سالن زیبایی مدیس در تهرانسر

سالن زیبایی مدیس در تهرانسر خانم آربوتنات فریاد زد: «چه تصادفی! سوءقصدی به جان پادشاه ایلیریا صورت گرفته بهترین سالن زیبایی در تهران است. آنها بمبی به داخل کاخ او انداخته و برادر نخست وزیر را کشته‌اند.» «به نفع سهامداران دیلی کوریر .» گفتم. خانم آربوتنات گفت: «جدی باش، اودو. فکرش را هم بکن که آن پادشاه عزیز و پیر در خطر باشد!» جودی گفت: «بله، پادشاه عزیز پیر.» خانم آربوتنات با روحیه‌ای که او را به یکی از اعضای مورد تحسین گروه شکار کراکانتورپ تبدیل کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.

سالن زیبایی : گفت: «به نظرم هر دوی شما وحشتناک هستید. آن ایلیریایی‌های وحشتناک! آنها لیاقت داشتن پادشاه را ندارند. آنها باید مثل فرانسه و آمریکا و سوئیس باشند.» در حالی که صفحه چهارم روزنامه تایمز را ورق می‌زدم، گفتم: «به زودی در آن موقعیت ناخوشایند قرار خواهند گرفت.

سالن زیبایی مدیس در تهرانسر

طبق گزارش رویتر، به نظر می‌رسد که این یک تلاش صادقانه بوده است . کنت سیشیسک…» جودی پیشنهاد داد: «دو بار عطسه می‌کنی.» «کنت سیشیسک در آستانه کاخ تسوایسگارتن تکه تکه سالن زیبایی در تهران شد و تمام نمای جنوب غربی آن ویران گردید.» خانم آربوتنات گفت: «این بدبخت‌ها! آنها فقط لیاقت جمهوری را دارند. چه پیرمرد عزیزی، نمونه‌ی ایده‌آل یک پادشاه. یادتان سالن آرایش و زیبایی هست که او را در صفوف دولتی کنار قیصر سوار می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد؟» جودی در حالی که دستش را به سمت مربا دراز می‌کرد.

گفت: «جانی پیر با موهای سفید.» خانم آربوتنات گفت: «او کاملاً شبیه یک پادشاه بود، و ایلیریا هم جای خیلی بزرگی نیست.» جرأت کردم و گفتم: «در یک کشور کوچک و گمنام، باید از هر نظر شبیه یک پادشاه باشی، وگرنه هیچ‌کس باور نمی‌کند که تو یک پادشاه هستی. در کشوری به اهمیت کشور ما، فرقی نمی‌کند که یک پادشاه شبیه یک مسافر تجاری باشد.» جودی که از هر چیزی که می‌توانست توهین به سلطنت تلقی شود.

وحشت مؤدبانه‌ای داشت، گفت: «راستی ، ایلیریا کجاست؟» گفتم: «رفیق عزیزم، نمی‌دانی ایلیریا کجاست؟» جودی گفت: «باهات شرط می‌بندم که تو هم این کار را نمی‌کنی.» و مثل بقیه‌ی جوان‌ها سعی کرد بی‌اطلاعی‌اش را با تظاهر به گستاخی بپوشاند. «مگر به بلیناو نرفته‌ای؟ خانواده‌ی سوتلکه را نمی‌شناسی؟» – هوچ! هوچ! جوان با گستاخی گفت: «نه، مگه نه؟» خانم آربوتنات با لحنی جدی گفت: «آنها قدیمی‌ترین خانواده‌ی حاکم در اروپا هستند.» جوان شکاک گفت: «از کجا این را می‌دانی، موپس؟» خانم با لحنی جدی گفت: «به آلمانی میگن «کی کیه؟» من عمداً اسمشون رو سرچ کردم.» گفتم: «رفیق عزیزم، اگر کمی کمتر در مورد چوگان و شکار روباه و کمی بیشتر در مورد جغرافیا و زبان‌های خارجی و چیزهایی که برای کارایی لازم است می‌دانستی.

از پادشاهی ایلیریا و خانواده حاکم بر آن خبر داشتی . به رفیق جوان بگو آن کشور رمانتیک کجاست، پیرزن.» مادام با وضوح تحسین‌برانگیزی گفت: «اول به پاریس می‌روی. و بعد، مطمئن نیستم، اما فکر می‌کنم به وین می‌رسی، و بعد فکر می‌کنم از آنجا عبور می‌کنی و به ایلیریا می‌روی. و بعد به بلیناو، پایتخت، جایی که پادشاه زندگی می‌کند، می‌روی که به سرعت پانصد مایل از سن پترزبورگ فاصله دارد، چون من آن را روی نقشه علامت زده‌ام.» گفتم: «خب، اگر واقعاً آن را روی نقشه علامت‌گذاری کرده‌ای، منطقی است که فرض کنیم پادشاهی ایلیریا در وضعیت وجودی خود قرار دارد.» خانم آربوتنات گفت: «شما خیلی بی‌معنی هستید. این مکان کاملاً شناخته شده است و پادشاه آن هم مشهور است.» جوزف جوسلین دِ وِر با آن لحن فروتنانه‌ی ضمنی که باعث پیشرفتش در دنیای انگلیسی‌زبان شده بود.

