سالن زیبایی حدیث جنت آباد شمالی

سالن زیبایی حدیث جنت آباد شمالی چشمانم، نزدیک تیرک فرورفته، دیگ مربای قدیمی را می‌بیند که تکان نخورده بهترین سالن زیبایی در تهران است. از تپه چستنات بالا می‌روم. کسی آنجا نیست، چون یکشنبه است. در آن ملحفه سفید، در آن رنگ‌پریدگی گسترده یکشنبه، تمام سرزمین سابقم، خانه به خانه، دوباره خود را می‌سازد. از بالای تپه به بیرون نگاه می‌کنم. همه چیز در خطوط و لحن‌ها یکسان است. منظره دیروز و امروز مانند دو کارت پستال تصویری یکسان است. خانه‌ام را می‌بینم – سقف و سه چهارم نمای آن. هیجان دلپذیری را احساس می‌کنم.

سالن زیبایی : احساس می‌کنم که این گوشه از زمین را دوست دارم، اما به خصوص خانه‌ام را. چی، همه چیز مثل قبله؟ هیچ چیز جدیدی وجود نداره، هیچ چیز؟ تنها چیزی که تغییر کرده اینه که من، با لباس‌های خیلی گشاد، خیلی آروم راه میرم، پیر شدم و به عصا تکیه دادم؟ منظره در سادگیِ لاینفکِ روشناییِ روز، لم‌یزرع است. نمی‌دانم چرا انتظارِ کشف و شهود داشتم. بیهوده نگاهم به همه جا، تا بی‌نهایت، سرگردان است. اما تاریکی طوفان آسمان را فرا می‌گیرد و آشفته می‌کند، و ناگهان صبح را با ظاهری شامگاهی می‌پوشاند.

سالن زیبایی حدیث جنت آباد شمالی

جمعیتی که در امتداد خیابان، زیر پوشش گرگ و میش بزرگی که با هماهنگی نامرئی خود می‌گذرد، می‌بینم، عمیقاً توجه مرا به خود جلب می‌کند. تمام آن سایه‌هایی که در امتداد جاده پراکنده شده‌اند، بسیار کوچک هستند، از یکدیگر جدا هستند، و هم قد و قامتند. از دور می‌توان دید که یک انسان چقدر شبیه انسان دیگر است. و این درست است که یک انسان مانند انسان دیگر است. گونه‌ی انسان از گونه‌ی دیگری متفاوت نیست. این یقینی است که من مطرح می‌کنم – تنها یقین؛ و حقیقت ساده است، زیرا آنچه را که من باور دارم با چشمانم می‌بینم. برابری همه این لکه‌های انسانی که در پرتو تیره و تار طوفان پدیدار می‌شوند، یک مکاشفه است!

این آغاز نظمی متمایز در آشوب است. چطور شده که من هرگز چیزی را که تا این حد مرئی است ندیده‌ام، چطور شده که هرگز آن چیز آشکار را درک نکرده‌ام – اینکه یک انسان و انسان دیگر، همه جا و همیشه، یک چیز هستند؟ خوشحالم که آن را دیده‌ام، گویی سرنوشتم قرار است کمی بر ما و بر مسیرمان نور بتاباند. * * * * * * ناقوس‌ها نگاه ما را به کلیسا جلب می‌کنند. اطراف کلیسا را ​​داربست‌ها احاطه کرده‌اند و جمعیت زیادی به سمت آن می‌خزند، دورش جمع می‌شوند و وارد می‌شوند. زمین و آسمان – اما من خدا را نمی‌بینم. همه جا، همه جا، غیبت خدا را می‌بینم. نگاهم در فضا می‌رود و برمی‌گردد، رها شده.

و من هرگز او را ندیده‌ام، و او هیچ جا نیست، هیچ جا، هیچ جا. هیچ‌کس هرگز او را ندیده است. من می‌دانم – و همیشه می‌دانستم، در این مورد! – که هیچ مدرکی برای وجود خدا وجود ندارد، و اگر می‌خواهید آن را اثبات کنید، اول از همه باید به آن ایمان بیاورید. او کجا خود را نشان می‌دهد؟ چه چیزی را نجات می‌دهد؟ چه شکنجه‌های قلبی، چه فجایعی را از همه و هر کسی در ویرانی قلب‌ها دور می‌کند؟ ما کجا چیزی جز نام او را شناخته‌ایم یا با آن برخورد کرده‌ایم یا پذیرفته‌ایم؟ غیبت خدا بی‌نهایت و حتی در واقع هر التماس‌کننده‌ی زانو زده‌ای را که تشنه‌ی معجزه‌ای فروتنانه و شخصی است، و هر جوینده‌ای را که مانند یک خالق روی کاغذهایش خم می‌شود تا به دنبال مدرک بگردد.

