سالن زیبایی پینار جنت آباد

سالن زیبایی پینار جنت آباد خاطره‌ی خاطره‌ای وحشتناک اما بی‌شکل را به یاد من می‌آورد. اتاقی سفید، دیوارهای سفید و زنانی با جامه‌های سفید که روی من خم شده‌اند. با صدایی گرفته و مردد می‌گویم: «من یک خواب دیده‌ام، یک خواب پوچ و بی‌معنی.» دستم به سمت چشمانم می‌رود تا آن را از خود دور کنم. صدایی آرام، صدایی آرام و آشنا که مرا می‌شناسد.

سالن زیبایی : بی‌آنکه من آن صدا را بشناسم، می‌گوید: «تو در حالی که هذیان می‌گفتی، تقلا می‌کردی – مخصوصاً وقتی فکر می‌کردی داری می‌افتی.» «بله،» می‌گویم! فصل هفدهم صبح در آشوب به خواب رفتم و سپس مانند انسان اول بیدار شدم. من در یک تخت، در یک اتاق هستم.

سالن زیبایی پینار جنت آباد

هیچ صدایی نیست – تراژدی آرامش، و افق‌های نزدیک و عظیم. تختی که مرا زندانی کرده، یکی از ردیف‌هایی بهترین سالن زیبایی در تهران است که می‌توانم ببینم، روبروی ردیف دیگری. یک کف بلند به صورت راه راه تا درِ دوردست امتداد دارد. پنجره‌های بلند و نور روز پیچیده شده در پارچه کتانی وجود دارد. این تمام چیزی است که وجود دارد. من همیشه اینجا بوده‌ام، اینجا هم تمام می‌کنم. زنانی، سفیدپوست و یواشکی، با من صحبت کرده‌اند. من صدای جدید را می‌شنیدم و سپس آن را گم کردم. مردی سراپا سفیدپوش کنارم نشسته، به من نگاه کرده و مرا لمس کرده است. چشمانش به خاطر عینکش به طرز عجیبی می‌درخشید. من می‌خوابم، و بعد آنها مرا مجبور به نوشیدن می‌کنند.

بعدازظهر طولانی در راهروی دراز می‌گذرد. ​​عصرها چراغ‌ها را روشن می‌کنند؛ شب‌ها خاموشش می‌کنند و چراغ‌ها – که در ردیف‌هایی مثل تخت‌ها، مثل پنجره‌ها، مثل همه چیز – ناپدید می‌شوند. فقط یک چراغ باقی می‌ماند، در وسط، سمت راستم. شبح آرام چیزهای مرده، آرامش را حکم می‌کند. اما چشمانم باز است، بیشتر و بیشتر بیدار می‌شوم. در تاریکی، هوشیاری را در دست می‌گیرم. در اطرافم، در میان پیکرهای به خاک افتاده‌ای که در تخت‌ها ردیف شده‌اند، جنب و جوشی در حال شکل‌گیری است.

این اتاق دراز، وسیع است؛ پایانی ندارد. تخت‌های پوشیده از کفن می‌لرزند و سرفه می‌کنند. آنها با تمام صداها و به هر شکلی سرفه می‌کنند، گشاد، خشک یا پاره. نفس‌های گرفته، نفس‌های گرفته، آلودگی و آوازخوانی وجود دارد. این افرادی که با گفتار عظیم خود دست و پنجه نرم می‌کنند، خودشان را نمی‌شناسند. من تنهایی آنها را همانطور که آنها را می‌بینم، می‌بینم. هیچ چیز بین تخت‌ها نیست، هیچ چیز. ناگهان توده‌ای کروی با صورتی ماه‌مانند را می‌بینم که در دل شب می‌لرزد. با دستانی دراز و کورمال کورمال به دنبال نرده‌های تخت می‌گردد و راه خود را می‌جوید.

گوی شکمش گشاد می‌شود و پیراهنش را مانند پارچه‌ای چین‌دار می‌کشد و کوتاه می‌کند. این توده را دو پای کوچک و بسیار باریک، که در زانوها برآمدگی دارند و به رنگ نخ هستند، حمل می‌کنند. به تخت بعدی می‌رسد، تختی که یک جوی آب آن را از تخت من جدا می‌کند. روی تخت دیگری، سایه‌ای مانند یک عروسک مرتباً در حال تکان خوردن است. آن توده و سایه، یک سیاه‌پوست هستند که سر بزرگ و قاتلش با گردنی کوچک بسته شده است. صدای گرفته‌ی ریه‌ها و گلوها چند برابر و گسترده‌تر می‌شود. برخی هستند که بازوهای عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی را از جعبه‌های تخت‌هایشان بیرون می‌آورند.

