سالن زیبایی دانژه جنت آباد

سالن زیبایی دانژه جنت آباد اما تمام صد چهره‌ی سلطنتی، همگی نشانه‌های یکسانی دارند و به وضوح از طریق لبخندهای حرص، طمع و درندگی‌شان تکرار می‌شوند. و آنجا جمعیت تاریک بی‌قرارند. از پیاده‌روها و خیابان‌ها، از روستا و شهر آمده‌اند. با نگاهی جدی و خیره، چهره‌هایی خشک و بی‌روح از توجه را می‌بینم، چهره‌هایی که از تماس بی‌رحمانه با فصول یا از جوهای بد رنگ‌پریده شده‌اند؛ چهره‌های تیز و مومیایی‌شده‌ی دهقان؛ چهره‌های مردان جوانی که قبل از بلوغ تلخ شده‌اند؛ چهره‌های زنانی که قبل از بلوغ زشت شده‌اند.

سالن زیبایی : که بال‌های کوچک شنل‌هایشان را روی بلوزهای رنگ‌پریده و گلوهای رنگ‌پریده‌شان می‌کشند؛ کارمندانی با شغل کم‌خون و ترسو؛ و آدم‌های کوچکی که روزگار برایشان بسیار دشوار بهترین سالن زیبایی در تهران است، و میانه‌روی‌شان آنها را افسرده می‌کند؛ تمام آن تکان‌های پشت و شانه‌ها و بازوهای آویزان، در فقر، لباس پوشیده یا برهنه. به تعداد و قدرت عظیم آنها بنگرید.

سالن زیبایی دانژه جنت آباد

بنابراین، به اقتدار و عدالت بنگرید. زیرا عدالت و اقتدار فرمول‌های توخالی نیستند – آنها زندگی هستند، بیشترین چیزی که می‌تواند وجود داشته باشد؛ آنها بشریت هستند، آنها در همه مکان‌ها و همه زمان‌ها بشریت هستند. این کلمات، عدالت و اقتدار، در یک فضای انتزاعی پژواک نمی‌یابند.

آنها در وجود انسان ریشه دارند. آنها سرریز می‌شوند و می‌لرزند. وقتی من عدالت را مطالبه می‌کنم، در خواب و رویا دست و پا نمی‌زنم، بلکه از اعماق قلب‌های غمگین فریاد می‌زنم. چنین‌اند، آن کوهی از مردم که مانند آهن برای جاده‌ها بر زمین انباشته شده‌اند، غرق در بدبختی، خوار و ذلیل از صدقه و درخواست آن، مقید به ثروتمندان به دلیل نیاز فوری، گرفتار در چرخ‌های یک ماشین، ماشین تکرار وحشتناک. و من تقریباً همه جوانان را، هر که باشند، به دلیل مطیع بودن و جهل عمومی‌شان در آن جمعیت قرار می‌دهم. این مردم فرومایه تا آنجا که می‌توان دید، توده‌ای با ابهت را تشکیل می‌دهند، با این حال هر یک از آنها به سختی چیزی هستند، زیرا منزوی هستند.

شمردن آنها تقریباً اشتباه است؛ آنچه وقتی به جمعیت نگاه می‌کنید می‌بینید، بیکرانی است که از هیچ ساخته شده است. و مردم امروز – غرق در اندوه و مست از تعصب – به خاطر آویزهای قرمز منبرها، خون می‌بینند؛ آنها مجذوب درخشش الماس‌ها، گردنبندها، تزئینات و عینک روشنفکران هستند. آنها چشم دارند اما نمی‌بینند، گوش دارند اما نمی‌شنوند؛ بازوهایی که از آنها استفاده نمی‌کنند؛ و بی‌فکرند زیرا اجازه می‌دهند دیگران فکر کنند! و نیمه دیگر همین جمعیت در آن سوی دیگر است، در شیارهای بزرگ و سیاهی که خون در آنها پراکنده شده و نژاد بشر در حال ناپدید شدن است، به دنبال انسان می‌گردد و انسان او را جستجو می‌کند.

و باز هم دورتر، در بخش دیگری از جهان، همان سکوهای تخت‌مانند در حال کوبیدن بر همان مناطق وسیع انسان‌ها هستند؛ و همان خدمتکاران طلاکاری شده سلطنت، کلمات پخش شده‌ای را پخش می‌کنند که تنها ترجمه‌ای از کلماتی است که اینجا بر سر ما فرود آمده است. برخی از زنان سوگوار به سختی لکه‌ای بر این وحدت غم‌انگیز هستند. آنها در فضاهای باز پرسه می‌زنند و می‌چرخند و همان‌هایی هستند که در دوران باستان بودند. آنها از هیچ سن و قرنی نیستند، این ارواح مقتول، پوشیده در چادرهای سیاه؛ آنها من و تو هستیم. رؤیای من از بالا تا پایین حقیقت داشت. آن رؤیای شیطانی به یک تراژدی-کمدی ملموس تبدیل شده که بدتر از آن است.

