سالن آرایش و زیبایی ثمین

سالن آرایش و زیبایی ثمین بنابراین مجبور شدم به پیشخدمت‌ها یا فروشندگان دوره‌گرد پای تکیه کنم. وارد یک پیشخدمت شدم و چند دستمال قرمز پر از لکه مگس و چند بند شلوار پیدا کردم. در یکی از آنها چیزی جز شانه و واکس کفش نبود. با ناراحتی رویم را برگرداندم و یک زن مسن رنگین‌پوست را دیدم.

سالن زیبایی : مردی با سبدی بر دوش در خیابان لنگان لنگان قدم می‌زد. دیوانه‌وار به سمتش دویدم و وقتی دیدم پای سیب دارد، خیلی زود صاحب خوشحال تعدادی از آنها شدم. به خودم تبریک گفتم و با سپاسگزاری روی سنگی نشستم تا غذا بخورم، و – خب، چه پای‌هایی ! کاملاً غیرممکن انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که بگویم پوسته آن از چه چیزی ساخته شده بهترین سالن زیبایی در تهران است. از نظر طعم و سفتی شبیه یک تکه حوله کثیف بود. قسمت داخلی – “دل و روده آن”، همانطور که کسی با بی‌سلیقگی آن را صدا می‌زد – شامل چند برش سیب نارس نپخته و تعداد زیادی مگس بود.

سالن آرایش و زیبایی ثمین

که کاملاً پخته شده بودند. آشپزها در مورد مگس‌هایشان خیلی دست و دلباز بودند. من خودم در هنر آشپزی خیلی خبره نیستم، اما با جسارت می‌گویم که مگس‌هایی که در آن دو پای بودند، اگر به طور عاقلانه توزیع می‌شدند، برای مزه‌دار کردن دو دوجین پای با همان نسبت سیب در آنها کافی بود. و شام من در کینگستون از این قبیل بود. سوت به صدا درآمد و ما سوار کشتی شدیم و به سمت چاتانوگا حرکت کردیم. شب آرام بر کینگستون و دستفروشان کثیف پای‌های ناسالمش سایه افکند، چنانکه پیچی در جاده، آن و آنها را از نگاه سرزنش‌آمیز ما پنهان می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. همچنان که تاریکی بیشتر می‌سالن زیبایی در تهران شد.

ما با سرعت سرسام‌آوری در جاده‌ای که از زمان آغاز عملیات به آن توجه کمی شده بود یا اصلاً توجهی به آن نشده بود، پیش می‌رفتیم، به حرف آن جوان شوخ‌طبع فکر کردم و اینکه چقدر ناخوشایند و ناراحت‌کننده خواهد بود اگر این قطار دراز را به حال خود رها کنیم و محتویات آن، همانطور که مایستر کارل گفته است، «به طرز نامحسوسی در گودال مجاور پخش شود». [۲۸۷] و بعد اینکه یکی از افراد ویلر از یکی از افرادی که با پای شکسته آنجا افتاده بود سوءاستفاده کند و چند دلاری را که برای رفتن به خانه قرض گرفته بود از او بدزدد! خب، ما سه سال گذشته ریسک می‌کردیم و حالا ریسک کردن چیز جدیدی نبود.

با این فکر آرامش‌بخش، روی چمدانم نشستم و در حالی که پالتویم را پوشیده بودم، منتظر آمدن «آن اتفاق خوشایند» ماندم. انتظار نسبتاً ناخوشایندی بود. چیزی در سرم مدام با صدای ماشین‌ها تق‌تق، تکان‌های ناگهانی، تق‌تق، تق‌تق، به هم می‌ریخت؛ و وقتی چرت می‌زدم، سایه‌ی مبهم ترسی که انگار داریم از مسیر خارج می‌شویم و از یک خاکریز پایین می‌رویم، آزارم می‌داد. بالاخره خستگی بر من غلبه کرد و به خواب عمیقی فرو رفتم، در حالی که روی زمین کثیف دراز کشیده بودم، به چمدانم تکیه داده بودم و در یکی از آن حالت‌هایی که فقط یک مبارز پیر می‌تواند در آن بخوابد، چنبره زده بودم.

در میان صدای وزوز عجیب بخار از خواب بیدار شدم و دیدم قطار بی‌حرکت ایستاده و من به طرز مرموزی در میان دست‌ها و پاهای مختلفی که متعلق به من نبودند، گیر افتاده‌ام. خودم را بیرون کشیدم و به بیرون نگاه کردم. در تاریکی غلیظ صبح زود، نور چیزی که به نظر می‌رسید چشمان خشمگین و بی‌چشمک بی‌شماری باشد، به من خیره شد. کم‌کم فکر کردم که قطار اشتباهی را سوار شده‌ام و در مناطق پایین‌تر بزرگ شده‌ام؛ اما کمی تأمل و مالیدن چشم‌ها برایم آشکار کرد که به سلامت به چاتانوگا رسیده‌ایم و آن چشمان خشمگین، چراغ‌های جلوی لوکوموتیوهایی بودند که شب هنگام رسیده بودند و اکنون بخار اضافی خود را در آن نقطه خاموش می‌کردند.

