سالن زیبایی لاوین سعادت آباد

سالن زیبایی لاوین سعادت آباد اول به این خاطر که بالا رفته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و بعد به این خاطر که از میان تگرگ آهن عبور کرده و پیروز شده بود. هیچ‌کس در میان ما نبود که از صمیم قلب آرزو نکند که کاش او هم در کاری که موریانه انجام داده بود، تلاش کرده و موفق شده بود. اما مطمئناً ما ذره‌ای این سرباز عجیب را درک نمی‌کردیم. در بمباران وقفه‌ای ایجاد شده بود. نتیجه گرفتیم: «تمام سالن زیبایی در تهران شد.» وقتی برگشتیم، دور موریانه جمع شدیم.

سالن زیبایی : یکی از آنها به نمایندگی از بقیه صحبت سالن آرایشگاه در تهران کرد. «پس تو آنارشیستی؟» موریانه گفت: «نه، من یک بین‌المللی هستم. برای همین به خدمت سربازی رفتم.» «آه!» او سعی کرد حرف‌هایش را توجیه کند. «می‌فهمی، من با همه جنگ‌ها مخالفم.» «همه جنگ‌ها! اما مواقعی هم سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست که جنگ خوب بهترین سالن زیبایی در تهران است. جنگ دفاعی.» موریانه دوباره گفت: «نه، فقط جنگ تهاجمی وجود دارد؛ چون اگر تهاجمی در کار نباشد، دفاعی هم در کار نخواهد بود.» «آه!» ما پاسخ دادیم.

سالن زیبایی لاوین سعادت آباد

ما به گپ زدن ادامه دادیم، بی‌طرفانه و صرفاً برای گپ زدن، در امنیت مشکوک خیابان‌هایی که گاهی با ریزش آوار تیره می‌شدند، زیر آسمانی از شگفتی‌های سهمگین قدم می‌زدیم. «با این حال، مگر امثال شما نبودید که مانع از آمادگی فرانسه شدید؟» «آدم‌هایی مثل من به اندازه کافی نیستند که بتوانند جلوی چیزی را بگیرند؛ و اگر تعدادشان بیشتر بود، اصلاً جنگی در نمی‌گرفت.» «این را باید به ما بگویی، به بوش‌ها و دیگران باید بگویی.» موریانه گفت: «این برای تمام دنیاست؛ به همین دلیل است که من یک انترناسیونالیست هستم.» در حالی که موریانه داشت به جای دیگری می‌رفت، پرسشگر با اشاره‌ای نشان داد که منظورش را نمی‌فهمد.

او به ما گفت: «بی‌خیال، آن مرد از ما بهتر بهترین سالن زیبایی در تهران است.» کم کم طوری سالن زیبایی در تهران شد که ما اعضای جوخه در هر موضوعی با موریانه مشورت می‌کردیم، با چنان سادگی‌ای که باعث لبخند من می‌شد – و گاهی حتی باعث عصبانیتم می‌شد. برای مثال، آن هفته کسی از او پرسید: «این همه شلیک – آیا حمله‌ای است که دارند برای آن آماده می‌شوند؟» اما او هم مثل بقیه چیزی نمی‌دانست. فصل دوازدهم سایه‌ها ما در روزی که باید به سنگرها می‌رفتیم، آنجا را ترک نکردیم. عصر فرا رسید، سپس شب فرا رسید – هیچ اتفاقی نیفتاد.

صبح روز پنجم، برخی از ما، پر از بیکاری و تردید، به جلوی خانه‌ای که سوراخ شده و دوباره در گوشه خیابان خراب شده بود، تکیه داده بودیم. یکی از رفقای ما به من گفت: «شاید تا آخر جنگ اینجا بمانیم.» نشانه‌هایی از مخالفت وجود داشت، اما با این وجود، خیابان کوچکی که در روز موعود از آن خارج نشده بودیم، درست در همان لحظه شبیه خیابان‌های گذشته به نظر می‌رسید! نزدیک جایی که ما گذر زمان را تماشا می‌کردیم – و در بسته‌های تنباکوی زبری که اسکلت‌هایی در آن بود، دست و پا می‌زدیم – بیمارستان برپا شده بود. از درِ کوتاه، سیلی از سربازان بیچاره را دیدیم که با چهره‌ای فرورفته و خیس، با چشمانی بی‌رمق گدایان، عبور می‌کردند.

