، بیرون کشید. سپس، همین که خم سالن زیبایی در تهران شد تا صورت کوچک روی بالش اشک‌آلود را ببوسد، زمزمه‌ای از «مامان!» شنید و دید که کودک در خواب لبخند می‌زند. مادام دو فونتن با خودش گفت: «او خواب خانه را می‌بیند.» و بی‌اختیار، وقتی به سلولش در انتهای خوابگاه برگشت، رو به پنجره‌ی بدون کرکره سالن آرایشگاه در تهران کرد و رویاهایش را به طلسم‌هایی سپرد که ماه سفید برایشان می‌بافت. در آن سوی پارک، ریسمان‌های بلندی از نور در میان توده تاریک زمین کشیده شده بودند.[۱۲۹] قصری که پادشاه و درباریانش در آن جشن و سرور برپا می‌کردند.

گهگاه، باد شبانه که در میان درختان بلند زمزمه می‌کرد، تکه‌هایی از موسیقی را با خود می‌آورد که پاهای ظریف و جواهرنشان بانوان درباری با ریتمی موزون با آن حرکت می‌کردند. اما این چیزها به سختی به ذهن راهبه خطور می‌کرد. فراتر از مرزهای پارک باشکوه، دور از پژواک موسیقی درباری یا نور حضور پادشاه، رویاهای او به جایی می‌رفتند که رویاهای ماری ژان دومال کوچک به آن منتهی شده بود – به یک “خانه اشرافی” قدیمی در قلب استان‌ها، بسیار فرسوده، در حال فروپاشی و ویرانی، اما جایی که یک دختر کوچک می‌توانست بسیار خوشحال باشد، زیرا او آن را “خانه” می‌نامید.

سالن آرایش گلرخ تهرانپارس کاملاً ممکن بود که بیش از یکی از خواب‌آلودگان کوچک در ردیف طولانی تخت‌های سفید کوچک، رویای چنین «نجیب‌زاده» قدیمی را در سر می‌پروراندند؛ [۱۴] و به همین دلیل است که وقتی راهبه به پارک مهتابی نگاه می‌کرد، می‌توانست آن را به وضوح در مقابل خود ببیند. دختربچه‌های بیچاره! دو عنوان حق ورود آنها به سن سیر را فراهم کرده بود: اشراف‌زادگی و فقر؛ و یکی با وضوح بیشتری بر روی دیوارهای فروریخته، حیاط چمن‌زار، و اتاق خالی نوشته شده بود.[۱۳۰] اصطبل‌ها و خانه‌های اشرافی قدیمیِ شهرستانی‌شان، بیش از آن دیگری که روی نشان سلطنتی حک شده بالای درگاه مخروبه بود.

گلرخ تهرانپارس

و آیا یکی به اندازه دیگری محترم نبود؟ مادام دو فونتن، راهبه‌ای که بود، هنوز از آن غرور والا که، همانطور که خود مادام دو منتنون به زیبایی گفته است، «قبل از مردن، باید زیست.» نمرده بود و آنجا کنار پنجره آن مؤسسه ایستاده بود، مؤسسه‌ای که چهار سال پیش، پایه‌هایش نمایانگر قسطی از بدهی بود که سلطنت به فرانسه، به اشراف فرانسه، که در خدمت آن ویران شده بود، بسته بود، هیجان کسی را احساس می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد که فرقه‌اش «بخش بهتر را برگزیده است». و تمام مدت، از کاخ روشن آن سوی پارک، نوای ملایم موسیقی رقص به گوش می‌رسید! در آنجا، کسانی که انتخاب دیگری کرده بودند، کسانی که خانه‌ها و وظایف خانگی خود را رها کرده بودند.

کسانی که در دربار زندگی می‌کردند، از املاک خود غایب بودند و از «ملک خود» گریخته بودند، در پرتو حضور پادشاه «برانل» و «کورانت» و «منوئه» و «پاسه پای» خود را می‌رقصیدند. بگذارید به رقص خود ادامه دهند! امید واقعی فرانسه در این دختران کوچک خفته بود که زیر سقف پرهیزگارانه سن سیر گرد هم آمده بودند،[۱۳۱] برای زنانگی آموزش می‌دیدیم، که باید منجر به احیای یک پادشاهی می‌سالن زیبایی در تهران شد. هرگز به اندازه تأسیس کلیسای سن سیر، ادای احترام باشکوهی به زنان نشده بهترین سالن زیبایی در تهران است؛ و اگر کسی از بررسی آن، چه در پرتو سیاستمداری لویی چهاردهم و چه در پرتو نیکوکاری مادام دو منتنون، غفلت کند.

چه در تاریخ فمینیسم و ​​چه در تاریخ آموزش، در معرض خطر عدم درک اهمیت آن قرار می‌گیرد. بدون شک ایده اولیه از او انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود – اما این ایده نه تنها برای پادشاه باقی ماند تا وسیله‌ای برای اجرای پروژه‌اش فراهم کند، بلکه نقشی را که می‌توانست در بازسازی اقتصادی پادشاهی‌اش ایفا کند، درک کند. جنگ‌های طولانی کشور را ویران کرده بود، اما هیچ طبقه‌ای «با ویرانی‌اش ویران‌تر» از طبقه اشراف روستایی نبود. با این حال، در میان آنها بود که پادشاه همیشه شجاع‌ترین و بی‌غرض‌ترین مدافعان خود را می‌یافت.

سالن آرایش گلرخ تهرانپارس وقتی داستان‌های بدبختی‌ای را که آنها در میان مزارع کشت نشده و دیوارهای نیمه ویران خود، خانواده‌های خود را بزرگ می‌کردند، می‌شنید، قلبش به درد می‌آمد. در خزانه‌اش پولی نبود که بتواند خدمات آنها را جبران کند و به آنها کمک کند تا دوباره مزارع خود را کشت کنند و[۱۳۲] «خاندان اشرافی» خود را بازسازی کنند.