احاطه کرده است؛ این غیبت، خصومت کینه‌توزانه‌ی همه ادیان را که در برابر یکدیگر مسلح شده‌اند، عظیم و خونین، احاطه کرده است. غیبت خدا مانند آسمان بر فراز درگیری‌های دردناک بین خیر و شر، بر فراز هوشیاری لرزان درستکاران، بر فراز عظمت – که هنوز مرا آزار می‌دهد – گورستان‌های عذاب، تپه‌های گورستان سربازان بی‌گناه، فریادهای سنگین کشتی‌شکستگان، بالا می‌رود. غیبت! غیبت! در صد هزار سالی که زندگی کوشیده است مرگ را به تأخیر بیندازد، هیچ چیز بر روی زمین بی‌ثمرتر از فریادهای انسان به درگاه الوهیت نبوده است.

هیچ چیز چنین تصور کاملی از سکوت ارائه نمی‌دهد. چطور شده که تا الان دوام آورده‌ام بدون اینکه بفهمم خدا را ندیده‌ام؟ من ایمان آوردم چون به من گفته بودند ایمان بیاورم. حقیقت این است که ما در درون خود چیزی بسیار فانی‌تر از خودمان داریم، و با این حال، همین است که بسیار مهم است. بنابراین، ما بسیار بیشتر از آنچه زندگی می‌کنیم، زنده می‌مانیم. چیزهایی وجود دارند که فکر می‌کنیم می‌دانیم و در عین حال راز هستند. آیا واقعاً می‌دانیم به چه چیزی اعتقاد داریم؟ ما به معجزات اعتقاد داریم.

سالن زیبایی حدیث جنت آباد شمالی ما تلاش‌های زیادی برای مبارزه، برای دیوانگی می‌کنیم. دوست داریم بگذاریم همه خوبی‌هایمان دیده شود. ما تصور می‌کنیم که استثنا هستیم و چیزی ماوراءالطبیعه قرار است از راه برسد.

حدیث جنت آباد

اما آرامش آرام حقیقت ما را اصلاح می‌کند. غیرممکن دوباره غیرممکن می‌شود. ما به اندازه خود سکوت ساکت هستیم. تا غروب تنها روی نیمکت ماندیم. دست‌ها و صورت‌هایمان همچون جرقه‌های طوفان در گور آرامش و مه می‌درخشید. به خانه برمی‌گردیم. منتظر می‌مانیم و بعد شام می‌خوریم.

این چند ساعت را زندگی می‌کنیم. و خودمان را در خانه تنها می‌بینیم، روبروی هم، آنطور که هرگز خودمان را ندیده بودیم، و نمی‌دانیم چه کار کنیم! این یک درام واقعی از جای خالی است که دارد آزاد می‌شود. ما با هم زندگی می‌کنیم؛ حرکاتمان هماهنگ است، همدیگر را لمس می‌کنند و در هم می‌آمیزند. اما همه چیز خالی است. ما مشتاق یکدیگر نیستیم، دیگر نمی‌توانیم از هم انتظار داشته باشیم، رویایی نداریم، خوشحال نیستیم. این نوعی تقلید از زندگی توسط اشباح است، توسط موجوداتی که در دوردست‌ها موجودات هستند، اما در نزدیکی – خیلی نزدیک – اشباح هستند! سپس وقت خواب فرا می‌رسد.

او در اتاق خواب کوچک روبروی اتاق خواب من، آن طرف پاگرد، خوابیده است، از اتاق خواب من ظریف‌تر و کوچک‌تر، با کاغذ دیواری قدیمی و رنگ‌پریده آویزان شده، جایی که گل‌های طرح‌دار فقط نقش برجسته‌های نامنظمی هستند، با ردهایی از پودر، گرد و غبار رنگی و خاکستر که اینجا و آنجا دیده می‌شود. قرار است در پاگرد از هم جدا شویم. امروز اولین بار نیست که چنین اتفاقی می‌افتد! اما امروز این دریدگی بزرگ را حس می‌کنیم که دیگر یک دریدگی نیست. او شروع به درآوردن لباس‌هایش کرده است. بلوزش را درآورده است.

گردن و سینه‌هایش را می‌بینم که از زیر پیراهنش کمی سفت‌تر از قبل شده بهترین سالن زیبایی در تهران است؛ و نیمی از موهای بورش که زمانی به طرز باشکوهی مانند آتش کاه روی او شعله‌ور انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، تا پشت گردنش ریخته‌اند. او فقط می‌گوید: «مرد بودن بهتر از زن بودن است.» سپس او در پاسخ به سکوت من گفت: «می‌بینی، ما الان نمی‌دانیم چه بگوییم.» در زاویه‌ی درگاه باریک، با لحنی سرشار از وقار و ابهت صحبت می‌سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد. او به اتاقش می‌رود و ناپدید می‌شود. قبل از اینکه به جنگ بروم، ما در یک تخت می‌خوابیدیم.

سالن زیبایی حدیث جنت آباد شمالی ما کنار هم دراز می‌کشیدیم تا در بیهوشی نابود شویم، یا برویم و در جای دیگری رویا ببینیم. (زندگی روزمره، کشتی‌شکستگی‌هایی بدتر از درام‌های شکسپیر دارد. برای زن و شوهر – خوابیدن، مردن.) اما از وقتی برگشتم، خودمان را با دیواری از هم جدا کرده‌ایم.