برخی دیگر در خاکستریِ روتختی‌ها مدفون می‌مانند. گهگاه، ارواح بی‌قرار از اتاق عبور می‌کنند و بین تخت‌ها خم می‌شوند و صدای سطل فلزی شنیده می‌شود. در انتهای اتاق، در میان انبوهی از مردان نابینا که مستقیم به روبرو نگاه می‌کنند و لال‌هایی که سرفه می‌کنند، فقط پرستار را می‌بینم، به خاطر سفیدی‌اش. او از سایه‌ای به سایه‌ی دیگر می‌رود و بر بی‌حرکتی‌ها خم می‌شود. او باکره‌ی وستال است که تا جایی که می‌تواند، مانع از بیرون رفتن آنها می‌شود. سرم را روی بالش می‌چرخانم. در تختی که در طرف دیگر تخت من قرار دارد، زیر نوری که از تنها چراغ باقی‌مانده می‌تابد، یک مانکن چمباتمه‌زده با جلیقه بافتنی ضخیم و به رنگ مرهم قرار دارد.

گهگاه در تخت می‌نشیند، سر نوک‌تیزش را به سمت سقف بلند می‌کند، خودش را تکان می‌دهد و در حالی که تفاله و عینکش را به هم می‌چسباند، مثل شیر سرفه می‌کند. آنقدر به او نزدیک هستم که احساس می‌کنم طوفانی از گوشتش و بوی زخم درونی‌اش از روی صورتم عبور می‌کند. واضح‌تر از دیروز می‌بینم. دیگر آن حجابی که جلویم انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود را ندارم. چشمانم به وضوح جذب هر چیزی که حرکت می‌کند، می‌شوند. بوی معطر قدرتمندی به مشامم می‌رسد؛ به دنبال منبع آن می‌گردم.

سالن زیبایی پینار جنت آباد در روشنایی کامل روز، پرستاری با دارویی دست‌های گره‌دار و سیاه‌شده، پنجه‌های عظیمی که خاک میدان‌های جنگ، جایی که مدت‌ها در آن کاشته شده بودند، تقریباً آنها را کپک زده کرده است، می‌مالد. مایع با بوی تند، به لایه‌ای از جلای کف‌آلود تبدیل می‌شود. کثیفی دست‌هایش مرا به وحشت انداخت.

پینار جنت آباد

با تلاشی حواسم را جمع کردم و با صدای بلند گفتم: «چرا دست‌هایش را نمی‌شویند؟» همسایه سمت راستی‌ام، گنوم با جلیقه خردلی، انگار حرفم را می‌شنود و سرش را تکان می‌دهد. چشمانم به سوی دیگر برمی‌گردند، و ساعت‌ها خود را وقف تماشای جزئیات سرسختانه، با چشمانی کاملاً باز، مرد متورم از آب می‌کنم که او را در شب، مبهم مانند یک بادکنک، شناور می‌دیدم.

در شب، رنگش سفید بود. در روز، زرد است و چشمان بزرگش از زردی لبریزند. او قل‌قل می‌کند، صداهایی از آب زیرزمینی درمی‌آورد، و آه‌هایش را با کلمات و لقمه‌های کلمات در هم می‌آمیزد. حملات سرفه، چهره‌ی اُکری‌اش را برنزه می‌کند. تف‌دانش همیشه پر است. واضح است که قلبش، جایی که دست گوگردیِ تحلیل‌رفته‌اش قرار دارد، بیش از حد محکم می‌زند و به ریه‌های اسفنجی‌اش و توده‌ی آبی که او را متورم کرده، فشار می‌آورد. او در این خیالِ جاافتاده زندگی می‌کند که بدنِ تمام‌نشدنی‌اش را خالی کند.

او دائماً بطریِ خوابش را بررسی می‌کند و من چهره‌اش را در آن انعکاس زرد می‌بینم. تمام روز شکنجه و مجازات آن بدن را تماشا کردم. کلاه و پیراهنش، که دیگر به هیچ وجه شبیه خودش نیستند، از میخی آویزانند. یک بار، وقتی که غرق در آب افتاده بود و داشت خفه می‌سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد، به سیاه‌پوست اشاره سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد، در حالی که مدام تکان می‌خورد و گفت: «او می‌خواست خودش را بکشد چون دلتنگ خانه بود.» دکتر به من گفته بهترین سالن زیبایی در تهران است – به من : «حال تو خوب است.» می‌خواستم از او بخواهم که درباره خودم با من صحبت کند.

سالن زیبایی پینار جنت آباد اما وقت نداشتم از او بپرسم! نزدیک غروب، همسایه‌ی جلیقه‌زرد من، که از مراقبه بیرون آمده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و همچنان سرش را تکان می‌داد، به سوالات صبحگاهی من پاسخ داد: «آنها نمی‌توانند دست‌هایش را بشویند.