سالن زیبایی لالیک سعادت آباد

سالن زیبایی لالیک سعادت آباد انگار پارافین را تقریباً رایگان از یک شرکت بزرگ می‌گیرند که آن بالا با آن طرف هستند. من همیشه روی پاهایم هستم، از صبح که خسته‌ام و بد می‌خوابم، از بعد از شام که از غذا خوردن حالم بهم می‌خورد، تا عصر که از همه چیز حالم بهم می‌خورد.» زنگ به صدا درآمد و ما به اتفاق رفتیم.

سالن زیبایی : او شلوار و پیراهن آبی‌اش را درآورد و آنها را به گوشه‌ای پرتاب سالن آرایشگاه در تهران کرد – دو شیء که سنگین و زنگ‌زده شده بودند، مانند ابزار. اما پوسته کثیف کار او کمی او را پوشانده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و او از آن بیرون آمد، لاغر و به طرز وحشتناکی در یک ژاکت کوچک شکنجه‌گر فشرده شده بود. پاهای استخوانی‌اش، با شلوارهای خیلی گشاد و خیلی کوتاه، در کفش‌های بلند و غم‌انگیز، با برآمدگی‌ها و شبیه تمساح‌ها، در پایین شکسته شده بودند؛ و کف پاهایشان، که در پارافین خیس شده بودند.

سالن زیبایی لالیک سعادت آباد

ردپاهای روغنی، به رنگ رنگین‌کمانی، در گل پلاستیکی به جا می‌گذاشتند. شاید به خاطر این همراه غم‌انگیز بهترین سالن زیبایی در تهران است که سرم را به سمتش می‌چرخانم، و او را می‌بینم که در خاکستری غرانِ مهاجرتِ عصرگاهی، آهسته و دردناک در کنارم یورتمه می‌رود، که ناگهان و غم‌انگیز، گویی در گذری برق‌آسا، تصویری از مردم می‌بینم. (گاهی اوقات، برای لحظه‌ای، نگاهی اجمالی به چیزهای زندگی می‌اندازم.) دریچه‌ی تاریکِ دیدِ من، گویی از هم گسیخته شده است. میان این دو شبحِ روبرو، انبوهِ سمورها گسترده شده است.

انبوه، دشتی را که با دودکش‌ها و جرثقیل‌های تاریک، با نردبان‌های آهنیِ سیاه و عمودیِ عریان، پوشیده شده است، فرا گرفته است – دشتی که به طور مبهم با خطوط هندسی، ریل‌ها و مسیرهای خاکستر نقش بسته است – دشتی که مورد استفاده قرار گرفته اما بی‌حاصل است. در بعضی جاها، در نزدیکیِ ورودی‌های کارخانه، گاری‌های کلینکر و خاکستر ریخته شده‌اند، و مقداری از آن همچنان مانند توده‌های آتش می‌سوزد و شعله‌های تاریک و پرده‌های تیره‌تر را به بیرون پرتاب می‌کند. بالاتر، ابرهای مه‌آلودی که از دودکش‌های بلند بالا آورده شده‌اند، در کوه‌های پهناوری که پایه‌هایشان زمین را می‌ساید و زمین را با آسمانی طوفانی می‌پوشاند، به هم می‌رسند.

در اعماق این ابرها، انسانیت رها می‌شود. گستره‌ی عظیم انسان‌ها در سراسر حومه شهر در یک مسیر حرکت می‌کنند، فریاد می‌زنند و می‌غلتند. پژواکی پایان‌ناپذیر از فریادها ما را احاطه کرده است؛ مانند جهنمی در حال فوران است و افق‌های برنزی آن را احاطه کرده‌اند. در آن لحظه از کثرت می‌ترسم. این کثرت چیزی بی‌حد و مرز را به وجود می‌آورد، چیزی که از ما فراتر می‌رود و ما را تهدید می‌کند؛ و به نظرم می‌رسد کسی که با آن همراه نباشد، روزی زیر پا لگدمال خواهد سالن زیبایی در تهران شد. سرم در فکر فرو می‌رود.

به مارکاسین نزدیک می‌شوم، که به من حس یک حیوان فراری را می‌دهد که در تاریکی می‌پرد – نمی‌دانم به خاطر اسمش[۱] یا بوی بدش. غروب تاریک می‌شود؛ باد برگ‌ها را می‌شکند؛ باران غلیظ می‌شود و شروع به گزگز می‌کند. [پاورقی ۱: مارکاسین — یک گراز وحشی جوان. — ترجمه.] صدای همراه بدبختم تکه تکه به گوشم می‌رسد. او سعی دارد قانون کار بی‌وقفه را برایم توضیح دهد. پژواک زمزمه‌اش به صورتم می‌رسد. «و این چیزی است که هیچ‌کس کوچکترین اطلاعی از آن ندارد.

