آرایشگاه زنانه بلوار مرزداران

آرایشگاه زنانه بلوار مرزداران من از بسیاری از آقایان در نقاط مختلف کشور می‌شنوم که پیشنهاد می‌دهند میلیون‌ها دلار برای ساخت خانه‌ها و ایجاد امن صنایع تعاونی به نفع کارگران زمین استفاده شود. نظر من این بهترین سالن زیبایی در تهران است که به هیچ کس نباید شام بدون زحمت داده شود که از فرصت کسب آن امتناع ورزیده است، بلکه وظیفه جامعه است که به هر کس فرصتی برای کسب درآمد بدهد. ثروت بالاخره چه ارزشی دارد، مگر اینکه کسی بتواند از آن برای منفعت همنوعان خود استفاده کند.

سالن زیبایی : شارون طلا را با هیچ نرخ کشتی از طریق استیکس حمل نمی‌کند. پول در اینجا چه فایده‌ای دارد، مگر به اشکال مختلف برای بخشیدن آن؟ هیچ کس نمی‌تواند سود یک میلیون دلار با نرخ پنج درصد در سال را صرف آسایش و لذت‌های مشروع و مناسب خود کند.» «آقای مورنینگ، خیلی از مردها هستند که سالی خیلی بیشتر از ۵۰ هزار دلار خرج می‌کنند.» «نه به معنای هزینه‌های شخصی. عمارت‌ها، توری‌ها، الماس‌ها، مبلمان، اسب‌ها، کالسکه‌ها و موارد مشابه، سرمایه‌گذاری هستند نه هزینه. پذیرایی‌ها و ضیافت‌ها را می‌توان با هدایا طبقه‌بندی سالن آرایشگاه در تهران کرد.

آرایشگاه زنانه بلوار مرزداران

او باید مردی کوشا باشد که بتواند به همراه خانواده‌اش سالانه ۵۰،۰۰۰ دلار بخورد، بنوشد و بپوشد.» «اما آقای مورنینگ، مگر خودِ اندوختن لذتی ندارد؟» آن آقا پاسخ داد: «فکر می‌کنم همینطور باشد، وگرنه مردها دنبالش نمی‌رفتند؛ اما این یک سلیقه‌ی پرورش‌یافته است و نه ذاتی. مثلاً هر مردی به یک شلوار و یک کلاه نیاز دارد، اما بعد از اینکه آن را به دست آورد، ۲۰۲آقای مورنینگ – و خبرنگار ما فکر کرد که سایه عمیق‌تری در چشمان خاکستری دریایی‌اش دیده می‌شود.

ادامه داد: «نمی‌دانم که آیا هرگز ازدواج خواهم کرد یا نه، اما اگر پسر داشته باشم، ثروتی بیش از آنچه برای یک حمایت سخاوتمندانه کافی باشد، برایشان باقی نمی‌گذارم.» خبرنگار ما پرسید: «پس آیا شما تمام درآمد هنگفت معدن مورنینگ را در طول عمر خود خرج خواهید کرد؟» پادشاه طلای آریزونا دوباره گفت: «تمام وقت، قدرت و فرصتی که می‌توانم پیدا کنم را صرف راه‌هایی می‌کنم که به جهان کمک کند.» [برگرفته از نیویورک تایمز ، ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۵.] آقای دیوید مورنینگ به کارهای خیریه‌ی ظاهری مشغول است.

کارهایی که برای بسیاری از مردان متفکر، به جای سود، آسیبی برای جهان به نظر می‌رسد. سرمایه‌داران حق دارند از سرمایه‌گذاری‌های خود سود دریافت کنند، و اگر انگیزه‌ی انباشت ثروت به دلیل رقابت آرمان‌شهرگرایانی مانند آقای مورنینگ از بین برود، آنگاه صرفه‌جویی دیگر یک فضیلت محسوب نمی‌شود. در کل، آیا برای دنیای تجارت و ثبات مالکیت و حقوق مالکیت بهتر نیست اگر مستاجران بلوک‌های مورنینگ مجبور به پرداخت کل ارزش اجاره آپارتمان‌های خود شوند.

