آرایشگاه زنانه تهران نو

آرایشگاه زنانه تهران نو این بار او بیمارش را در باغ یافت و خیلی زود دست در دست او قدم زد. کمی بعد، دوباره به خانم‌ها در ایوان جلویی پیوست. آنها با نفس نفس زدن پرسیدند: «جدی بهترین سالن زیبایی در تهران است؟» او در حالی که لب‌هایش را جمع می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و به آن سوی چمن نگاه می‌کرد، پاسخ داد: «امم، نه.» آنها شک نداشتند که دکتر پردی[صفحه ۹۷]کاملاً در مورد بیماری جب بی‌اطلاع انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود؛ و نه اینکه به طور کلی آن را عشق یا بدهی تشخیص داده باشد، صرفاً از روی یک افسردگی کاملاً آشکار قضاوت می‌کرد.

سالن زیبایی : آن مرد پزشکی حدس نمی‌زد که بیمارش چقدر از نظر ذهنی بیمار شده است؛ زیرا جب، در تاریک‌ترین ساعات این روزها، که در آن به طور قریب‌الوقوع با خدمت سربازی – که برای او به معنای جهنمی از جهنم‌ها در یک میدان جنگ خارجی بود – مواجه بود، چنان خود را به هیستری مبتلا کرده بود که آسیب شخصی آسان‌ترین و تنها راه حل برای رنجش به نظر می‌رسید. مثلاً اگر انگشتش را قطع می‌کرد، به خدمت سربازی اعزام نمی‌سالن زیبایی در تهران شد! او خوانده بود که این کار در کشورهای دیگر انجام می‌شود!

آرایشگاه زنانه تهران نو

ممکن بود تفنگ را به سمت پایش نشانه بگیرد – اما شاید این یک فداکاری بی‌مورد باشد. او با دقت در موردش فکر کرده بود و در واقع داشت تصمیم می‌گرفت که چه زمانی پزشک پیر ظاهر می‌شود. سپس دکتر پردی، که در چشمانش تصویر ناامیدی را می‌خواند، پیشنهادهای خوبی را به عنوان بهترین دارویی که در آن زمان برای تقویت او می‌دانست، ارائه داد. نتیجه این شد که جب، به جای توسل به زخم‌ها، به یک نقشه بهتر روی آورد: او بیمارتر می‌شد، بدتر و بدتر می‌شد، به طوری که تا سه‌شنبه ممکن بود پزشک گواهی معافیت از خدمت را به محل ثبت نام ببرد. بعد از این اتفاق، حالش به طرز شگفت انگیزی خوب شد.

واقعاً برای کسی که قصد داشت بی‌شرمانه با مرگ لاس بزند، تبدیل به یک فرد ناتوان و درمانده شده بود که امیدوار به نظر می‌رسید. تقریباً خنده‌اش گرفت. اشتهایش برگشت و برایش سخت بود که به جای نشستن در ضیافت مجللی که می‌دانست خانم سالی و خانم ویمی ترتیب داده بودند، به رختخواب برود. اما حتماً باید بخوابد و شامی در کار نبود. خبر بیماری او تا حدودی به گوش همه رسیده بود و بعدازظهر سرهنگ و آقای استرانگ با او تماس گرفتند. وقتی خانم ویمی، نفس زنان، پیش او آمد تا این خبر را به او بدهد، او با حالتی ضعیف تمایل خود را برای دیدن آنها ابراز کرد، در حالی که خود را بیشتر در بالش‌ها فرو می‌برد و سعی می‌کرد آرام بماند.

سرهنگ با خوشرویی گفت: «خب، قربان، اینجا جای سرباز نیست! بدون شک زمانی خواهد رسید که ما سری به شما بزنیم و شما را در ملحفه‌های سفید ببینیم، اما آن موقع یا یک پا یا نصف سرتان را از دست خواهید داد! آنوقت شما یک کهنه سرباز زخمی از جنگ خواهید بود!» نور به اندازه کافی قوی نبود که هیچ کدام از آنها بتوانند اثر این دلگرمی را ببینند.[صفحه ۹۹]اما جب با سستی پذیرفت و آرزوی ضعیفی برای به حقیقت پیوستن پیشگویی داشت. این احساس، درست در همین زمان، از ذهن سرهنگ بیرون نرفت، که به دنبال کوچکترین لحظه‌ای برای وحشت بود.