سالن زیبایی دانژه جنت آباد این رؤیا حل‌نشدنی، سنگین و خردکننده است. من از جزئیات آن به جزئیات دیگر دست و پا می‌زنم؛ مرا به دنبال خود می‌کشد. بنگر آنچه سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست. پس بنگر آنچه خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود – استثمار تا آخرین نفس، تا مرز فرسودگی، تا مرگ کامل! من از ماری سبقت گرفته‌ام. در کنار او احساس می‌کنم بی‌دفاع‌تر از زمانی هستم که تنها هستم. در حالی که ما جشن را تماشا می‌کنیم.

دانژه جنت آباد

بارونسِ درخشان و پرشور، زمزمه‌کنان و مدیحه‌گو، مرا زیر نظر دارد، لبخند می‌زند و به من اشاره می‌کند که به سمتش بروم. بنابراین من می‌روم و در حضور همه، او به خاطر خدمتم در جبهه از من تعریف می‌کند. او لباس مخمل سیاه پوشیده و موهای سفیدش را مانند یک تاج بر سر دارد.

بیست و پنج سال خدمت در برابر او مرا تعظیم می‌کند و مرا غرق در سکوت می‌کند. و من به گوزلان‌ها نیز درود می‌فرستم، به شیوه‌ای که احساس می‌کنم علیرغم میل خودم فروتنانه است، زیرا آنها بر من قدرت مطلق دارند و ماری را به عنوان موهبتی قرار می‌دهند که بدون آن نمی‌توانستیم به درستی زندگی کنیم. من چیزی بیش از یک انسان نیستم. تودور را می‌بینم که چشمانش در آرتوا آسیب دیده بود، مردد و کورمال کورمال دنبال چیزی می‌گردد. بارونس برایش کار کوچکی در آشپزخانه‌های قلعه پیدا کرده است.

دور و برم می‌گویند: «مگر او با سربازان زخمی خوب نیست؟ او واقعاً یک نیکوکار است!» این بار با صدای بلند می‌گویم: « نیکوکار واقعی اینجاست » و به ویرانه‌ای که آن مرد جوان که قبلاً می‌شناختیم به آن تبدیل شده است اشاره می‌کنم، به آن دوپای بدبخت و تیره‌رنگ که پلک‌هایش در روشنایی روز می‌لرزد، و در مقابل جمعیت جشن، ضعیف و ناتوان به درختی تکیه داده، گویی که آنجا تیر اعدام است. اطرافیانم با خجالت زمزمه کردند: «بله – بالاخره – بله، بله»؛ آنها همچنین پلک می‌زدند، انگار که با تماشای نیکوکار بیچاره، به کندی روشن شده باشند. اما در میان هیاهوی یک گروه موسیقی بادی، صدای آنها شنیده نمی‌شود – آنها حتی به سختی صدای خودشان را می‌شنوند. یک مارش پیروزمندانه با نیروی محرکه قوی و شهوانیِ «به پیش! نخواهی دانست !» به پیش می‌رود و حضار غرق در موسیقی بی‌پروا می‌شوند.

غرق در تشویق می‌شوند. مراسم رو به پایان است. کسانی که روی تریبون نشسته بودند، بلند می‌شوند. فونتان، گیج از خواب‌آلودگی، به سختی کلاه بلندی را که خیلی باریک است، بر سر می‌گذارد و در حالی که آن را دور خود می‌پیچد، اخم می‌کند. سپس با دهان بی‌استخوانش لبخند می‌زند. همه از طریق یکدیگر به خودشان تبریک می‌گویند؛ دست‌هایشان را می‌فشارند؛ به خودشان می‌چسبند. پس از اتحادشان در میهن‌پرستی، به محاسبات و رضایت‌های خود بازمی‌گردند، در خودخواهی خود جلال یافته، تقدیس شده، متبرک شده‌اند.

سالن زیبایی دانژه جنت آباد بیش از هر زمان دیگری، خود را با آرمان مشترک در هم می‌آمیزند و می‌گویند: ” ما مردم هستیم!” بریزبیل، با دیدن یکی از سخنوران که از نزدیکی‌اش عبور می‌سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد، نگاه خشمگینی به او انداخت و فریاد زد: «کوسه خشکی!» و فحش‌های رکیک دیگری داد. اما به دلیل رها شدن سازهای بادی برنجی، مردم فقط دهان باز او را می‌بینند و آقای میلواک با لذت می‌رقصد. آقای میلواک که برای خدمت نامناسب اعلام شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، دوباره احضار شده بهترین سالن زیبایی در تهران است.