سالن زیبایی نگین جنت آباد جنوبی

سالن زیبایی نگین جنت آباد جنوبی آنها حاملان نور را مجبور می‌کنند خود و مشعل‌هایشان را پنهان کنند. این رویاپردازان، این خیال‌پردازان، این ستاره‌بینان، – آنها هو می‌شوند و مورد تمسخر قرار می‌گیرند. خنده در اطراف آنها رها می‌شود، خنده‌ای ماشینی، ستیزه‌جویانه و وحشیانه: – «به هر حال، تصور شما از صلح، تا زمانی که هرگز، هیچ روزی، خودتان به تنهایی جنگ را متوقف نکرده باشید، فقط یک خیال‌پردازی بهترین سالن زیبایی در تهران است!» آنها به میدان نبرد.

سالن زیبایی : ویرانه‌های آن اشاره می‌کنند: «و تو می‌گویی که جنگ ابدی نخواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود؟ ببین، راننده!» حلقه‌ی غروب خورشید، افقِ درهم‌آمیخته‌ی بشریت را سرخ می‌کند: «می‌گویی خورشید از زمین بزرگتر است؟ ببین، ابله!» آنها که جادوی گذشته و زهر سنت را محکوم می‌کنند، ملعون، توهین‌کننده به مقدسات و تکفیر شده هستند. و خودِ هزاران میلیون قربانی، به محض اینکه بتوانند، کسانی را که شورش می‌کنند، مسخره می‌کنند و می‌زنند.

سالن زیبایی نگین جنت آباد جنوبی

حتی کسانی که رنج می‌برند و در حین رنج کشیدن – حتی قربانیان، کمی قبل از مرگشان – به آنها سنگ پرتاب می‌کنند. سربازان خونین واگرام فریاد می‌زنند: «زنده باد امپراتور!» و استثمارشدگان سوگوار در خیابان‌ها برای شکست کسانی که سعی در تسکین رنجی دارند که برادر آنهاست، هورا می‌کشند. دیگران، در حالی که تسلیم شده‌اند، به آنچه بالای سرشان گفته می‌شود نگاه می‌کنند و آن را تکرار می‌کنند: «پس از ما، سیل» و این ضرب‌المثل با یک نفس عظیم و خیال‌انگیز در سراسر شهر و روستا می‌پیچد، زیرا کسانی که آن را زمزمه می‌کنند بی‌شمارند. آه، چه خوب گفته سالن زیبایی در تهران شد: «من به ورطه‌ی مردم اعتماد دارم.» * * * * * * و من؟ من، انسان عادی؟ من روی زمین چه کرده‌ام؟ من در برابر نیروهایی که می‌درخشند زانو زده‌ام، بدون اینکه بخواهم بدانم از کجا آمده‌اند و به کجا هدایت می‌کنند.

چشمانی که باید با آنها می‌دیدم، هوشی که باید با آنها قضاوت می‌کردم، چگونه به من کمک کرده‌اند؟ از شرم، هق هق کنان گفتم: «نمی‌دانم.» و چنان بلند فریاد زدم که به نظرم رسید لحظه‌ای از خواب بیدار می‌شوم. دست‌هایی مرا در آغوش گرفته‌اند و آرامم می‌کنند؛ کفنم را به دورم می‌کشند و مرا در بر می‌گیرند. به نظرم می‌رسد که شبحی روی من خم شده است، کاملاً نزدیک، آنقدر نزدیک؛ انگار صدایی عاشقانه چیزی به من گفته است؛ و سپس به نظرم می‌رسد که به لهجه‌های دلنشینی گوش داده‌ام که نوازششان از دوردست‌ها می‌آمده است: «چرا تو نباید یکی از آنها باشی، پسرم، یکی از آن پیامبران بزرگ؟» من نمی‌فهمم. من؟ چطور ممکن است اینطور باشم؟ تمام افکارم تار می‌شوند. دوباره دارم می‌افتم. اما در چشمانم تصویر تخت آهنینی را می‌بینم که شکلی سفت و سخت در آن قرار دارد.

در اطراف آن اشکال دیگری آویزان بودند و یکی ایستاده بود و مراسم را انجام می‌داد. اما پرده آن رؤیا کشیده شده است. دشتی وسیع، اتاقی را که برای لحظه‌ای به روی من بسته شده بود، باز می‌کند و آن را محو می‌کند. به کدام سو می‌توانم نگاه کنم؟ خدا؟ ” مِیزِرِره ——” قطعه‌ی مرتعشِ سرودِ مناجات، خدا را به یادم آورده است. * * * * * * من عیسی مسیح را در حاشیه دریاچه دیده بودم. او مانند یک مرد معمولی در طول مسیر می‌آمد. هیچ هاله نوری دور سرش نبود. او فقط با رنگ پریدگی و ملایمتش آشکار می‌سالن زیبایی در تهران شد. صفحات نور نزدیک می‌شدند و جمع می‌شدند و در اطرافش محو می‌شدند. او در آسمان می‌درخشید، همانطور که بر آب می‌تابید.