به شیوه‌ای وحشی و عجیب. به محض اینکه هوا روشن شد، در مورد قطارهایی که به سمت شمال می‌رفتند، پرس و جو کردم و فهمیدم که هیچ پیش‌بینی‌ای در مورد زمان حرکت قطار وجود ندارد، زیرا گفته می‌شد فارست در همسایگی جاده است. بنابراین کاری جز رفتن به خانه کراچفیلد و منتظر ماندن وجود نداشت. افسوس برای مردی که کیف پولش در هر شرایطی باریک است! افسوس و افسوس برای او اگر مجبور باشد در چاتانوگا با قیمت‌های کراچفیلد منتظر بماند! او باید برای هر وعده غذایی کم، یک دلار، برای استفاده از یک تخت پرجمعیت و یک دلار برای بازگرداندن حوله کوچکی که صورتش را با آن پاک می‌کرد.

پرداخت می‌کرد و یک دلار نیز باید به صندوقدار می‌سپرد تا از بازگشت آن حوله کوچکی که صورتش را با آن پاک می‌کرد، اطمینان حاصل کند. گذشته از کمبود مالی که متحمل می‌شد، از انتظار خسته‌کننده، بدون هیچ کاری برای انجام دادن و جایی برای رفتن، به شدت خسته شده بود. چاتانوگا به هیچ وجه جای شادی نبود، به خصوص در فصل بارندگی، زمانی که هیچ چیز از بیرون دیده نمی‌شد، جز نگهبانان تنهایی که با پانچوهای خیس و تفنگ‌های زیر بغلشان قدم می‌زدند و اینجا و آنجا دسته‌ای از قاطرهای بخارآلود که تقلا می‌کردند گاری جیرجیر و سنگینی را از میان خاک رس نفرت‌انگیز بکشند.

سالن آرایش و زیبایی ثمین برای سرگرمی، یک اتاق بیلیارد وجود داشت که باید هشت ساعت منتظر می‌ماند تا فرصتی برای بازی پیدا کند. اگر در این اتاق هیچ لذتی نمی‌دید، می‌توانست به اتاق دیگری برود و پولش را برای یک نوع نوشیدنی بی‌مزه که صاحب محترم آن به او اطمینان می‌داد که آبجوی خوب و تازه‌ای است، هدر دهد و مغزش را با آن مشغول کند. من ترجیح می‌دهم حرف او را قبول کنم تا آبجویش را. شب‌ها، اگر سلیقه‌اش آن‌طور بود، با هزینه‌ای اندک می‌شد.

زیبایی ثمین

شاهد چیزی بودیم که نمایشگاه دراماتیک نامیده می‌سالن زیبایی در تهران شد، اما در واقع بیشتر کالبدشناسی بود تا دراماتیک. در این روستای پرجنب‌وجوش، جمعیت فزاینده‌ای از ما مجبور شدیم پنج روز طولانی منتظر بمانیم. افسران مستعفی به هیچ وجه استعفا نداده بودند و افسران در مرخصی نیز از اینکه رفتن غیرممکن بود، آزرده و بی‌صبر بودند. بالاخره خبر خوشحال‌کننده‌ای پخش شد مبنی بر اینکه قطاری ساعت دو بعد از ظهر به سمت نشویل حرکت خواهد کرد.

من به سمت ایستگاه دویدم و تقریباً سوار واگنی شده بودم که کسی، بیشتر با لحنی آمرانه تا مؤدبانه، به من گفت که “از آن واگن پیاده شوم”. همانطور که او مانند مردی صاحب نفوذ صحبت می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و از این موضوع آگاه بود، پیاده شدم و فهمیدم که سوار قطار اشتباهی هستم و به طرز معقولی قرار بهترین سالن زیبایی در تهران است به ناکسویل برده شوم. تندی کلام آن مرد را بخشیدم و به دنبال قطار درست رفتم. با نگاهی اجمالی به کاپیتان اس. که می‌دانستم قرار است به سمت شمال برود.

سالن آرایش و زیبایی ثمین در یکی از واگن‌ها، بدون هیچ سؤال دیگری سوار شدم. و خیلی زود یک حرکت ناگهانی ترسناک، که ما را مانند چوب خشک در یک انتهای واگن روی هم انباشته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، ما را به سمت نشویل به حرکت درآورد.