سالن زیبایی عطری زعفرانیه

سالن زیبایی عطری زعفرانیه حالا او با صدای بلندتری حرف می‌زند، انگار که رازی خفه‌کننده را با خود حمل می‌کند؛ انبوهی را فرا می‌خواند، و انبوهی دیگر را او شیفته‌ی انبوهی بهترین سالن زیبایی در تهران است – می‌گوید: «آدم‌ها، آدم‌ها!». خاک با صداهایی از آه، به طرز وحشتناکی نرم، با اعتمادهایی که بدون خواست خودشان رد و بدل می‌شوند، نوازش می‌شود. هر از گاهی، آسمان در نور فرو می‌رود، و آن تابش آنی آفتاب، هر بار شکل دشت را مطابق جهتش تغییر می‌دهد.

سالن زیبایی : سپس شب همه چیز را دوباره به عقب برمی‌گرداند و از میان پژواک‌های غلتان عبور می‌کند. «آدم‌ها! آدم‌ها!» ناگهان صدایی تمسخرآمیز و تحقیرآمیز که مثل سنگ به زمین می‌خورد، می‌گوید: «پس تکلیف آنها چه می‌شود؟» سایه‌ی درخشان با لحنی کدر و تهی ادامه می‌دهد: «انسان‌ها نباید بیدار شوند.» صدای طعنه‌آمیزی گفت: «نگران نباش!» و در آن لحظه مرا وحشت‌زده سالن آرایشگاه در تهران کرد. چندین جسد مشت‌زنان در تاریکی ظاهر می‌شوند – من آنها را از ناله‌های سنگینشان می‌بینم – و به اطرافشان نگاه می‌کنم.

سالن زیبایی عطری زعفرانیه

سایه با خودش حرف می‌زند و حرف‌های دیوانه‌وارش را تکرار می‌کند: «مردها نباید بیدار شوند.» صدای روبرویم، در حالی که از خنده غش کرده و صدای جغجغه‌اش بلند شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، دوباره می‌گوید: «نگران نباش!» آن‌سوتر، در نیمکره‌ی شب، دنباله‌دارها می‌لغزند و فریاد موتورها و جغدها را با امعا و احشا شعله‌ورشان در هم می‌آمیزند. آیا آسمان هرگز آرامش عظیم خورشید و آبیِ بی‌کران را باز خواهد یافت؟ کمی نظم، کمی وضوح به ذهنم برمی‌گردد.

بعد شروع می‌کنم به فکر کردن در مورد خودم. آیا قرار است بمیرم، بله یا خیر؟ کجا ممکن است زخمی شده باشم؟ من موفق شده‌ام به دستانم، یکی یکی، نگاه کنم؛ آنها نمرده‌اند، و من چیزی در قطرات تیره آنها ندیدم. این که بدون دانستن کجا یا چگونه، اینگونه بی‌حرکت مانده باشم، خارق‌العاده است. من روی زمین کاری بیش از این نمی‌توانم انجام دهم جز اینکه کمی چشمانم را به لبه دنیایی که در آن غلتیده‌ام، بالا ببرم. ناگهان با حرکت اسبی که روی آن دراز کشیده‌ام، به عقب هل داده می‌شوم.

می‌بینم که سر بزرگش را به پهلو چرخانده است؛ او با حالتی غمگین علف می‌خورد. این اسب را اخیراً در میانه‌ی هنگ دیده‌ام – او را از روی سفیدی یالش می‌شناسم – که مثل جنگجویان واقعی بلند می‌سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد و شیهه می‌کشید؛ و حالا، در جایی شکسته، مثل افراد واقعاً ناراضی ساکت است. یک بار دیگر، بچه‌ی گوزن قرمز را به یاد می‌آورم که روی فرش سرخ تازه‌اش مثله شده بود، و احساسی که در آن روز گذشته نداشتم، در گلویم بالا می‌آید. حیوانات معصومیت مجسم هستند.

این اسب مانند کودکی عظیم است و اگر کسی می‌خواست معصومیت زندگی را رو در رو نشان دهد، باید نه یک کودک کوچک، بلکه یک اسب را به تصویر می‌کشید. گردنم خم می‌شود، ناله‌ای می‌کنم و صورتم روی زمین کشیده می‌شود. وحشت حیوان جایم را عوض سالن آرایشگاه در تهران کرد و به پهلویم کوبید، نزدیک‌تر به مردی که صحبت می‌کرد. خم نشده و به پشت دراز کشیده است. بنابراین صورتش را مانند آینه‌ای در برابر رنگ‌پریدگی ماه قرار می‌دهد و به طرز وحشتناکی نشان می‌دهد که از ناحیه گردن زخمی شده است.

