تلفن سالن زیبایی مینوچهر سعادت آباد

تلفن سالن زیبایی مینوچهر سعادت آباد چند گوشواره توپاز قدیمی، یک صلیب طلایی، به همان اندازه دور، کوچک و باریک – مال یک دختر کوچک یا یک دختر جوان – پیدا کردم؛ و بعد، مثل یک یادگاری، در دستمال کاغذی پیچیده شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، تصویری از خودم در کودکی. در آخر، یک صفحه نوشته شده، پاره شده از یکی از دفترچه‌های یادداشت مدرسه قدیمی‌ام که نتوانسته بود آن را کاملاً دور بیندازد. تاخوردگی‌هایش شفاف بود. ورق فرسوده‌اش مثل توری شکننده بود و این توهم را ایجاد می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد که به همان اندازه ارزشمند بهترین سالن زیبایی در تهران است.

سالن زیبایی : این تمام گنجی بود که عمه‌ام جمع‌آوری کرده بود. آن جعبه جواهرات، فقر زندگی و ثروت قلبش را در خود جای داده بود. روز تشییع جنازه باران شدیدی می‌بارید. همه گروه‌های صبح در غار بزرگ اتاق ما، با آه و ناله، پشت سر هم می‌آمدند. تابوت عمه‌ام را حوالی ساعت دو گذاشتند و سپس آن را به راهرو بردند، جایی که پای بازدیدکنندگان خاک و گودال آب را با خود آورده بود. منتظر یک تاج گل بودند که با تأخیر انداخته شده بود، و سپس چترها باز شدند و در زیر موج سیاه آنها، جمعیت به حرکت درآمد. وقتی از کلیسا بیرون آمدیم.

تلفن سالن زیبایی مینوچهر سعادت آباد

ساعت خیلی به چهار نمانده بود. باران بند نیامده بود و جویبارهای کوچکی از دو طرف جریان آرام حرکت دسته‌جمعی در خیابان جاری بودند. گل‌های زیادی آنجا بود، طوری که نعش‌کش، لکه‌ای زیبا و دل‌انگیز ایجاد کرده بود. آدم‌های زیادی هم آنجا بودند و من چندین بار برگشتم. همیشه اودوی پیر را می‌دیدم که با شنل سیاهش، مثل کلاغ، در گل و لای بالا و پایین می‌پرید. ماری در نیمه دوم صف، در میان چند زن راه می‌رفت که نعش‌کش با تکان‌ها و توقف‌های نامنظم، سقف نحیف و روانشان را به جلو می‌کشید.

راه رفتنش خسته‌کننده بود؛ فقط به غم و اندوه ما فکر می‌کرد! همه چیز دوباره در زشتی شب در برابر چشمانم تاریک سالن زیبایی در تهران شد. گورستان زیر پارچه‌ی چیتِ بارانِ ریخته، پر از گل و لای است و صدای قدم‌ها در آن خش‌خش می‌کند. چند درخت، برهنه و بی‌حرکت، وجود دارد. آسمان باتلاقی و پوشیده از کلاغ است. تابوت، با آن هیکل بی‌شکل انسانی‌اش، از کالسکه پایین آورده می‌شود و در خاک تازه ناپدید می‌گردد. آنها رژه‌وار از کنارم رد می‌شوند. ماری و پدرش کنارم می‌نشینند.

با لحنی یکسان از همه تشکر می‌کنم؛ همه آنها شبیه به هم هستند، با ژست‌های ناتوانی‌شان، چهره‌های افسرده‌شان، کلماتی که آماده می‌کنند و هنگام عبور از مقابلم جاری می‌کنند، و لباس‌های تیره‌شان. هیچ‌کس از قلعه نیامده است، اما با وجود این، افراد زیادی هستند و همه به سمت من هجوم می‌آورند. شجاعت پیدا می‌کنم. موسیو لوسین گوزلان جلو می‌آید، مرا «آقا جانم» خطاب می‌کند و تسلیت عموهایش را برایم می‌آورد، در حالی که بقیه ما را تماشا می‌کنند.

ژوزف بونئاس به من می‌گوید «دوست عزیزم» و این حرفش عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد. آقای پوکارد می‌گوید: «اگر به موقع به من اطلاع داده شده بود، چند کلمه‌ای حرف می‌زدم. جای تأسف دارد——» دیگران از پی آنها می‌آیند؛ آنگاه دیگر چیزی در باران، باد و تاریکی دیده نمی‌شود جز اینکه پشت سرشان می‌آیند. «تموم شد. بریم.» ماری چهره‌ی غم‌زده‌اش را به سمت من بلند می‌کند. او شیرین است؛ مهربان است؛ غمگین است؛ اما مرا دوست ندارد. ما بی‌نظم و آشفته، در کنار درختانی که زمستان اسکلتشان را سیاه کرده است، دور می‌شویم.

