سالن زیبایی آرایش دائم

سالن آرایش دائم چهره‌اش رو به بالا انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و شاید حالتی داشت که ماریا ترز در تنهایی اتاقش، هنگام مرگ دوشس اعظم ژوزفا، به خود گرفته بود. عقب رفتم – به نظر می‌رسید که این کار توهین به هر کسی جز خدایی بهترین سالن زیبایی در تهران است که او از او درخواست می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد شاهد ناامیدی‌اش باشد – زیرا او خانم رادنور بود. آهی طولانی و عمیق، صدای قدم‌هایی و سپس لحن نرم شوهرش را شنیدم. «عشق من، چرا می‌خواهی؟ شبنم خیلی سنگین است.» سپس جنب و جوشی و صدای بسته شدن دری آمد.

سالن زیبایی : از نور شبحی که به درون پنجره‌ام خزیده بود، لرزیدم و آرام پرده‌هایم را کشیدم و دراز کشیدم تا اگر می‌توانستم بخوابم. اولین کسی که صبح روز بعد هنگام ورود به اتاق صبحانه دیدم، خانم رادنور بود، رنگ‌پریده به مانند پارچه‌ی ململ که به تن داشت، اما مثل همیشه خونسرد و خوددار. احساس کردم آن حس همدردی پرشوری که از صحنه‌های شب قبل در من ریشه دوانده بود، تقریباً در پاسخ‌های بی‌رمق او به سوالاتم در مورد سلامتی‌اش محو سالن زیبایی در تهران شد.

سالن آرایش دائم

تنها با تماشای گوشه‌های افتاده‌ی دهان به ندرت زیبایش و حلقه‌های بنفش زیر چشمان شگفت‌انگیزش بود که توانستم آن موجود مغرور را به گوینده‌ی فریاد ناامیدانه‌ی شب قبل ربط دهم. روز برای من به کندی سپری می‌شد، و تنها زمانی که سایه‌های دراز شده روی تراس و خانم ریچموند، که برای پیاده‌روی آماده شده بود، به چشمانم آمدند، بی‌صبری‌ام فروکش کرد. مسیر ما را از میان بیشه‌ای سایه‌دار از کاج‌ها عبور می‌داد که هنگام عبور از میان آنها آهی حزن‌انگیز می‌کشیدند، سپس از میان یک شیب تند که به دلیل باران‌های اخیر سبز شده بود.

عبور می‌کردیم و از میان حاشیه‌ای از درختان توسکا به مکانی کوچک در نزدیکی حاشیه دریاچه‌ای دلربا می‌رسیدیم که هزاران نیلوفر آبی فنجان‌های بخور خود را در آن بسته بودند. آن گفت: «اینجا بنشین.» و به جایی در کنارش اشاره کرد. او پس از چند لحظه سکوت شروع کرد: «فکر کردن یا صحبت کردن در مورد گذشته همیشه خوشایند نیست، هرچند صحنه‌ها و بازیگران آن روز به روز برای ما آشکار می‌شوند. در هر قلبی خاطراتی وجود دارد که ما را با غمی وصف‌ناپذیر به هیجان می‌آورد.

و وقتی بدانی که آن یک نفر در داستانی که برایت تعریف خواهم کرد، برای من عزیز بوده است.» اگر لب‌هایم سست شوند یا نتوانم به بخش‌های دردناک‌تر آن فکر کنم، تعجب نخواهی کرد.» آنگاه برای اولین بار از تاریخ نانوشته‌ی دیگری در قلب خود آگاه شدم و فهمیدم که چرا لب‌ها و چشمان نرم زن کنارم بارها «نه»ی مهلک خود را بر زبان آورده بود. او گفت: «ده سال پیش، خانه ما پر از مهمان بود و در میان آنها الینور اورن بود – زیباترین دختری که تا به حال دیده‌ام. خانم رادنور را تصور کنید، که به اندازه چند سال از من جوان‌تر است، با لبخندی گیج‌کننده که همیشه آماده بازی در اطراف دهان دوست‌داشتنی‌اش است.

