سالن زیبایی طلا سعادت آباد

سالن زیبایی طلا سعادت آباد جرئت نکردم دوباره حرف بزنم، همان گوشه همیشگی نشستم. بالای تخت می‌توانم شکلی نوک‌تیز، مثل یک تصویر نصب‌شده، را تشخیص دهم که در مقابل پرده‌هایی که پنجره را کمی سیاه کرده‌اند، سایه‌نما شده بهترین سالن زیبایی در تهران است. انگار لحاف را با چوبی از زیر بلند کرده‌اند، زیرا عمه ژوزفین من خودِ لاغری است.

سالن زیبایی : کم کم صدایش را بالا می‌برد و شروع به زاری می‌کند. «تو هیچ احساسی نداری، نه – تو بی‌رحمی، – آن کلمه وحشتناکی که به من گفتی، – گفتی، ‘تو و آرواره‌هایت!’ آه! مردم نمی‌دانند که من باید چه چیزهایی را تحمل کنم – بداخلاق – اسب گاری!» در سکوت، کلمات اشک‌آلودی را می‌شنوم که از آن لکه‌ی مبهم روی بالش که صورت اوست، در اتاق تاریک فرو می‌ریزند و محو می‌شوند.

سالن زیبایی طلا سعادت آباد

ریسک می‌کنم و می‌گویم: «بیا، بیا؛ همه چیز تمام شده.» او فریاد می‌زند: «تموم سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد؟ آه! هیچ‌وقت تموم نمی‌شه!» با ملحفه‌ای که آن شب بر چهره‌اش نقش بسته، او دهانش را بسته و صورتش را پنهان می‌کند. سرش را با شدت به چپ و راست تکان می‌دهد تا همزمان اشک‌هایش را پاک کند و مخالفتش را نشان دهد. «هرگز! حرفی مثل این که به من زدی، دلم را برای همیشه می‌شکند. اما باید بلند شوم و چیزی برای خوردن برایت بیاورم. باید بخوری. من تو را وقتی کوچک بودی بزرگ کردم.» – صدایش فروکش سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد – «من همه چیز را برای تو فدا کردم، و تو با من طوری رفتار می‌کنی که انگار یک ماجراجو هستم.» صدای پاهای لاغرش را می‌شنوم.

که مثل دو جعبه، پشت سر هم روی زمین می‌گذارد. دنبال وسایلش می‌گردد، چیزهایی که روی تخت پخش شده‌اند یا روی زمین لیز خورده‌اند؛ هق‌هق گریه‌اش را فرو می‌دهد. حالا صاف ایستاده، بی‌شکل در سایه، اما هر از گاهی لاغری چشمگیرش را می‌بینم. یک زیرپوش و یک ژاکت به تن دارد – تصویری شبح‌وار از لباس‌هایی که دور بازوهای دسته‌دارش و بالای چارچوب توخالی شانه‌هایش باز می‌شوند. او هنگام لباس پوشیدن با خودش حرف می‌زند.

و کم‌کم تمام تاریخ زندگی من، تمام گذشته‌ام از حرف‌های آن زن بیچاره بیرون می‌آید، – تنها خویشاوند نزدیک من روی زمین؛ انگار مادرم و خدمتکارم بودند. او کبریتی روشن می‌کند. چراغ از تاریکی بیرون می‌آید و مانند پری سیاری در اتاق به صورت زیگزاگ می‌چرخد. عمه‌ام در نوری قوی محصور شده است. چشمانش هم‌سطح صورتش است؛ پلک‌های سنگین و اسفنجی و دهانی بزرگ دارد که از غم و اندوه نشخوار شده می‌لرزد. اشک‌های تازه، ابعاد چشمانش را افزایش می‌دهند، آنها را برق می‌اندازند و نوک گونه‌هایش را جلا می‌دهند. او با طحالی بی‌پیرایه می‌آید و می‌رود.

چین و چروک‌هایش قالب‌های سنگینی روی صورتش ایجاد می‌کنند و پوست چانه و گردنش چنان چین خورده است که به نظر می‌رسد روده‌ای است، در حالی که نور خام همه آن را با چیزی شبیه خون آغشته می‌کند. حالا که چراغ روشن شده، بعضی از اشیاء از آن هرج و مرج وحشتناکی که در آن گیر افتاده‌ایم، قابل مشاهده می‌شوند – تکه‌ای از تخت که به دلیل کوران هوا با دو میخ در پایین پنجره محکم شده است؛ دراور مرمری با روکش پشمی‌اش؛ و قفل در که با یک تکه کاغذ بیرون زده بسته شده است.

