سالن زیبایی مریم حمزه ای سعادت آباد

سالن زیبایی مریم حمزه ای سعادت آباد گاهی اوقات صدای مردم را می‌شنوم که نام ماری را تلفظ می‌کنند. بدنم وقتی می‌شنود که می‌گویند «ماری»، که نمی‌دانند چه می‌گویند، از کار می‌افتد. و لحظاتی سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست که جدایی ما چنان گرم و دلنشین بهترین سالن زیبایی در تهران است که نمی‌دانم او اینجاست یا غایب است. * * * * * * در طول این پیاده‌روی که تازه با هم داشتیم، تابستان و شیرینی زندگی بیش از هر زمان دیگری بر دوش من سنگینی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. خانه‌ی عظیم او، که در مواقعی مانند کندوی شلوغی است.

سالن زیبایی : اکنون در هزارتوی پله‌های تاریک و پاگردهایش، جایی که خیابان‌های باریک و بسته‌ی راهروهایش از آنجا سرچشمه می‌گیرند و جایی که در گوشه و کنارش شیرهای آب بر روی سنگ‌های ناودان می‌چکند، به شدت خالی است. تنهایی عظیم و برهنه‌ی ما، ما را فرا می‌گیرد. احساسی بدیع مرا فرا می‌گیرد در حالی که به آرامی از مسیر شیب‌دار و روشمند بالا می‌رویم.

سالن زیبایی مریم حمزه ای سعادت آباد

چیزی انسانی در راه پله وجود دارد؛ در شکل‌های اجتناب‌ناپذیر مارپیچ و پله‌هایش که از میان تندآب بریده شده‌اند، در تکرار ریتمیک پله‌هایش. یک نورگیر گرد از سقف شیب‌دار آن بالا می‌رود و تنها نور این بخش از خانه‌ی مردم، این شهر فقیر داخلی است.

تاریکی که از دیوارهای چاه، جایی که ما تلاش می‌کنیم قدم به قدم از آن بیرون بیاییم، پایین می‌رود، صعود پر زحمت ما را به سمت آن شکاف نور روز پنهان می‌کند. با اینکه در سایه و پنهان هستیم، به نظرم می‌رسد که داریم به سوی آسمان بالا می‌رویم. سرانجام، در حالی که از یک کسالت رایج کلافه شده بودیم، کنار هم روی پله‌ای نشستیم. هیچ صدایی از ساختمان زیر پنجره‌ی گردی که بالای سرمان خم شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، به گوش نمی‌رسید. به دلیل باریکی پله‌ها، به یکدیگر تکیه داده بودیم.

گرمای او به درونم نفوذ می‌کرد؛ احساس می‌کردم از آن نور مبهمی که از او ساطع می‌سالن زیبایی در تهران شد، آشفته شده‌ام. گرمای بدن و اندیشه‌اش را با او تقسیم می‌کردم. تاریکی اطرافمان را فرا گرفته بود. به سختی می‌توانستم دختر قوز کرده را آنجا ببینم، گرم و توخالی مانند لانه. خیلی آرام اسمش را صدا می‌زنم، و انگار با صدای بلند اعتراف می‌کنم! برمی‌گردد، و انگار اولین بار است که صورت برهنه‌اش را می‌بینم. می‌گوید: «مرا ببوس.» و بدون اینکه حرفی بزنیم، لکنت زبان می‌گیریم، زمزمه می‌کنیم و می‌خندیم.

با هم به یک تکه کاغذ مربع شکل کوچک نگاه می‌کنیم. من آن را روی نیمکتی که درخت گل رز از آن در لبه‌ی کوچه‌ی رو به پایین آویزان است، پیدا کردم. با دقت تا شده بود، ظاهری فراموش‌شده داشت و آنجا منتظر بود، لحظه‌ای در اثر وزن کم‌رویش متوقف شده بود. چند سطر با نوشته‌ی دقیق آن را پوشانده بود. ما آن را خواندیم: «من نمی‌دانم قلب پارسا چگونه سخن می‌گوید؛ هیچ نمی‌دانم؛ آن شهیدِ مسحور شده. فقط من اشک‌هایی را می‌شناسم که لبریز می‌شوند، زیبایی تو با لبخندت در هم می‌آمیزد تا دیده شود.» سپس، پس از خواندن آن، دوباره آن را می‌خوانیم.

تحت تأثیر یک تأثیر مرموز. و ما کاغذِ تصادفی را لمس می‌کنیم، بدون اینکه بدانیم چیست، بدون اینکه به خوبی بفهمیم چه می‌گوید. * * * * * * وقتی آن یکشنبه از او خواستم با من به گورستان بیاید، قبول سالن آرایشگاه در تهران کرد، همانطور که با هر درخواستی که از او دارم، موافقت می‌کند. همینطور که از میان باغ‌ها وارد می‌شد، دستانش را تماشا می‌کردم که گل‌های رز را نوازش می‌کرد. ما در سکوت قدم می‌زدیم؛ هر روز بیشتر عادت صحبت کردن با یکدیگر را از دست می‌دادیم. به میدان مشبک و گل‌آرایی شده‌ای که عمه‌مان در آن خوابیده است نگاه کردیم – باغی که فقط به بزرگی یک زن است.