وقتی به محله‌مان رسیدیم، گرگ و میش خیابان‌ها را فرا گرفته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. زمزمه‌هایی از طرح پوکارد به گوش می‌رسید. آه، مردم چقدر سرسختانه زندگی می‌کنند و به دنبال موفقیت هستند! آنتوانت کوچک، که با احتیاط از کنار دیواری بزرگ راه خود را پیدا کرده بود، صدای عبور ما را شنید. او ایستاد و اگر می‌توانست، نگاه می‌کرد. ما پیکر او را در آن گرگ و میشی که او کم‌کم بخشی از آن می‌شود، هرچند ظریف و کم‌رنگ، مانند مادگی، می‌بینیم. زنی در حالی که از آنجا رد می‌شد، گفت: «فرشته کوچولوی بیچاره!» وقتی از کنار میخانه‌ی رامپای رد می‌شویم، ماری و پدرش تنها کسانی هستند که نزدیک من مانده‌اند.

چند مرد که در مراسم خاکسپاری بودند، سیاه‌پوش، پشت میزهای آنجا نشسته‌اند. به خانه‌ام رسیدیم؛ ماری دستش را به سمتم دراز کرد و هر دو مکث کردیم. «بیا تو.» او وارد می‌شود. به اتاق خالی نگاه می‌کنیم؛ کف خیس است و باد طوری می‌وزد که انگار بیرون از خانه هستیم. هر دوی ما گریه می‌کنیم و او می‌گوید: «فردا می‌آیم و همه جا را مرتب می‌کنم. تا آن موقع…» با تردیدی گیج و مبهوت دست یکدیگر را می‌گیریم.

مینوچهر سعادت آباد

کمی بعد صدای تق تق در می‌آید، سپس ضربه‌ای آهسته به در زده می‌شود و چهره‌ای کشیده ظاهر می‌شود. این ورون است که خود را با ظاهری ناشیانه نشان می‌دهد.

بدن قد بلند و بدشکلش مانند تابلویی آویزان تاب می‌خورد. او روحی اصیل و احساساتی دارد، اما هیچ‌کس تا به حال به خودش زحمت نداده که بفهمد او چیست. او شروع می‌کند: «دوست جوان من – هوم، هوم -» (او این صدای بی‌شکل را هر دو یا سه کلمه تکرار می‌کند، مثل یک ساعت با تیک تاک پرطنین) – «ممکن است کسی برای چیزی پول بخواهد – هوم، هوم؛ شاید به پول نیاز داشته باشی – هوم، هوم؛ این همه هزینه – و من با خودم گفته بودم ‘کمی از آن را برایش می‌برم -» او در حالی که تکرار می‌کند «هام، هام» با دقت به من نگاه می‌کند. با چشمانی اشکبار دستش را می‌فشارم. من به پول احتیاج ندارم، اما می‌دانم که هرگز آن عمل را فراموش نخواهم سالن آرایشگاه در تهران کرد.

خیلی خوب، خیلی خارق‌العاده. و وقتی او خودش را بیرون کشید، از امتناع من شرمنده شد، از اندازه غیرمعمول پاها و قلبش خجالت کشید، من در گوشه‌ای نشستم و لرزیدم. سپس خودم را در گوشه دیگری، به همان اندازه تنها، محو کردم. انگار ماری با تمام وجودم رفته است. من در سوگ نشسته‌ام و به خاطر او کاملاً تنها هستم. فصل چهارم ماری صندلی به دیوار خاکستری تکیه داده شده، درست جایی که یک درخت گل رز از آن آویزان است، و کوچه به سمت رودخانه شیب پیدا می‌کند.

از ماری خواستم بیاید و عصر منتظرش هستم. وقتی از او خواستم – در تصمیمی ناگهانی پس از روزها تردید – امشب اینجا به دیدنم بیاید، ساکت و شگفت‌زده سالن زیبایی در تهران شد. اما امتناع نکرد؛ جوابی نداد. چند نفر آمدند و او رفت. بعد از آن دعا، منتظرش هستم. آرام آرام به سمت ساحل رودخانه قدم می‌زنم. وقتی برمی‌گردم، کسی روی صندلی نشسته و در سایه نشسته بهترین سالن زیبایی در تهران است.

تلفن سالن زیبایی مینوچهر سعادت آباد چهره‌اش مشخص نیست، اما در میان لباس سوگواری می‌توانم یقه باز، مانند قلبی رنگ‌پریده و مبهم، و دامن گشاد شده‌اش را ببینم. در حالی که خم می‌شود، صدای آهسته‌اش را می‌شنوم: «من آمده‌ام، می‌بینی؟» و می‌گویم: «ماری!» کنارش می‌نشینم و هر دو ساکت می‌مانیم.