سالن آرایش رویال بهار

سالن آرایش رویال بهار اما من آنقدر به او بدی کرده‌ام که مطمئنم نمی‌تواند مرا ببخشد، مگر اینکه خدا به او کمک کند. من بیست سال بهترین سالن زیبایی در تهران است که به خاطر آن رنج می‌کشم – سعی می‌کنم آن را جبران کنم؛ اما شکست خورده‌ام. من رنج کشیده‌ام، مبارزه کرده‌ام، بارها نزدیک انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود بمیرم، آقا؛ اما نتوانستم کفاره گناهم را بدهم، و خدا هم نمی‌توانست آن را ببخشد، و او هم نمی‌تواند.» سپس دوباره صدای کشیش شنیده سالن زیبایی در تهران شد که می‌گفت: «خواهر، قبر کودک خردسال را در باغ به یاد داشته باش، ببخش و بخشیده شو.» [۲۴۴] سپس خانم ویلند، که تمام این مدت مثل مجسمه ایستاده بود.

سالن زیبایی : به جلو دوید و در حالی که کنار کاناپه زانو زده بود، تمام قلبش را در قالب سیلی از کلمات پرشور بیرون ریخت: «ای شوهرم، عزیزم، تنها عشق من، مرا به خاطر سردی و تحقیرم ببخش! مرا ببخش که به تو کمک نکردم تا در برابر وسوسه‌ها مقاومت کنی، من که همیشه قوی‌تر بودم! من بودم که تو را از خود راندم، و به همین خاطر تمام این سال‌ها رنج کشیده‌ام و عذاب کشیده‌ام. من آنقدر سخت‌گیر، آنقدر شرور و بی‌رحم، آنقدر بی‌رحم و بی‌گذشت بوده‌ام که شب و روز آرامش و آسایش نداشته‌ام.

سالن آرایش رویال بهار

چقدر سعادتمندم که احساس می‌کنم تو را می‌بخشم! چقدر شادمانم که فکر می‌کنم تو مرا خواهی بخشید، چقدر خوشحالم که خدا هر دوی ما را خواهد بخشید!» و زن سرش را روی سینه‌ی او گذاشت و هزاران بوسه‌ی پرشور بر لبانش بارید. در آن صورت دکتر اشلی می‌خواست آنها را ترک کند، اما آن زن دوباره او را صدا زد. او گفت: «در شادی بزرگ ما شریک باش، دوست عزیز؛ زیرا اگر تو نبودی، این هرگز اتفاق نمی‌افتاد. چند هفته پیش هرگز کسی را که مثل همیشه دوستش داشتم، نمی‌پذیرفتم، اما غرورم در مواجهه با تمام التماس‌هایش او را از در خانه‌ام بیرون راند؛ اما تو قلب مرا نرم کردی و ما این ساعت شاد را مدیون تو هستیم.

و حالا تو باید به من کمک کنی،» او با مراقبت متفکرانه زنانه ادامه داد، «تا او را به اتاق خودم در طبقه بالا ببرم، که تنها اتاق راحتی است که دارم؛ و در آنجا می‌توانم از او مراقبت کنم و به زودی دوباره حالش خوب شود.» [۲۴۵] و بدین ترتیب او را به اتاقی بردند که زن سال‌ها تنها در آن نشسته بود، و خیلی زود تا جایی که مراقبت زنانه می‌توانست او را در آن راحت کند، در آن جا احساس راحتی سالن آرایشگاه در تهران کرد. «چقدر همه چیز اینجا طبیعی به نظر می‌رسد!» او نگاهی به اطراف اتاق انداخت و گفت. «اینجا دقیقاً مثل قبل است، مگر نه عزیزم؟ و من آن را خیلی خوب به یاد دارم.

