سالن زیبایی مونا یزدانی شعبه سعادت آباد

سالن زیبایی مونا یزدانی شعبه سعادت آباد کمی آن طرف‌تر، خانه مادام پیو، لعاب‌دار مانند سفال، خودنمایی می‌کند. در کنار این خانه‌های غیرمعمول، کسی متوجه خانه‌های دیگر با دیوارهای خاکستری و پرده‌های براقشان نمی‌شود، اگرچه شهر از همین خانه‌ها ساخته شده بهترین سالن زیبایی در تهران است. در نیمه راه تپه‌ای که از ساحل رودخانه سر بر می‌آورد و روبروی فلات کارخانه، هندسه سفید قلعه نمایان می‌شود و در اطراف رنگ‌پریدگی‌هایش، فرشینه‌هایی از شاخ و برگ‌های مایل به قرمز و پارک‌ها خودنمایی می‌کنند.

سالن زیبایی : دورتر، مراتع و محصولات کشاورزی که بخشی از زمین‌های کشاورزی هستند؛ و دورتر، در میان نوارها و مربع‌های زمین قهوه‌ای یا سرسبز، گورستان، جایی که هر ساله سنگ‌های زیادی از آن می‌روید.

سالن زیبایی مونا یزدانی شعبه سعادت آباد

ما باید قبل از کلیسا به خانه‌ی بریزبیل، من و عمه‌ام، برویم. مجبوریم او را تحمل کنیم تا کلید خرابمان را درست کنیم. من در حیاط منتظر میم هستم، روی وان کنار مغازه نشسته‌ام، که امروز بی‌روح است و پر از بقایای پراکنده‌ی کار. میم هیچ‌وقت به موقع آماده نیست.

او دو بار با لباس مشکی فاخر و شنل مخملی‌اش در آستانه ظاهر شده است؛ بعد، چون چیزی را فراموش کرده، خیلی سریع، مثل یک موش کور، برگشته است. در نهایت، او باید به اتاق من برود تا آخرین نگاه را به آن بیندازد. بالاخره کنار هم راه افتادیم. او با افتخار بازویم را می‌گیرد. گهگاه به من نگاه می‌کند، و من به او، و لبخندش در زیر نور آفتاب، اخم محبت‌آمیزی است. وقتی کمی راه رفتیم، عمه‌ام ایستاد و گفت: «شما ادامه بدهید، من به شما می‌رسم.» او به سراغ آپولین، رفتگر خیابان، رفته است. زن خوب، به پهنای پهنایش، در لبه‌ی جاده دهان باز کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، دو بازوی موازی‌اش به سختی در هوا پارو می‌زدند، تبعیدی در بیکاری روز سبت، و به طرز عجیبی از نبود جارویش آگاه بود.

مام او را با خود می‌برد، و در حالی که به عقب نگاه می‌کنم، می‌شنوم که با عجله از من صحبت می‌کند، مثل کسی که رازی خفه‌کننده را با من در میان می‌گذارد، در حالی که آپولین دنبالم می‌آید، در حالی که دستانش دور از بدنش تاب می‌خورد، لنگان لنگان و باز مثل خرچنگ. میم می‌گوید: «اتاق خواب آن پسر نامرتب است. و تازه، یقه پیراهن‌هایش را هم زیاد می‌پوشاند و بلد نیست دماغش را پاک کند. دستمال‌ها را توی جیب‌هایش فرو می‌کند و دوباره مثل سنگ پیدایشان می‌کنی.» زن نظافتچی خیابانی که راه می‌رود، در حالی که دست‌های جارو شده‌اش را به طور تصادفی تکان می‌دهد و دامنی را که با زره‌ای از گل خشک به دور لبه‌اش سنگینی می‌کند.

روی چکمه‌های متورم و چند طبقه‌اش تکان می‌دهد، با لکنت می‌گوید: «با این حال، او مرد جوان خوبی است.» این اعتماد به نفس‌هایی که مام عادت دارد جلوی هر کسی که اعصابم را خورد می‌کند، بروز دهد. با کمی بی‌صبری صدایش می‌کنم. با فرمان از جا می‌پرد، جلو می‌آید و نگاه تحقیرآمیزی به من می‌اندازد. او در حالی که بینی‌اش را زیر کلاه سیاهِ سبزش پایین انداخته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، به راهش ادامه داد، از اینکه او را جلوی همه احضار کرده بودم، آزرده خاطر و عمیقاً آزرده بود. بنابراین دوباره کینه‌ای سرسخت در اعماق وجودش بیدار سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد و با صدایی بسیار آهسته زیر لب غرید: «تو چند روز پیش به پنجره تف کردی!» اما نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد.

