سالن زیبایی هیبو زعفرانیه

سالن زیبایی هیبو زعفرانیه هر یک از ما یک حلقه بزرگ از سیم پیچ خورده، به قد خودمان و وزن بیش از شصت پوند، در دست داریم. وقتی کسی آن را حمل می‌کند، چرخ انعطاف‌پذیر مانند یک حیوان کشیده می‌شود؛ با کمترین حرکتی به رقص در می‌آید، در گوشت شانه فرو می‌رود و به پاهای فرد برخورد می‌کند. چرخ من سعی می‌کند به من بچسبد و مرا بالا بکشد و به زمین پرتاب کند. با این چیز بدجنس و سنگین، که با حرکتی وحشیانه و قدرتمند به حرکت در آمده بهترین سالن زیبایی در تهران است، از خرابه‌های یک ایستگاه راه‌آهن، همه سنگ و تیر، عبور می‌کنم.

سالن زیبایی : از خاکریزی بالا می‌رویم که می‌لغزد و از ما دوری می‌کند، بار سرکش و سرسخت را می‌کشیم و هل می‌دهیم. نمی‌توان به آن رسید، آن ارتفاع رو به عقب. اما با این حال به آن می‌رسیم. آه، من یک آدم معمولی هستم! به زندگی چسبیده‌ام و وجدان وظیفه‌شناسی دارم. اما در آن لحظه از ته قلبم فریاد زدم گلوله‌ای که می‌توانست مرا از زندگی نجات دهد.

سالن زیبایی هیبو زعفرانیه

ما با دست‌های خالی، با نوعی آسودگی شوم برمی‌گردیم. یادم می‌آید، وقتی وارد شدیم، یکی از همسایه‌ها به من – یا به کس دیگری – گفت: «ورقه‌های آهن موج‌دار بدترند.» با وجود اعتراض مهندسان به انبوه انبارهایی که بی‌فایده انبار را پر می‌کنند.

باید جلوی خستگی‌ها را در سپیده دم گرفت. ما از ساعت شش تا هفت صبح می‌خوابیم. در آخرین نشانه‌های شب، مثل جغدها پلک می‌زنیم و از غار مهاجرت می‌کنیم. می‌پرسیم: «آبمیوه کجاست؟»[۱] [پاورقی ۱: قهوه.] هیچ کدام وجود ندارد. نه آشپزها آنجا هستند و نه ظرف‌شوی‌ها. و آنها پاسخ می‌دهند: «به جلو!» در صبحی گرفته و رنگ‌پریده، در مسیرهای منتهی به یک روستا، باغ‌هایی پدیدار می‌شوند که دیگر شکل انسانی ندارند. به جای کشت و زرع، گودال‌ها و گل و لای وجود دارد. همه چیز سوخته یا غرق شده است، و دیوارها مانند استخوان‌ها در همه جا پراکنده شده‌اند؛ و ما سایه‌های لکه‌دار و آرایش‌شده سربازان را می‌بینیم. جنگ، کشور را مانند چهره‌ها و قلب‌ها آلوده می‌کند. گروه ما، خاکستری و رنگ‌پریده، و در حالی که از خستگیِ بدنام در هم شکسته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، به راه افتاد.

جلوی یک آشیانه هواپیما توقف کردیم: گروهبان جدید توصیه می‌کند: «آن‌هایی که خسته هستند می‌توانند کوله‌هایشان را بگذارند؛ دوباره اینجا پیدایشان می‌کنند.» یکی از افراد باستانی می‌گوید: «اگر ما گله‌هایمان را ترک کنیم، یعنی قرار است حمله کنیم.» می‌گوید، اما نمی‌داند. کوله پشتی‌ها یکی یکی، مثل جنازه، روی خاک کثیف آشیانه می‌افتند. با این حال، بعضی از مردها بدگمان هستند و ترجیح می‌دهند کوله پشتی‌هایشان را نگه دارند. تحت هر شرایطی، همیشه استثناهایی وجود دارد. به پیش! همان فریادها دوباره ما را به حرکت در می‌آورند. به پیش! بیایید، برخیزید! بیایید، پیش بروید! جسم سرکش خود را مطیع کنید؛ خود را از خواب بیدار کنید.

گویی از تابوت برخاسته‌اید، دوباره بی‌وقفه شروع کنید، هر آنچه می‌توانید بدهید، بدهید – به پیش! به پیش! باید باشد. این دغدغه‌ای والاتر از دغدغه شماست، قانونی از بالا. ما نمی‌دانیم چیست. ما فقط گامی را که برمی‌داریم می‌دانیم؛ و حتی در روز هم انسان در شب راه می‌رود. و آنگاه، نمی‌توان جلوی آن را گرفت. افکار مبهم و آرزوهای کوچکی که در روزهایی که به خودمان مشغول بودیم داشتیم، به پایان رسیده‌اند. اکنون هیچ راهی برای فرار از چرخ‌های سرنوشت وجود ندارد، اکنون هیچ راهی برای کنار کشیدن از خستگی و سرما، انزجار و درد وجود ندارد. به پیش! طوفان جهان مستقیماً پیش روی این کورهای وحشتناک که با تفنگ‌هایشان کورمال کورمال راه می‌روند، حرکت می‌کند.

