سالن زیبایی صدف نازی آباد

سالن زیبایی صدف نازی آباد سپس فقط می‌توانیم چیزهای روشن را ببینیم – لکه‌های صورت‌ها و دست‌ها، آن چهره‌هایی که در تاریکی طولانی‌تر از حد منطقی یکدیگر را می‌بینند و از خود فراتر می‌روند. غرق در نوعی تفکر عمیق، به اتاق برمی‌گردیم و می‌نشینیم، من روی لبه تخت و او روی صندلی جلوی پنجره باز، در مرکز آسمان مرواریدگون. افکارش مثل افکار من بهترین سالن زیبایی در تهران است، چون رویش را به سمت من برمی‌گرداند و می‌گوید: «و خودمان.» * * * * * * از فکری که به سرش زده آهی می‌کشد. دلش می‌خواست ساکت باشد، اما باید حرف می‌زد.

سالن زیبایی : او با شرمساری از بزرگی چیزهایی که بر زبان می‌آورد می‌گوید: «ما دیگر عاشق هم نیستیم؛ اما یک زمانی عاشق هم بودیم و من می‌خواهم دوباره عشقمان را ببینم.» بلند می‌شود، کمد لباس را باز می‌کند و دوباره در همان جای قبلی با جعبه‌ای در دست می‌نشیند. می‌گوید: «اینجاست. این‌ها نامه‌های ما هستند.» «نامه‌های ما، نامه‌های زیبای ما!» ادامه می‌دهد. «واقعاً می‌توانم بگویم که از همه نامه‌های دیگر زیباترند. ما آنها را از بر می‌دانیم – اما دوست داری دوباره آنها را بخوانیم؟ تو آنها را بخوان – هنوز به اندازه کافی روشن هستند – و بگذار ببینم چقدر خوشحال بوده‌ایم.» او تابوت را به من می‌دهد.

سالن زیبایی صدف نازی آباد

نامه‌هایی که در دوران نامزدی برای هم نوشته بودیم، در آن چیده شده است. «این یکی،» او می‌گوید، «اولین از توئه. درسته؟ بله—نه، نیست؛ فکر می‌کنی سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست؟» نامه را گرفتم، زیر لب زمزمه کردم و بعد با صدای بلند خواندم. نامه از آینده حرف می‌زد و می‌گفت: «کمی بعد، چقدر خوشحال خواهیم سالن زیبایی در تهران شد!» او نزدیک می‌شود، سرش را پایین می‌اندازد، تاریخ را می‌خواند و زمزمه می‌کند: «نوزده و دو؛ سیزده سال است که مرده است – مدت زیادی است. نه، مدت زیادی نیست – نمی‌دانم باید چه باشد. بفرمایید یکی دیگر – بخوانیدش.» من به کندن نامه‌ها ادامه می‌دهم. خیلی زود متوجه می‌شویم که چه اشتباهی کرده‌ایم که گفتیم آنها را از حفظ هستیم.

این یکی تاریخ ندارد – فقط نام یک روز – دوشنبه، و ما فکر می‌کردیم همین کافی است! حالا، کاملاً گم شده و بی‌حاصل شده، این نامه‌ی ناشناس در میان بقیه. ماری اعتراف می‌کند: «ما دیگر آنها را از حفظ نمی‌شناسیم. خودمان را به یاد می‌آوریم؟ چطور می‌توانیم همه اینها را به خاطر بسپاریم؟» * * * * * * این خواندن مثل خواندن کتابی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که قبلاً در روزگاران گذشته خوانده شده باشد. نمی‌توانست آن ساعات پرتلاش و پرشور را که قلم‌هایمان – و لب‌هایمان نیز، کمی – تکان می‌خوردند، دوباره زنده کند. به طور مبهم، با شکاف‌های ژرف، ماجراجویی‌ای را که دیگران در سه روز تجربه کرده بودند، مردمی که ما بودیم، به یاد می‌آورد.

وقتی نامه‌ای از او خواندم که از نوازش‌های آینده صحبت می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، ماری با لکنت زبان گفت: «و او جرأت کرد آن را بنویسد!» اما سرخ نشد و گیج نشد. سپس سرش را کمی تکان داد و با لحنی غمگین گفت: «چه چیزهای زیادی را کم کم، برخلاف میل خودمان، پنهان کرده‌ایم! آدم‌ها چقدر باید قوی باشند که این همه چیز را فراموش کنند!» داشت نگاهی اجمالی به ورطه‌ای بی‌انتها می‌انداخت و ناامید می‌شد. ناگهان به درونش هجوم آورد: «کافی است! ما نمی‌توانیم دوباره آنها را بخوانیم. ما نمی‌توانیم بفهمیم چه نوشته شده است. دیگر بس است – توهم مرا از من نگیر.» او مثل زن‌های دیوانه‌ی بیچاره‌ی خیابانی حرف می‌زد.