سالن زیبایی نگین جنت آباد جنوبی همانطور که از او گفته شده، ریش و موهایش به رنگ شراب است. او به لکه بزرگی که مسیحیان بر جهان ایجاد کرده‌اند نگاه می‌کند، لکه‌ای مبهم و تاریک که تنها لبه آن، روی پاهای برهنه‌اش، شکل انسانی و رنگ سرخ دارد. در وسط آن سرودها و قربانی‌های سوخته، ردیف‌هایی از شنل‌های کلاه‌دار و شکنجه‌گران مسلح به تبرهای جنگی، نیزه‌ها و سرنیزه‌ها قرار دارد.

جنت آباد جنوبی

و در میان ابرهای بلند و انبوهی از ارتش‌ها، برخورد متقابل دو صلیب که شکل کاملاً یکسانی ندارند. نزدیک او، روی دیوار بوم، دوباره صلیبی را می‌بینم که خونریزی می‌کند. همچنین جمعیت‌هایی هستند که خود را به صورت دوتایی پاره می‌کنند تا بتوانند خود را بهتر پاره کنند.

اتحاد تشریفاتی «کنار زدن نیازمندان از راه» بین کسانی که سه تاج بر سر دارند و کسانی که یک تاج بر سر دارند وجود دارد؛ و بزرگان مو خاکستری و راهبان حیله‌گری که رنگشان از تاریکی است، در گوش پادشاهان زمزمه می‌کنند. مردی از جنس نور و سادگی را دیدم که سرش را پایین انداخت؛ و صدای شگفت‌انگیزش را حس می‌کنم که می‌گوید: «من سزاوار بدی‌ای که با من کردند، نبودم.» مصلحِ غارت‌شده، او شاهد شکوهِ بی‌حد و حصرِ نامِ خویش است. صرافانِ حریص و آزمند، مدت‌هاست که او را از معبد بیرون رانده و کاهنان را به جای او نشانده‌اند. او بر هر صلیبی مصلوب شده است. در میان مزارع، کلیساهایی وجود دارند که در اثر جنگ ویران شده‌اند.

و همین حالا مردانی با کلنگ و سنگ‌تراشی می‌آیند تا دیوارها را دوباره بسازند. پرتو بازوی دراز شده‌اش در فضا می‌درخشد و صدای واضحش می‌گوید: «کلیساها را دوباره نسازید. آنها آن چیزی نیستند که شما فکر می‌کنید بودند. دوباره آنها را نسازید.» * * * * * * چاره‌ای نیست جز در کسانی که صلح آنها را به کار سخت و جنگ آنها را به مرگ محکوم می‌کند. چاره‌ای نیست جز در میان فقرا انگار اشکال سفید به اتاق سفید برمی‌گردند. حقیقت ساده است. کسانی که می‌گویند حقیقت پیچیده است، خودشان را فریب می‌دهند و حقیقت در آنها نیست. دوباره، نه چندان دور از خودم، یک تخت، یک کودک، یک دختر بچه را می‌بینم که در خانه ما خوابیده است.

چشمانش فقط دو خط است. بعد از مدت‌ها، عمه پیرم را به خانه‌مان آورده‌ایم. او با محبت تأیید می‌کند. اما با این حال، وقتی از اتاق بی‌نقص ما بیرون می‌رفت، خیلی آرام گفت: «در زمان من بهتر انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.» من از یکی از پنجره‌هایمان که بال‌هایش به روی تاریکی کاملاً باز شده است، هیجان‌زده‌ام. جذابیتی که شکاف آن پنجره از میان فواصل ایجاد می‌کند، به درون من نفوذ می‌کند. یک شب، به نظر من، تا قلبش باز بود. من – قلبم – قلبی شکافته، در تابشی از خون بر تخت نشسته. این از آن من است، از آن ماست . قلب – آن زخمی که ما داریم. من بر خودم دلسوزم.

سالن زیبایی نگین جنت آباد جنوبی دوباره ساحل بارانی را می‌بینم که پیش از زمان، پیش از آشکار شدن درام زمین دیده بودم؛ و زن را روی شن‌ها. او ناله می‌کند و گریه می‌کند، در میان تصاویری که ابرهای مرگ ارائه می‌دهند و پس می‌گیرند، در میان آنچه باران را می‌بافد. او چنان آهسته صحبت می‌کند که احساس می‌کنم با من صحبت می‌کند. او با من یکی بهترین سالن زیبایی در تهران است. عشق – به من بازمی‌گردد. عشق، مرد و زن ناراضی است. با ناله‌ی ضعیف نوزاد تازه متولد شده از خواب بیدار می‌شوم. همه چیز رنگ‌پریده و رنگ‌پریده‌تر می‌شود.