مناسب برای تو، به رنگ زرشکی، که هنوز هم دوست داری، همانطور که از شالت پیداست.» «بله،» او با کمی سرخ شدن گفت، «من همیشه آن را به خاطر تو پوشیده‌ام. تو قبلاً می‌گفتی این رنگ فقط به من می‌آید، و من تمام این سال‌ها آن را پوشیده‌ام.» او در حالی که به اطراف اتاق نگاه می‌کرد، گفت: «عزیزم، من هیچ اثری از هیچکس جز تو اینجا نمی‌بینم. فرزند ما، پسر کوچولوی ما کجاست؟» اگنس ویلند به آرامی به سمت او رفت و دستانش را دور گردنش انداخت، همانطور که گفت: «چند هفته پیش فکر می‌کردم که او در باغ، زیر بستری از بنفشه‌هاست؛ اما حالا می‌دانم که او در بهشت ​​است.

چرا خانم رادنور غش کرد. خط فانتزی ی شما چشم‌های فندقی دیده‌اید، مگر نه؟ منظورم آن چشم‌های قهوه‌ای فندقیِ آرام نیست که هر روز می‌بینید، بلکه چشم‌های فندقیِ اصیل ، با تغییرات شگفت‌انگیزشان به رنگ شیری، که وقتی از آنها روی برمی‌گردانید، شما را به این فکر می‌اندازند که وقتی دفعه‌ی بعد به اعماقشان نگاه می‌کنید، چه رنگی به خود گرفته‌اند؛ زیرا چنین چشم‌هایی عمق دارند، گاهی زمردی درخشان، با شعله‌ای پایدار و درخشان، و گاهی با درخششی ملایم مانند مروارید می‌درخشند، یا با اشک به یاقوت کبود ذوب می‌شوند.

خانم رادنور چنین چشمانی داشت – چه زن سرد و زیبایی؛ بی‌حس، می‌خواستم بگویم، فقط یادم می‌آید که با دیدن یک نیلوفر آبی غش کرد. چقدر خوب آن روز را به یاد دارم! در اواسط تابستان، گروهی از ما در مزرعه قدیمی ریچموند، چند مایلی از آنجا، عبور می‌کردیم؛ آقای و خانم فردیناند رادنور در میان بقیه بودند.

رویال بهار

زنی متکبر و خوش‌قیافه بود که جز چشمان شگفت‌انگیزش چیزی برای نشان دادن نزدیک شدن به قلب نداشت – زیبا مانند یک رویا، اما با زیبایی‌ای که حتی در جذابیتش هم زننده بود. چنین موهایی، همانطور که او داشت، با موج‌های طلایی تا پاهای باریکش می‌غلتید؛ – به ظرافت ابریشم، در سایه قهوه‌ای بود.

اما در نور می‌درخشید و تشدید می‌سالن زیبایی در تهران شد، آنقدر که انگار هزار پرتو خورشید سرگردان در توده‌ی درخشان آن زندانی شده بودند. ما همیشه او را “شاهزاده خانم با گیسوان طلایی” صدا می‌کردیم. شما او را در افسانه به یاد دارید، نه؟ منظورم همان کسی بهترین سالن زیبایی در تهران است که موهایش مایه‌ی شگفتی و تحسین تمام دنیا بود و عاشقانش از بستن خود با قید و بندهایی چنان نفیس لذت می‌بردند. با این حال، وقتی که با بازیگوشی سعی می‌کردند آنها را از خود دور کنند، خود را در زنجیر و غل و زنجیرهای فولادی می‌دیدند که در برابر آنها ناتوان بودند.

آقای رادنر مؤدب و جنتلمن بود؛ اما چون فقط نیمی از روحش را داشت، این روح را به طور مساوی بین تحسین شخصیت خودش و آزار خانم رادنر با توجهاتش تقسیم می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. یک روز شرجی ماه جولای بود و همه ما روی تراس گل رز پشت خانه نشسته بودیم و چرت می‌زدیم – من وانمود می‌کردم که دارم مطالعه می‌کنم، هرچند تمام مدت مخفیانه از زیر کتابم «شاهزاده خانم» را تماشا می‌کردم.

سالن آرایش رویال بهار او بالش‌هایی را که شالی سرخ‌فام روی آنها انداخته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، به صورت انبوه چیده بود و مانند یک زیبای شرقی، بی‌رمق روی آنها افتاده بود. لباس آبی کم‌رنگش ​​از گلو باز بود و دستانش بی‌رمق با طناب سنگینی که کمرش را بسته بود، بازی می‌کردند.