چون چیزی که از همه به ما نزدیک‌تر است، اغلب آن را نمی‌بینیم.» «بله، درسته.» گفتم و از گله و شکایت‌های یکنواختش خسته شده بودم. با دانستن اینکه او اخیراً ازدواج کرده است، سعی می‌کنم چند کلمه دلداری بدهم. «بالاخره، هیچ‌کس توی گوشه‌ی خلوت خودت مزاحم تو نمی‌شود. همیشه همین‌طور است. و بعد، بالاخره، داری می‌روی خانه – همسرتان منتظرتان است. خوش‌شانس هستی…» «وقت ندارم؛ یا بهتر بگویم، هیچ نیرویی ندارم.

شب‌ها، وقتی به خانه می‌روم، خیلی خسته‌ام – می‌فهمی، خیلی خسته‌ام که بتوانم خوشحال باشم، می‌بینی. هر روز صبح فکر می‌کنم که باید خوشحال باشم، و امیدوارم تا ظهر بیدار بمانم؛ اما شب‌ها، با یازده ساعت پیاده‌روی و مالیدن دست‌ها، خیلی خسته‌ام؛ و یکشنبه‌ها دیگر اصلاً کار هفته را انجام نمی‌دهم. حتی مواقعی سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست که وقتی به خانه می‌رسم، خودم را نمی‌شویم. فقط دست‌هایم کثیف می‌ماند؛ و یکشنبه‌ها که تمیز می‌شوم، وقتی به من می‌گویند: «خوشگل به نظر می‌رسی» خیلی بد است.» و در حالی که به اجرای تراژیک-کمدی او، مانند یک تک‌گویی، گوش می‌دهم، بدون اینکه انتظار پاسخی از من داشته باشم.

سالن زیبایی لالیک سعادت آباد در واقع می‌توانم آن تعطیلاتی را به یاد بیاورم که چهره پترولوس با ردهای قابل مشاهده آب زینت یافته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. «به جز این،» او ادامه می‌دهد و چانه‌اش را در بند خاکستری یقه‌ی گشادش فرو می‌کند. «به جز این، شارلوت، او خیلی خوب است. از من مراقبت می‌کند و خانه را مرتب می‌کند.

لالیک سعادت آباد

و اوست که چراغ ما را روشن می‌کند ؛ و کتاب‌ها را با دقت از من پنهان می‌کند تا نتوانم آنها را چرب کنم، و انگشتانم مثل جنایتکاران روی آنها اثر می‌گذارد. او خوب است، اما همانطور که به شما گفتم، خوب از آب در نمی‌آید، و وقتی کسی ناراحت است، همه چیز برای ناراحت بودن مساعد است.» او مدتی سکوت می‌کند.

سپس به عنوان نتیجه‌گیری به تمام آنچه گفته است و به تمام آنچه می‌توان گفت، اضافه می‌کند: « پدرم ، او در پنجاه سالگی تسلیم سالن زیبایی در تهران شد. و من هم در پنجاه سالگی تسلیم خواهم شد، البته قبل از اینکه …» با انگشت شستش از میان گرگ و میش به آن تاریکی محو نشدنی که جمعیت را فرا گرفته اشاره می‌کند: «بقیه، اوضاع برای آنها فرق دارد. کسانی هستند که می‌خواهند همه چیز را تغییر دهند و به این فکر ادامه می‌دهند. کسانی هستند که می‌نوشند و می‌خواهند بنوشند و به این راه ادامه می‌دهند.» وقتی داشت شکایات گروه‌های مختلف کارگران را برایم توضیح می‌داد.

به سختی به حرف‌هایش گوش می‌دادم. «قالب‌سازها، آقا، اونا، مسئله‌ی دار و دسته‌هاست…» همین الان، وقتی به جمعیت کارخانه نگاه می‌کردم، تقریباً ترسیدم؛ به نظرم رسید که این زحمتکشان موجوداتی متفاوت از آدم‌های منزوی و بی‌چیزی هستند که اطرافم زندگی می‌کنند. وقتی به این یکی نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم: «آنها مثل هم هستند؛ همه‌شان شبیه هم هستند.» از دور، و با هم، آنها ترس ایجاد می‌کنند، و ترکیب آنها یک تهدید است؛ اما در نزدیکی آنها فقط مانند این یکی هستند.

سالن زیبایی لالیک سعادت آباد نباید از دور به آنها نگاه سالن آرایشگاه در تهران کرد. پترولوس هیجان‌زده می‌شود؛ ژست می‌گیرد؛ با مشتش مشت می‌زند و دوباره مشت می‌زند، کلاهی که کج روی سر مخروطی‌اش، روی گوش‌هایی که مثل برگ‌های کنگر فرنگی نوک‌تیز هستند، چسبیده بهترین سالن زیبایی در تهران است. او روبروی من است و هر یک از کف پاهایش دریچه‌ای دارد که آب را از زمین اشباع‌شده به داخل می‌کشد.