که دوباره به طرف مقابلش بچسبد، کسی که شلوار یکشنبه‌اش مثل دو تیرک روی جاده افتاده و بلوزش مثل یک تکه سنگ آهن سفت است. من آنها را رها می‌کنم و تنها به بریزبیل می‌روم. کوره آهنگری، کارگاهی را روشن می‌کند که پر از اشیاء سیاه است. در میان انبوه تیره‌ی ابزارها که از دیوارها و سقف آویزانند، بریزبیلِ فلزی قرار دارد، با دستان سربی، پیشبند تیره‌اش که با گرد سوهان رنگین‌کمانی شده است – که در اصل به خاطر افکارش، امروز یکشنبه، کثیف است. او هوشیار است و چهره‌اش هنوز برافروخته نیست، اما بی‌صبرانه منتظر است تا زنگ کلیسا به صدا درآید تا بتواند در تنهایی کامل برود و بنوشد.

سالن زیبایی مونا یزدانی شعبه سعادت آباد از میان یک میدان باز، در میان شیشه‌های سنگین و کثیف آهنگری، می‌توان بخشی از خیابان و طرحی از افراد پراکنده را با رنگ‌های روشن و ملایم دید. این طرح مانند میدان دید تیز در یک قاب اپرا است که در آن چهره‌ها کشیده و سایه زده می‌شوند و از روی هم عبور می‌کنند؛ جایی که گاهی اوقات می‌توان کلاهی بسته و پردار را دید که در حین حرکت تاب می‌خورد.

مونا یزدانی سعادت آباد

پسر بچه‌ای با کراوات آبی آسمانی و چکمه‌های دکمه‌دار و شورت‌های لوله‌ای که دور ساق‌های لاغر و برهنه‌اش آویزان است؛ چند زن سخن‌چین با دامن‌های پف کرده و تیره که این طرف و آن طرف می‌روند، به هم می‌رسند، جذب یکدیگر می‌شوند و مانند قطرات جوهر در مکالمه غرق می‌شوند.

در پیش‌زمینه این سینمای رنگی که می‌گذرد و دوباره می‌گذرد، بریزبیل، آن زن شوم، مثل همیشه در حال غر زدن است. او سرخ و رنگ‌پریده، پر از کک و مک، موهای چرب و صدای گرفته است. برای لحظه‌ای، در حالی که او در قفسش به این سو و آن سو قدم می‌زد و کفش‌های بی‌شکل و گشادش را پشت سرش می‌کشید، با صدایی آهسته و نزدیک به صورتم، با لحنی تند با من صحبت سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد. بریزبیل می‌تواند فریاد بزند، اما نمی‌تواند صحبت کند؛ باید فشار مشخصی از خشم وجود داشته باشد تا صدای گرفته و پرطنینش از گلویش خارج شود. میم وارد می‌شود. او روی چهارپایه‌ای می‌نشیند.

تا نفس تازه کند و در عین حال کلید پیچ‌خورده‌ای را که به کتاب دعای توی دستش محکم گرفته، تکان می‌دهد. سپس خودش را سبک می‌کند و شروع می‌کند به صحبت‌های پراکنده در مورد این کلید، از حادثه‌ای که آن را پیچانده، و از تمام جزئیات متعددی که در ذهنش با هم تداخل دارند. اما توجه آهنگر بی‌خیال و افسرده ناگهان به سوراخی که خیابان را نشان می‌دهد جلب می‌شود. او غرید: «کثیف!» این آقای فونتان است که از کنارش می‌گذرد، تاجر شراب و صاحب کافه. او مردی گشاده‌رو و با ابهت، پوشیده از چربی و سفید مانند خانه است.

سالن زیبایی مونا یزدانی شعبه سعادت آباد او هرگز چیزی نمی‌گوید و همیشه تنهاست. او شخصیت بزرگی بهترین سالن زیبایی در تهران است؛ او پول درمی‌آورد؛ صدها هزار فرانک اندوخته است. ظهر و عصر او دیده نمی‌شود، چون به اتاق پشت مغازه شیرجه می‌زند، جایی که در تنهایی غذایش را می‌خورد. بقیه وقت فقط پشت رسید گمرک می‌نشیند و چیزی نمی‌گوید.