احساس می‌کنم که او خواهد مرد. اکنون سخنانش چیزی بیش از خش‌خش بال‌ها نیست. او چیزهای نامفهومی درباره یک نقاش اسپانیایی و چند پرتره بی‌حرکت در کاخ‌ها – اسکوریال، اسپانیا، اروپا – گفته است. ناگهان با خشونت برخی از موجوداتی را که در گذشته‌اش بوده‌اند، دفع می‌کند: او می‌گوید: «بروید، ای خیال‌پردازان!» بلندتر از آسمان طوفانی که در آن شعله‌ها به سرخی خونند، بلندتر از برق‌های فروریخته و باد سهمگین، بلندتر از تمام شبی که ما را در بر گرفته و با این حال همچنان به سنگسار ما ادامه می‌دهد.

او دچار جنونی می‌شود که روحش را همچون گردنش برهنه می‌کند: صدای شبانه نفس زنان می‌گوید: «حقیقت انقلابی است؛ بروید، ای مردان حقیقت، شما که در میان جهل بی‌نظمی می‌افکنید، شما که کلمات را پراکنده می‌کنید و باد می‌افشانید؛ ای حیله‌گران، بروید! شما حکومت انسان‌ها را برقرار می‌کنید! اما مردم از شما متنفرند و شما را مسخره می‌کنند!» او می‌خندد، انگار صدای خنده‌ی جمعیت را شنیده است.

سالن زیبایی عطری زعفرانیه و در اطراف ما، انفجار دیگری از خنده‌های تشنج‌آمیز، در قلب سیاه دشت، بسیار بزرگتر می‌شود: «الان چی داره میگه، اون رفیق؟» «ولش کن. می‌بینی که بیشتر می‌داند و بیشتر می‌گوید.» «آه، لا، لا!» من آنقدر به او نزدیک هستم که فقط من بقیه صدایش را می‌شنوم، و او خیلی آرام به من می‌گوید: «من به ورطه‌ی مردم اعتماد دارم.» و آن کلمات به قلبم خنجر زدند و چشمانم را از وحشت گشاد کردند.

عطری زعفرانیه

زیرا ناگهان، در یک چشم به هم زدن، به نظرم رسید که او آنچه را که می‌گوید می‌فهمد! تصویری پیش چشمانم زنده می‌شود – آن شاهزاده‌ای که روزی روزگاری، در کابوس زندگی، از پایین می‌دیدمش، او که عاشق خون شکار انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. در فاصله‌ای نه چندان دور، گلوله‌ای تاریکی را زیر و رو می‌کند؛ و گویی آن انفجار نیز اندیشیده و فریاد زده است. شب سنگین همه جا در اطراف ما لانه کرده است. دستانم غرق در خون سیاه است. باران، که آن هم سیاه است، بر گردن و گونه‌هایم جاری است.

بار دیگر مراسم تشییع جنازه ابرهای نقره فام آغاز می‌شود و دوباره پرتوی از مهتاب، باتلاقی را که ما سربازان را در خود غرق کرده است، نقره‌فام می‌کند؛ و ملافه‌ها را روی بدن‌های دراز شده می‌گستراند. ناگهان سوگواریِ بلندی، نامعلوم از کجا، جان می‌گیرد و بر فراز دشت می‌لغزد: «کمک! کمک!» «خب که چی! اونا که نمیان دنبالمون! چی؟» و من جنبش و جنبشی می‌بینم، بسیار ملایم، گویی در قعر دریا. در میان انبوهی از صداها، بر فراز آن پهنه‌ی آرام و بی‌سروصدا که مرگ سرد در آن لانه کرده است.

آن نیمرخ تیز به عقب رفته بهترین سالن زیبایی در تهران است. شنل می‌لرزد. پرنده‌ی شکاری بزرگ و باشکوه در حال بال زدن است. خونریزی اسب بند نیامده است. خونش قطره قطره و با نظمی مانند ساعت بر من می‌ریزد – گویی تمام خونی که از میان لایه‌های مزرعه جاری است و تمام مجازات زخمی‌ها در او و از طریق او به اوج خود رسیده است.

سالن زیبایی عطری زعفرانیه که حقیقت در همه جهات فراتر از یک فکر می‌رود! ما در برابر ظلمی که حیوانات متحمل می‌شوند، سر تعظیم فرود می‌آوریم، زیرا آنها را کاملاً درک می‌کنیم.