و حالت‌های چهره‌اش به سرعت ابرهای یک روز آوریل در چشمانش ظاهر می‌شوند، و می‌توانید تصوری مبهم از زیبایی او در ذهنتان ایجاد کنید. «همچنین یک دانشجوی جوان الهیات بود، با چشمی به روشنی یک ستاره و روحی پاک مانند خود دعا. او مغرور و آرام بود؛ اما غروری والا او را همچون جامه‌ای پوشانده بود، و آرامشی دلپذیر ناشی از عقلی والا، مطیع و منضبط با ایمانی راسخ. «او به نوعی به من علاقه داشت، اما از شبی که النور در حالی که لباس خاکستری شفافی پوشیده بود و مانند مه اطرافش را فرا گرفته بود، در میدان طولانی شناور شد، می‌دانستم که چه اتفاقی خواهد افتاد. با یک ضربان قلب شدید.

سالن آرایش دائم لذت بی‌نقصی را که در چشمان تیره‌اش، هنگام نگاه کردن به صورت و اندام النور، برق می‌زد، حس کردم.» «بعد از آن آنها همیشه با هم بودند. صبح‌ها وقتی او کار می‌کرد، برایش کتاب می‌خواند؛ عصرها، با هم در قایق کوچک روی دریاچه تاب می‌خوردند؛[۲۵۷] و سپس، در گرگ و میش بنفش، با آوازی رویایی به موسیقی آلمانی گوش می‌دادند.

دائم

موسیقی‌ای که هر دو به شدت به آن علاقه داشتند. «خیلی زود فهمیدم که جیمز الکساندر عاشق اوست. این را از هر نگاه و هر لحنی خواندم. اما النور؟ مطمئن نبودم. هر چقدر هم که دقیق نگاهش می‌کردم، نمی‌توانستم ببینم که وقتی او نزدیک می‌شد، گل سرخ روی گونه‌اش صورتی‌تر می‌شد.

یا اینکه چشمانش با محبت بیشتری به سمت او بالا می‌رفت تا به سمت ده‌ها نفر دیگری که لبخند او را جستجو می‌کردند. شایعاتی در مورد نامزدی و ازدواج قریب‌الوقوع النور وجود داشت که از خانه‌اش در شهر به گوش من رسیده بود؛ اما وقتی دیدم که او روز به روز به او اجازه می‌دهد که بیشتر به او وابسته شود – زیرا نمی‌توانست از درک همه اینها دست بردارد. این شایعه و به همراه آن انگیزه‌ای را که باعث شده بود آن را برای جیمز بازگو کنم، رد کردم تا شاید، اگر خیلی دیر نشده باشد، مراقب باشد. «بالاخره پایان فرا رسید. روزی روی مبلی در اتاق داخلی چرت می‌زدم و با لذتی وصف‌ناپذیر رویای زن زیبایی را تماشا می‌کردم.

که یک صندلی راحتی مخمل تیره آن را به وضوح نمایان می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. النور آنجا نشسته بود، با چشمانی فروافتاده و دستانی در هم قلاب شده. ناگهان صدای قدم‌هایی، شتابان و شادمانه در عین سبکی‌اش، در سالن به گوش رسید؛ در باز و بسته شد و الکساندر با نامه‌ای سرگشاده در دست، در مقابلش ایستاد. «ببین،» او با سرعت گفت، «بالاخره رسید، و من می‌توانم صحبت کنم. این فراخوانی بهترین سالن زیبایی در تهران است به یکی از بزرگترین کلیساهای شهر خودت، و می‌توانم چیزی را که حتماً هفته‌هاست می‌دانی بگویم، که من تو را دوست دارم.

سالن آرایش دائم که من تو را می‌خواهم. به من بگو که نسبت به من بی‌تفاوت نیستی، که همسر من خواهی سالن زیبایی در تهران شد. «برای حرکت کردن خیلی دیر شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود؛ و چیزی – شاید نوعی ناامیدی مبهم – مرا بی‌حرکت نگه داشته بود.