دیو مورنینگ تلاش می‌کند با برپا کردن… خاک به چشم توده‌های کارگر کشور بپاشد. ۲۰۳کاخ‌های هفده طبقه برای حسابداران و خانه‌های استیجاری بیست طبقه برای مکانیک‌ها. او سانفرانسیسکو، شیکاگو و چندین شهر دیگر را با انجمن‌های تعاونی کمک به کارگران فریبکار خود پر کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است. او آشکارا برای ریاست جمهوری در سال ۱۸۹۶ نقشه می‌کشد و انتظار دارد از یک مسیر طلایی به کاخ سفید برسد. «فقرای این کشور نباید هیچ شغلی را به عنوان یک موهبت بپذیرند، و نباید به مشارکت در هیچ شرکت پس‌انداز دستمزد و تقسیم سودی که آنها را مجبور به انباشت ثروت می‌کند، رضایت دهند.

و نباید از ثروتمندان هیچ لطفی مانند اجاره ارزان یا خانه‌های رایگان دریافت کنند. بگذارید انباشت غیرطبیعی ثروتمندان رذل بین مردم توزیع شود. هیچ انسانی صادقانه حق ندارد چیزی جز ثمره کار خود داشته باشد یا در اختیار داشته باشد. برای جهان و برای آرمان بزرگ سوسیالیسم که بشردوستی کاذب روزنامه مورنینگ آن را به تأخیر می‌اندازد و مانع آن می‌شود، بهتر خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود اگر این پادشاه طلای آریزونا را بتوان با سر از یکی از چاه‌های خودش به پایین انداخت و بهشت‌های سنگفرش شده با سنگ مرمر هفده طبقه‌اش را با دینامیت از هستی ساقط کرد.» ۲۰۴ فصل هفدهم. «نقشه‌های موش‌ها و آدم‌ها با سرعت به پیش می‌رود.» دفاتر کاری مورنینگ در ضلع غربی برادوی، پایین کلیسای ترینیتی قرار داشتند.

اما او به مکاتبات زیاد و رو به افزایش خود در اتاق‌هایش در هافمن هاوس، جایی که یک سوئیت آپارتمان مشرف به برادوی داشت، توجه می‌کرد. بزرگترین اتاق سوئیت همیشه توسط مالکان برای یک اتاق غذاخوری خصوصی رزرو شده بود، اما مورنینگ اصرار داشت که آن بخشی از سوئیت او باشد و از آنجایی که به متصدیان هتل اجازه داد قیمت خود را تعیین کنند، با اکراه به او واگذار سالن زیبایی در تهران شد.

آرایشگاه زنانه بلوار مرزداران مورنینگ در این اتاق یک گیرنده گرامافون بزرگ را در دیوار روبروی میزش نصب کرده بود و خود دستگاه روی یک میز بلند در مقابل پارتیشن در اتاق مجاور قرار داشت. سیمی که روی میز تاب می‌خورد به اهرمی متصل به یک موتور الکتریکی، که آن هم در اتاق بعدی بود، بسته شده بود.

بلوار مرزداران

مورنینگ هر روز بعد از صبحانه عادت داشت پشت میزش بنشیند، نامه‌هایش را باز کند، سیمی را که موتور الکتریکی را روشن می‌کرد بکشد و پاسخ‌هایش را به گیرنده گرامافون «بگوید». دستگاهی که در اتاق کناری قرار داشت طوری چیده شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که استوانه‌ای به طول کافی برای دریافت پیامی به مدت یک ساعت را در خود جای دهد. بعد از اینکه مورنینگ این بخش را تمام می‌کرد ۲۰۵از کارهای روزانه‌اش، وظیفه منشی‌اش بود که استوانه‌ها را بردارد و آنها را در گرامافون‌های دیگر قرار دهد، جایی که دو و گاهی سه کارمند محتوای آنها را دریافت می‌کردند و آن را به نسخه خطی ماشین تحریر تبدیل می‌کردند.

این تدبیر ساده کاربرد دیگری هم داشت. مورنینگ می‌دانست که هیچ منبع ثمربخشی برای مشکلات تجاری و دعاوی ناشی از آن، به اندازه‌ی سوءتفاهم یا سوءتعبیر ارتباطات کلامی، وجود ندارد. بنابراین، او تلاش کرد تا تمام مکالمات مهم تجاری را در این اتاق انجام دهد و تمام گفته‌های هر یک از طرفین توسط گرامافون وفادار و بی‌خطا ضبط شود و استوانه‌هایی که این گفته‌ها روی آنها گزارش می‌سالن زیبایی در تهران شد.

آرایشگاه زنانه بلوار مرزداران به درستی برچسب‌گذاری، تاریخ‌گذاری و نگهداری شوند. او در هیچ موردی از اطلاع دادن به شخصی که با او صحبت می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، کوتاهی نمی‌کرد که بدین ترتیب تمام سخنان آنها به طور دقیق ثبت می‌شود.