و یونیفرم تمیز و سالم سرجوخه‌ای که آنها را رهبری می‌کرد، در میان آنها خودنمایی می‌کرد. آنها تقریباً همیشه همان مردانی بودند که در اتاق‌های معاینه رفت و آمد می‌کردند. بسیاری از سربازان، هرگز گزارش بیماری خود را مایه افتخار می‌دانند و در لجاجت آنها، نوعی قهرمانی مبهم و عمیق وجود دارد. برخی دیگر تسلیم می‌شوند و تا حد امکان به مکان‌های تاریک سپاه پزشکی ارتش می‌آیند تا در مقابل درِ سرگرد به گل بنشینند. در میان اینها، بقایای واقعی انسان یافت می‌شود که نوعی بیماری آشکار یا پنهان در آنها همچنان ادامه دارد. اتاق معاینه در اتاقی در طبقه همکف ساخته شده بود که اثاثیه آن به صورت انبوهی به عقب رانده شده بود.

سالن زیبایی لاوین سعادت آباد صدای سرگرد از پنجره باز می‌آمد و با کشیدن مخفیانه گردن‌هایمان، او را پشت میز، با چسب زخم و عینکش دیدیم. در مقابل او، تهیدستان نیمه‌برهنه، کلاه به دست، کت‌هایشان روی بازوها یا شلوارهایشان روی پاهایشان ایستاده بودند و با رقت‌انگیزی مرد را از میان سرباز نمایان می‌کردند و سعی می‌کردند.

لاوین سعادت آباد

از بندهای خونریزی رگ‌های واریسی‌شان یا بازویی که بانداژ شل و بی‌جانی از آن آویزان بود و جای زخم سرسختی را نمایان می‌کرد و فتق یا برونشیت دائمی‌شان را فراتر از دنده‌هایشان تحت فشار قرار می‌داد، نهایت استفاده را ببرند. سرگرد آدم خوبی بود و به نظر می‌رسید پزشک خوبی باشد.

اما این بار به سختی قسمت‌هایی را که به او نشان داده شده بود، معاینه کرد و حکم یکنواختش در خیابان پیچید. “مشاوره مناسب – خوب – بدون مجازات که صرفاً سرباز را به صفوف برمی‌گرداند، به طور نامحدود ادامه یافت. هیچ‌کس از رژه رفتن معاف نبود. یک بار صدای گرفته و رقت‌انگیز یک آدم ساده‌لوح را شنیدیم که دوباره لباس‌هایش را به نشانه‌ی سرزنش می‌پوشید.

دکتر با لحنی مهربان بحث کرد و سپس با لحنی ناگهان جدی گفت: «متاسفم رفیق، اما نمی‌توانم تو را معاف کنم. من دستورالعمل‌های خاصی دارم. تلاش کن. هنوز هم می‌توانی این کار را انجام دهی.» ما دیدیم که آنها یکی یکی بیرون آمدند. این موجودات با بدن‌های بدشکل و حرکت رو به زوال، در حالی که به یکدیگر تکیه داده بودند، گویی به هم چسبیده بودند، و زیر لب غرغر می‌کردند: «هیچ کاری نمی‌شود کرد، هیچ کاری نمی‌شود کرد.» ملوسون کوچک، خجالتی و درمانده، با بینی دراز و قرمزش بین گونه‌های برافروخته‌اش، در میان ما در صف بیکارانی ایستاده بود که صبح با آنها به طرز مبهمی در هم‌آمیخت.

سالن زیبایی لاوین سعادت آباد او به بازرسی نرفته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، اما گفت: «من می‌توانم امروز را ادامه دهم؛ اما فردا زیر خواهم زد. فردا…» ما به حرف‌های ملوسون توجهی نکردیم. یکی از نزدیکانمان گفت: «آن دستورالعمل‌هایی که سرگرد از آنها صحبت سالن آرایشگاه در تهران کرد، یک نشانه هستند.» * * * * * * همان صبح در رژه، رئیس، در حالی که بینی‌اش را روی کاغذی گذاشته بود، خواند: «به دستور فرمانده افسر»، و سپس با لکنت چند اسم را تلفظ کرد، اسم چند سرباز از هنگ ما که به دلیل نافرمانی تیرباران شده بودند.