چراغ روشن است و چون میم نمی‌داند آن را کجای میان تخت بگذارد، آن را روی زمین می‌گذارد و خم می‌شود تا فتیله را تنظیم کند. از میان جمعیت پیرزن، که به وضوح با شنگرف و شب آمیخته شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، فواره‌ای از دود سیاه برمی‌خیزد که به شکل چتر نجات برمی‌گردد. میم آه می‌کشد، اما نمی‌تواند جلوی حرف زدن مداومش را بگیرد. «تو، پسر من، تو که هر وقت دلت بخواهد خیلی مؤدب هستی و ماهی صد و هشتاد فرانک درآمد داری – مؤدب هستی، اما ادب نداری، بیشتر از همه من از تو ایراد می‌گیرم. پس به شیشه پنجره تف انداختی؛ مطمئنم. اگر این کار را نکنی، ممکن است بمیرم.

و تو تقریباً بیست و چهار ساله هستی! و برای انتقام از خودت، چون فهمیدم که به پنجره تف انداخته‌ای، به من گفتی که فک زدنم را متوقف کنم، چون بالاخره همین را به من گفتی. آه، چه آدم بی‌ادبی! آقایان کارخانه‌دار خیلی با تو مهربانند. پدر بیچاره‌ات بهترین کارگرشان بود. تو از پدر بیچاره‌ات مؤدب‌تری، انگلیسی‌تر؛ و ترجیح دادی به جای یادگیری لاتین، وارد تجارت شوی، و همه فکر می‌کردند حق با توست؛ اما برای کار سخت خیلی خوب نیستی – آه، لا، لا! اعتراف کن که به پنجره تف انداختی.» روح میم ادامه می‌دهد.

سالن زیبایی طلا سعادت آباد در حالی که او با قاشق چوبی در دست از اتاق عبور می‌کند، «باید گفت که او سلیقه‌ی خوبی در لباس پوشیدن داشت. ضرری ندارد، نه؛ اما مطمئناً آنها باید امکانات لازم را داشته باشند. او همیشه بچه بود. یادم می‌آید وقتی او را بردند بیست و شش ساله بود. آه، چقدر عاشق کلاه بود! اما با این وجود، وقتی گفت: «ژوزفین، با ما بیا!» رفتارهای زیبایی داشت.

طلا سعادت آباد

بنابراین من تو را بزرگ کردم، این کار را کردم، و همه چیز را فدا کردم…» مام، غرق در یادآوری گذشته، هم حرف می‌زند و هم عملش متوقف می‌شود. بغض گلویش را می‌گیرد، سرش را تکان می‌دهد و صورتش را با آستینش پاک می‌کند.

من ریسک می‌کنم و به آرامی می‌گویم: «بله، من آن را خوب می‌دانم.» آهی جواب من است. او آتش را روشن می‌کند. زغال سنگ لایه‌ای از دود بیرون می‌دهد که منبسط می‌شود و اجاق را بالا می‌برد، به عقب می‌افتد و پارچه‌ی حریر خود را روی زمین تلنبار می‌کند. مامه با پاهایش اجاق را در میان رسوبات ابری حرکت می‌دهد؛ و موهای سفید و کدری که از کلاه سیاهش بیرون می‌ریزد نیز مانند دود است. سپس دستمالش را برمی‌دارد و جیب‌هایش را می‌مالد تا گرد و غبار مخملی زغال‌سنگ را از روی انگشتانش پاک کند.

حالا، پشت به او، ظرف‌های غذا را جابه‌جا می‌کند. می‌گوید: «پدر آقای کریون، دومینیک پیر، در سال ۶۶ یا ۶۷ از شهرستان شر به اینجا آمده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. او مرد عاقلی است، چون عضو شورای شهر است. (باید به او بگوییم که سطل‌هایش را از جلوی در خانه ما بردارد.) آقای بونئاس خیلی ثروتمند است و با وجود گردن دردش، خیلی خوب صحبت می‌کند. باید خودت را به همه این آقایان نشان بدهی. تو آدم محترمی هستی و همین الان هم ماهی صد و هشتاد فرانک درآمد داری، و این آزاردهنده است که وقتی به کارخانه می‌روی و از آن خارج می‌شوی.

سالن زیبایی طلا سعادت آباد هیچ نشانه‌ای نداری که نشان دهد در بخش تجاری هستی و نه کارگری.» «این را به راحتی می‌توان دید.» «ترجیح می‌دادم یه نشان داشته باشی.» در حالی که نفس‌هایش نمناک و محکم بهترین سالن زیبایی در تهران است، تندتر و سریع‌تر بو می‌کشد و این‌طرف و آن‌طرف دنبال دستمالش می‌گردد؛ با چراغ ور می‌رود. همین‌طور که چشمانم دنبالش می‌دوند، اتاق بیشتر و بیشتر بیدار می‌شود.