با زمزمه اضافه کرد: «امروز صبح، وقتی آن جعبه‌ای را که نامه‌ها در آن بسته شده بودند باز کردم، چند مگس کوچک از آن بیرون پریدند.» لحظه‌ای خواندن نامه‌ها را متوقف می‌کنیم و به آنها نگاه می‌کنیم. خاکستر زندگی! تمام چیزی که می‌توانیم به خاطر بسپاریم تقریباً هیچ است. حافظه از ما بزرگتر است، اما حافظه نیز زنده و فانی است. این نامه‌ها، این گل‌های نامفهوم، این تکه‌های تور و کاغذ، چه هستند؟ در اطراف این چیزهای نازک چه چیزی باقی مانده است؟ ما با هم تابوت را حمل می‌کنیم. بنابراین کاملاً در گودی دستانمان به هم چسبیده‌ایم. * * * * * * و با این حال ما به خواندن ادامه دادیم.

اما چیزی عجیب به تدریج در حال بزرگ شدن است؛ ما را در بر می‌گیرد، ما را ناامیدانه غافلگیر می‌کند – هر حرف از آینده سخن می‌گوید . ماری بیهوده به من گفت: «بعدش چی؟ یکی دیگه رو امتحان کن—بعداً.» در هر نامه نوشته شده بود: «کمی بعد، وقتی وقتمان را با هم بگذرانیم، چقدر عاشق هم خواهیم شد! وقتی همیشه آنجا باشی چقدر زیبا خواهی بود. بعداً دوباره به آن سفر خواهیم رفت؛ بعد از مدتی آن نقشه را عملی خواهیم کرد، بعداً…» «فقط همینو می‌تونستیم بگیم!» کمی قبل از عروسی نوشتیم که داریم وقتمان را تلف می‌کنیم و از هم دوریم و از هم ناراضی هستیم.

سالن زیبایی صدف نازی آباد ماری با کمی وحشت گفت: «آه! ما آن را نوشتیم! و بعدش…» بعد، نامه‌ای که همه انتظارش را داشتیم، گفت: «به زودی دیگر همدیگر را ترک نخواهیم سالن آرایشگاه در تهران کرد. بالاخره زندگی خواهیم کرد!» و از بهشتی سخن می‌گفت، از زندگی‌ای که در راه بود… «و بعدش؟» «بعد از آن، دیگر چیزی نیست… این آخرین نامه است.» * * * * * * دیگر چیزی وجود ندارد.

صدف نازی آباد

مثل یک نمایش است که ناگهان حقیقت را آشکار می‌کند. بین بهشتی که آرزویش را داشتیم و بهشت ​​گمشده چیزی نیست. چیزی وجود ندارد، زیرا ما همیشه چیزی را که به دست نیاورده‌ایم می‌خواهیم. ما امیدواریم و سپس پشیمان می‌شویم. ما به آینده امید داریم و سپس به گذشته روی می‌آوریم و سپس به آرامی و با ناامیدی شروع به امید به گذشته می‌کنیم! دو احساس خشن و پایدار، امید و پشیمانی، هر دو به هیچ چیز متکی نیستند.

بشریت دقیقاً همان فقر است. خوشبختی وقت زندگی کردن ندارد؛ ما واقعاً وقت بهره بردن از آنچه هستیم را نداریم. خوشبختی، آن چیزی که هرگز نیست – و با این حال، برای یک روز، دیگر نیست! می‌بینم که نفسش بند می‌آید، می‌لرزد، به طرز مرگباری زخمی شده، و روی صندلی ولو می‌شود.

مثل قبل دستش را می‌گیرم. با او صحبت می‌کنم، نسبتاً با خجالت و بی‌هدف: «عشق جسمانی تمام عشق نیست.» ماری پاسخ می‌دهد: «این عشقه!» من پاسخی نمی‌دهم. او می‌گوید: «آه! ما سعی می‌کنیم با کلمات بازی کنیم، اما نمی‌توانیم حقیقت را پنهان کنیم.» «حقیقت! من می‌خواهم به شما بگویم که واقعاً چه بوده‌ام، من …» * * * * * * نتوانستم جلوی خودم را بگیرم که این را نگویم، با صدای بلند و لرزان فریاد نزنم، در حالی که روی او خم شده بودم. لحظاتی، شکل غم‌انگیز فریادی که بالاخره بیرون آمد، در درونم مجسم می‌شد.

سالن زیبایی صدف نازی آباد نوعی جنون صداقت و سادگی مرا فرا گرفته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. و من، زندگی‌ام را برایش آشکار کردم، هرچند که در کنار او، تمام زندگی‌ام، با کاستی‌ها و زمختی‌هایش، به آرامی از من دور سالن زیبایی در تهران شد. گذاشتم مرا در آرزوها، در گرسنگی‌ها و در درونم ببیند. هرگز چنین اعتراف کاملی از کسی سر نزده بهترین سالن زیبایی در تهران است.