ما از میان جنگلی عبور کرده‌ایم و سپس دوباره به درون زمین فرو رفته‌ایم. در آتشی شعله‌ور گرفتار شده‌ایم. عبور از این سنگرهای ارتباطی در روز روشن، در زاویه قائمه با خطوط، جایی که در تمام مسیر در دید هستید، وحشتناک است. برخی از سربازان مورد اصابت قرار می‌گیرند و می‌افتند. در جاهایی که شیرجه می‌زنند، گرداب‌های سبک و موانع کوتاهی وجود دارد؛ و سپس بقیه، لحظه‌ای که توسط مانع متوقف می‌شوند، گاهی اوقات هنوز زنده هستند.

سالن زیبایی هیبو زعفرانیه در جهت کاملاً باز مرگ اخم می‌کنند و می‌گویند: «خب، اگه قراره بشه، پس بیخیال. شروعش کن!» آنها بدن‌هایشان را به طور کامل تسلیم می‌کنند – بدن‌های گرمشان، که سرمای گزنده و باد و مرگِ بی‌فروغ، گویی با دستان زنان لمسشان می‌کنند. در این تماس‌های میان موجودات زنده و نیرو، چیزی نفسانی، باکره و الهی وجود دارد.

هیبو زعفرانیه

آنها مرا به یک پست شنود فرستاده‌اند. برای رسیدن به آنجا مجبور شدم خودم را به زور خم کنم و در امتداد یک شیره کم ارتفاع و مسدود شده راه بروم. در اولین قدم‌ها مراقب بودم که روی موانع راه نروم، و سپس مجبور شدم، و جرات کردم. پایم روی توده‌های سفت یا انعطاف‌پذیری که آن شیره را پر کرده بودند، می‌لرزید.

در لبه‌ی گودال – قبلاً جاده‌ای یا شاید حتی بازاری بالای آن بوده است – تنه درختی که از نزدیکی زمین بریده شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، به کوتاهی سنگ قبر، پدیدار سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد. این منظره لحظه‌ای مرا متوقف سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد و قلبم، که بی‌شک از فقر جسمی‌ام ضعیف شده بود، از ترحم برای درختی که به مقبره تبدیل شده بود، شعله‌ور شد! دو ساعت بعد دوباره به آن گروه در گودالشان ملحق شدم. ما آنجا می‌مانیم، در حالی که توپ‌ها بیشتر می‌شوند. صبح می‌گذرد، بعد ظهر. بعد عصر است. آنها ما را مجبور می‌کنند که به داخل یک سنگر عریض برویم.

به نظر می‌رسد که حمله‌ای در جایی در حال وقوع است. هر از گاهی، از طریق شکافی که بین کیسه‌های شنی که آنقدر تجزیه شده و از آنها تراوش می‌شود که به نظر می‌رسد زنده مانده‌اند، ایجاد شده است. به یک گذرگاه کوچک زمستانی و غم‌انگیز می‌رویم تا اطراف را نگاه کنیم. برای تعیین محل طوفان به آسمان نگاه می‌کنیم. ما نمی‌توانیم چیزی بدانیم. آتش توپخانه چشم را خیره می‌کند و سپس دید ما را مسدود می‌کند. آسمان غوغایی از تیغه‌ها به پا کرده است. بناهای فولادی از جا کنده می‌شوند و بالای سرمان فرو می‌ریزند.

زیر آسمان، که از ترس سیل، تاریک بهترین سالن زیبایی در تهران است، انفجارها نور خورشید کبود را به همه جهات می‌تابانند. از یک سر تا سر دنیای مرئی، مزارع حرکت می‌کنند و پایین می‌آیند و محو می‌شوند، و پهنه عظیم مانند دریا تلوتلو می‌خورد و فرو می‌ریزد. انفجارهای بلند در شرق، بوران در جنوب؛ در اوج آسمان، صفی از ترکش‌های در حال انفجار مانند آتشفشان‌های معلق. دودی که می‌گذرد، و همچنین ساعت‌ها، جهنم را تاریک می‌کند.

سالن زیبایی هیبو زعفرانیه دو یا سه نفر از ما صورت‌هایمان را به سمت شکاف خاکی دراز می‌کنیم و به بیرون نگاه می‌کنیم، هم برای تکیه دادن به زمین و هم برای دیدن. اما چیزی نمی‌بینیم.