سپس با این حرف بیمار، فکر بی‌ارزشش را کنار گذاشت: «واقعاً متاسفم که سه‌شنبه برای ثبت‌نام بیرون نمی‌روم.» آقای استرانگ به آرامی به سمت او خم شد و با او صحبت کرد: «پسرم، نگران نباش. وزارت جنگ برای کسانی که اتفاقاً بیمار هستند، امکاناتی فراهم کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است، بنابراین شما آن را از دست نخواهید داد؛ ما قول می‌دهیم که به آن رسیدگی کنیم، نه، راجر؟» سرهنگ سخاوتمند پاسخ داد: «او در حوزه انتخابیه من است، بنابراین من اولین کاری که می‌کنم سه‌شنبه صبح اینجا هستم و کارتش را پر می‌کنم. جب، باعث افتخار من خواهد بود!» پری خوب، سرنوشت مهربان، حالا که بین او و این وحشت جنگ حایل شده بود، کجا بود!

آرایشگاه زنانه تهران نو احساس سستی می‌کرد و می‌خواست مدتی بی‌حرکت دراز بکشد؛ اما به محض اینکه مهمانان رفتند، از جا پرید و با تب و تاب روی زمین قدم زد. اگر او یک دوست صمیمی داشت که می‌توانست این درد و رنج را پیش او خالی کند و او هم می‌توانست او را به زندگی عادی برگرداند، جب می‌توانست با خونسردی و حتی شادی با این مسئله روبرو شود.

تهران نو

همانطور که میلیون‌ها نفر دیگر این کار را می‌کردند. اما او اشتباه شروع کرده بود و هر چه بیشتر در مسیر اشتباه می‌افتاد، تلاش برای بازگشت سخت‌تر می‌شد. هر ساعت به خود اجازه می‌داد با افکار دردناک درد و مرگ روبرو شود – در آغوش بی‌رحم یکی خفه شود، یا در ابهام مرموز دیگری ناله کند.

چشم‌اندازهای روشنی که او را به حالت هیستری گنگ می‌کشاند. او از خودش متنفر بود، از هر چیزی که به او مربوط می‌شد متنفر بود، تا اینکه فرداهای ناگوار تقریباً توسط خودآزاری امروز محو شدند. گیر افتادن بین این دو، وحشتی بی‌پایان بود – زیرا فرداها همیشه فردا هستند و امروزها با هر سپیده‌دم با ما روبرو می‌شوند. در حالی که از عدم قطعیت‌های پیش رو می‌لرزید، آرزوی آن آرامشی را داشت که فقط در قطعیت‌های دیروز یافت می‌شود. با چشمانی رنجور به آینده نگاه کرد و دستانش را با ناتوانی به هم فشرد. وقتی صدای خانم سالی و خانم ویمی را شنید که برای شب بخیر گفتن پیش او آمدند.

خودش را بین ملافه‌ها پنهان کرد و در حالی که آنها با هم سر و صدا می‌کردند، بی‌تفاوت ماند، بالش را لمس می‌کرد یا نوازش می‌کرد.[صفحه ۱۰۱]بالاخره، تنها برای شب، بی‌صدا به سمت در رفت و آن را قفل کرد؛ سپس صندلی‌ای را کنار پنجره کشید و با حالتی گرفته به درختان خیره سالن زیبایی در تهران شد که یکی از شاخه‌هایشان به لبه‌ی پنجره‌ای که به آن تکیه داده بود، می‌خورد. در برگ‌ها شور و هیجانی بود که انگار چیزهای وهم‌آوری را برای او زمزمه می‌کردند؛ آنها با احساسی نامرئی – با ترس، فکر کرد – برانگیخته می‌شدند. در ذهنش، تمام طبیعت در برابر قربانی بزرگ انسانی که قرار بود از این سرزمین زیبا خواسته شود، می‌لرزید؛ و او درختان دیگر، جنگل‌هایی روی جنگل‌های آنها، تاک‌ها، گل‌ها، علف‌ها – بله، کوه‌ها و دره‌ها، حتی – را تصور می‌کرد که با همین لرز گنگ، وسواس پیدا کرده بودند.

آرایشگاه زنانه تهران نو او زمزمه سالن آرایشگاه در تهران کرد: “جهان می‌لرزد.” او می‌لرزید! با خود فکر می‌کرد، چقدر طول می‌کشد تا این دنیای لرزان آرام، همانطور که این درختان در نزدیکی او توسط طوفان‌های شور و اشتیاق افسارگسیخته شلاق خورده بودند، به یک دیوانگی خشمگین تبدیل شود! او طوفانی را در تابستان گذشته به یاد آورد، زمانی که برگ‌های سبز از ساقه‌هایشان کنده شده و در مقابل طوفان رانده شده و روی همین شیشه‌های پنجره بالای سرش چسبانده شده بودند. او آن را به خشمی ساخته دست بشر تشبیه کرد، که در آن تکه‌هایی از بدن انسان[صفحه ۱۰۲] با همان بی‌تفاوتی بی‌رحمانه، متحیر و سرگردان خواهند انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.