در حالی که از گورستان از طریق مزارع برمی‌گشتیم، خورشید در حال غروب بود و ما دست در دست هم، غرق در شادی پیروزمندانه‌ای. او لباسی از جنس پارچه‌ی سیاهِ دلین پوشیده است و دامن، آستین‌ها و یقه‌اش در نسیم تکان می‌خورند. گاهی صورت درخشانش را به سمت من برمی‌گرداند و وقتی به من نگاه می‌کند، انگار روشن‌تر هم می‌شود. کمی خم می‌شود و راه می‌رود، هرچند در میان چمن‌ها و گل‌هایی که رنگ و ظرافتشان در انعکاس بر پیشانی و گونه‌هایش می‌درخشد، او یک غول است.

پروانه‌ای در مسیر ما از ما جلو می‌زند و زیر چشمانمان فرود می‌آید، اما وقتی بالا می‌آیم، دوباره بال می‌زند و کمی پایین‌تر می‌آید و دوباره از نو شروع می‌کند؛ و ما به پروانه‌ای که به ما فکر می‌کند لبخند می‌زنیم. در حالی که خورشید مورب، مجسمه فلورا را با طلا مزین کرده بود، دست در دست یکدیگر، به سمت مجسمه فلورا که زمانی اربابی در حاشیه جنگل برافراشت، هدایت می‌کردیم. الهه در پس‌زمینه‌ای از ارتفاعات دوردست، نیمه‌برهنه، در نور زیبای رسیده ایستاده است. باسن‌های زیبایش با حجابی از سنگ سفیدتر، مانند جامه‌ای کتانی، پوشیده شده است. در مقابل پایه قدیمی و خزه‌زده، ماری را ناامیدانه به قلبم فشردم.

سالن زیبایی مریم حمزه ای سعادت آباد در خلوت مقدس جنگل، دستانم را بر او گذاشتم و برای اینکه او مانند الهه باشد، نیم‌تنه سیاهش را باز کردم، بندهای روبان‌دار شانه‌هایش را پایین آوردم و سینه پهن و گرد او را برهنه کردم. او با سری پایین، و چشمانی که به طرز باشکوهی نگران و از خون و آفتاب سرخ شده بودند، تسلیم ستایش سالن زیبایی در تهران شد.

مریم حمزه ای

لب‌هایم را روی لب‌هایش گذاشتم. تا آن روز، هر وقت او را می‌بوسیدم، لب‌هایش تسلیم می‌شدند. این بار او نوازش طولانی مرا پاسخ داد، و حتی چشمانش را هم روی آن بست. سپس آنجا ایستاده، دست‌هایش را روی گلوی باشکوهش ضربدری کرده، لب‌های قرمز و مرطوبش نیمه‌باز. او آنجا ایستاده، جدا، اما متحد با من، و قلبش روی لب‌هایش. دوباره سینه‌اش را پوشانده است. نسیم ناگهان تند می‌شود.

درختان سیب در باغ‌ها تکان می‌خورند و بوته‌های پرنده‌مانند را در فضا می‌پراکنند؛ و در آن چراگاه سبز روشن، ردیف‌های کتان آویزان در زیر نور خورشید می‌رقصند. آسمان تاریک می‌شود؛ باد اوج می‌گیرد و غالب می‌شود. دقیقاً همان روز طوفان انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. به بدن‌های ما دو نفر در دامنه تپه حمله می‌کند؛ از بی‌نهایت بیرون می‌آید و با غرش شاخ و برگ‌های قهوه‌ای جنگل غروب می‌کند. می‌توانیم آشفتگی آن را از پشت شبکه سیاه تنه درختان ببینیم. تماشای جابجایی سریع آسمان خاکستری‌پوش ما را گیج می‌کند و از ابری به ابر دیگر، گویی پرنده‌ای مانند سنگی پرتاب می‌شود.

به سمت پایین دره پایین می‌رویم، به شیب چسبیده‌ایم، هدیه‌ای به عمیق‌ترین نفس آسمان، به جلو رانده می‌شویم اما یکدیگر را عقب نگه می‌داریم. بنابراین، غرق در باد و کر از کنسرت جهانی فضا که از گوش‌هایمان می‌گذرد، در ساحل رودخانه پناهگاهی می‌یابیم. آب از میان درختانی جاری بهترین سالن زیبایی در تهران است که بلندترین شاخ و برگ‌هایشان در هم آمیخته است.

سالن زیبایی مریم حمزه ای سعادت آباد از طریق یک مسیر تاریک، نرم و مرطوب، زیر شاخه‌هایش، این صومعه‌ی سنگفرش شده با بلور و سایه سبز را دنبال می‌کنیم. سوار بر یک قایق کف صاف می‌شویم که ماهیگیران از آن استفاده می‌کنند.