گفت: «نمی‌دانم آیا تیراندازی درست و حسابی در ایلیریا وجود دارد یا نه. می‌شود یک هفته امتحانش کرد تا نشان دهد که هیچ احساسی نسبت به آن ندارد.» جرأت کردم و گفتم: «هر جا که شاه سالن آرایش و زیبایی هست، همیشه تیراندازی خوبی هم هست.» خانم آربوتنات به روزنامه‌اش برگشت. او اعلام کرد: «آنها می‌خواهند در ایلیریا جمهوری تشکیل دهند، اما پادشاه پیر مصمم است مانع آنها شود.» برادرش گفت: «معلومه که یه کم ورزشکاری. اما بی‌خیال ایلیریا. یه قهوه دیگه بهم بده. باید ساعت یازده تو خیابون کراس رودز باشیم.» گفتم: «متاسفانه فایده‌ای ندارد. شیشه کاملاً برگشته است. از پنجره نگاه کن.» «آب و هوای خوب و قدیمی بریتانیا! و از آن طرف، یکی از بهترین قسمت‌های حومه‌ی شهر را دارند، و پناهگاه‌های مورتون همیشه پر از روباه است.» با وجود بدبینی‌اش، خویشاوند سببی من همچنان با وفاداری از غذای مختصری که به او پیشنهاد شده بود، پذیرایی می‌کرد.

سالن زیبایی مدیس در تهرانسر او با کمال میل از خانم خانه می‌پرسید که آیا ساندویچ‌ها به اندازه کافی بریده شده‌اند و آیا هر دو فلاسک پر شده‌اند یا خیر؛ و از رئیس اسمیِ محل اقامت ساده‌مان جویا شد که چه تمهیداتی برای سوارکاران دوم اندیشیده شده است. «می‌ترسم که امروز کسی آنها را نخواهد.» «ای وای، چند تا دونه برف!» دقیقاً در همین لحظه بود که صدای بوق ماشینی شنیده شد.

مدیس تهرانسر

یک موتور شش سیلندر با شصت اسب بخار قدرت از جدیدترین مدل، از میان بوته‌زارها به سمت در ورودی حرکت سالن آرایشگاه در تهران کرد. «چرا، اون براسه نبود؟» «قطعاً ماشینش.» «تاراجگر چه می‌خواهد؟» «او اطلاعاتی را که مورتون تلفنی به ما داده بود و گفته بود که حدود سی سانتی‌متر برف روی دشت‌ها نشسته و بهتر است سگ‌های شکاری در لانه‌هایشان بمانند، برای ما آورده است.» جودی گفت: «پو، خودش زحمت نمی‌داد که بیاید. تو که تلفن داری، نه؟» «بدون شک او همچنین مایل است با خانم آربوتنات در مورد وضعیت ایلیریا مشورت کند.

او مرد بسیار جدی با جاه‌طلبی‌های سیاسی است.» علاوه بر این، می‌توانستم اضافه کنم – که البته نکردم – که ارباب کراکانتورپ در رفتارش با توجه محترمانه به همسفر اغواگر من در این دره‌ی اشک‌ها، که از طرف خودش تمایل داشت به احترام قدیمی به اشراف افتخار کند، تا حدودی کوشا بود. احتمال دیدار ارباب نجیب باعث شد که او امور سلطنت ایلیریا را به نفع موضوعی حتی جالب‌تر کنار بگذارد. او با رد کردن روزنامه دیلی کوریر گفت: «اگر رجی براسه است، پس او به خاطر خانم فیتز آمده است.» جودی با لحنی تحقیرآمیز گفت: «برو بیرون! شما آدم‌های اینجا حسابی سر خانم فیتز کلاه گذاشته‌اید.» از دهان بچه‌ها! کاملاً درست بود.

که در گوشه کوچک دنیا، مردم خانم فیتز را حسابی سر زبان‌ها انداخته بودند . فصل دوم مصائب یک زن میانسال براست، قطعاً همینطور انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. و وقتی وارد اتاق سالن زیبایی در تهران شد، در حالی که به طرز لذت‌بخشی سالم، به طرز چشمگیری خوش‌قیافه و بسیار جدی‌تر از یک وزیر دربار به نظر می‌رسید، اولین کلماتش این بود که مورتون تلفنی گفته بود که یک فوت برف روی دشت‌ها نشسته و بهتر است سگ‌های شکاری همان‌جا بمانند. با صمیمیت گفتم: «براست، خیلی لطف کردی که اومدی و بهمون خبر دادی. صبحانه می‌خوری؟» «نه، ممنون.» براست گفت.

سالن زیبایی مدیس در تهرانسر «واقعیت این بهترین سالن زیبایی در تهران است که چون قرار نیست به مورتون برویم، فکر کردم فرصت خوبی است که… تا…» به دلایلی، به نظر نمی‌رسید استاد بزرگوار بداند چگونه جمله‌اش را کامل کند. خانم آربوتنات با لحنی سرشار از هوش و ذکاوت گفت: «بله، لرد براسه.» براسه که با وجود جدیتش، برای فرماندهی گروهی مثل ما، به طرز مضحکی جوان به نظر می‌رسید.