سالن آرایش رز سفید تهرانپارس

سالن آرایش رز سفید تهرانپارس رئیس پلیس در حالی که هنوز با ادب و نزاکت خود شجاعانه تلاش می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، گفت: «امیدوارم، خانم، که ما شایسته‌ی ستایش باشیم.» پرنسس همچنان لبخند می‌زد. لبخندی کاملاً خاص. از یک دختر کوچک که عروسک‌هایش را تحسین می‌کرد، یا از فردریک پیر پروسی که از هنگ غول‌هایش بازدید می‌کرد، انتظار می‌رفت که ژستی بسیار مشابه بگیرند.

سالن زیبایی : ما انگلیسی‌های صادق، آدم‌های ساکت و بی‌سروپا بودیم که همیشه می‌سالن زیبایی در تهران شد به آنها اعتماد کرد؛ و سادگی او چنان انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که ناگزیر ما را از این حقایق مطلع می‌کرد. «شما حتماً خانم‌های من را می‌شناسید. مطمئنم که آنها دوست دارند شما را بشناسند.» بزرگتر، مارگراوینِ گرابیای کوچک بود؛ کنتس اتا فون زوایدلهایم، از ستایشگرانِ منصفِ اشتراوس. تعظیم‌ها عمیق بودند؛ و حتی برای لحظه‌ای هم ظاهرِ اغواگرانه‌ی والاحضرت از چهره‌ی ایشان محو نشد. «مارگراوین موجود خوب و دوست‌داشتنی‌ای بهترین سالن زیبایی در تهران است، سرهنگ کاوردیل. بارها وقتی نمی‌توانستم حساب و کتاب‌هایم را انجام دهم، او به من کمک کرده است. من هرگز نمی‌توانستم حساب و کتاب کنم.

سالن آرایش رز سفید تهرانپارس

چون همیشه فکر می‌کردم احمقانه هستند. اما او یک روح مهربان و وفادار است، سرهنگ عزیزم، و اصلاً احمق نیست، مثل حساب و کتاب‌هایی که او برای من تعیین می‌کرد. در مورد آشپزی‌اش، عالی است. اگر نامزد دیگری ندارید، سرهنگ عزیزم، به شما توصیه می‌کنم با او ازدواج کنید.» بخش جوان‌تر محافظان والاحضرت، براست، جودی و اومولیگان، ناگهان تسلیم شدند. قهرمان آماتور میان‌وزن بریتانیای کبیر با صدای خفه‌ای که از گلویش پایین می‌رفت، نزدیک بود همه ما را رسوا کند.

اما واقعاً ابراز ناامیدی محض در چهره آفتاب‌زده رئیس پلیس شگفت‌انگیز بود. با این حال، حضور ذهن و ادب درباری‌گونه‌اش لحظه‌ای او را رها نکرد. «خوشحالم، مطمئنم.» او زمزمه کرد. خانم اشراف‌زاده با لحنی بسیار دوستانه و انگلیسی فصیح گفت: «مطمئنم، مردی به شجاعت سرهنگ کاوردیل همین الان هم همسر خوبی دارد.» ورود خانم چهارم به اتاق مانع از بسط بیشتر این موضوع جذاب شد. او شنل اپرایی به تن داشت. واضح است که این شنل برای استفاده‌ی پرنسس طراحی شده بود. با این حال، والاحضرت ترجیح دادند که درنگ کنند. فیتز، در حالی که دور صندلی او پرسه می‌زد، به سختی می‌توانست بی‌صبری خود را پنهان کند.

به وضوح، این تأخیر، که بی‌مورد و غیرضروری بود، اعصاب او را به هم می‌ریخت. همسرش حتماً از این موضوع آگاه بود، زیرا با حالتی توأمان آرامش‌بخش و مادرانه، آستین او را نوازش کرد. با این وجود، عجله‌ای برای چشم‌پوشی از راحتی اتاق یا لذت معاشرتی که در آن نشسته بود، نشان نداد. فیتز گفت: «امیدوار بودم که بتوانیم قبل از بازگشت فون آرلنبرگ فرار کنیم.» لبخند شاهزاده خانم درخششی نادر داشت. «آه، بله، بارون عزیز. شاید بهتر باشد.» فیتز شنل را از دست خانم گرفت، اما قبل از اینکه بتواند آن را دور شانه‌های همسرش بیندازد، صداهایی از انتهای اتاق بلند شنیده شد. سه مرد وارد شده بودند.

اولین کسی که به ما نزدیک شد، شخصی قدبلند، تنومند و گلگون بود که لباس کامل درباری و تزئینات زیادی به تن داشت که او را شبیه کاریکاتور می‌کرد. مطمئناً او چهره‌ای باشکوه از یک مرد بود، اما در این لحظه، کمی فاقد آرامش بود. چهره‌اش نشانه‌هایی از بهت و حیرتی را نشان می‌داد که اگر دردناک نبود، تقریباً خنده‌دار می‌بود. با دیدن ما شش نفر، دستانش را باز کرد و با اشاره به کسانی که با او به اتاق آمده بودند، اشاره کرد.

سالن آرایش رز سفید تهرانپارس با لحنی زیر لب چیزی به زبان ایلیریایی گفت که من نفهمیدم. در تضاد آشکار با آشفتگی سفیر، رفتار پرنسس چنان دوستانه و متین بود که گویی در قلعه‌ی بلیناو نشسته است. «آه، بارون، شام خوبی خوردی؟» سفیر گفت: «عالی، خانم، عالی!» بهت و حیرت در چهره‌اش کم‌کم عمیق‌تر می‌شد. « خیلی خوبه ؛ خوبه. از پدرم شنیده‌ام که می‌گفت آشپزی تنها هنری است که انگلیسی‌های خوب در آن کاملاً بی‌نقص نیستند. و شاه ادوارد ، امیدوارم حالش خوب باشد؟» «در سلامت کامل، خانم، در سلامت کامل.» ناامیدی در چشمان سفیر کاملاً غم‌انگیز بود.

رز سفید تهرانپارس

نگاهش مدام به دو همراهش دوخته می‌شد، مردانی بی‌احساس که هنوز نمی‌توانستند ناراحتی خود را پنهان کنند. از سوی دیگر، حال و هوای پرنسس به طرز جذابی سرد و بی‌روح بود . او گفت: «بارون، شوهر من را می‌شناسی؟» لبخندش، هنگام صحبت، کینه‌ای به خود گرفت که آدم را یاد شمشیر می‌انداخت. سفیر با سردی گفت: «خانم، من این امتیاز را ندارم.» به نوعی، نحوه‌ی پاسخ، تصور وسیع‌تری از توانایی‌های جناب ایشان به دست می‌داد. اگر در چنین موقعیتی، برای یک تماشاگر فروتن جایز باشد که از خودش صحبت کند.

احساس کردم گلویم فشرده سالن زیبایی در تهران شد و قلبم شروع به تپیدن کرد. «خب، بارون،» پرنسس گفت، «این امتیازی است که مطمئنم شما آرزویش را دارید. عالیجناب جناب بارون فون آرلنبرگ، نماینده پدر عزیزم در انگلستان، آقای نویل فیتزوارن، ملازم برادفیلدز، در شهرستان میدلشایر.» سفیر با جدیت تعظیم کرد و سپس دستش را دراز کرد. فیتز تعظیم نماینده فردیناند دوازدهم را با ملایمت و کوتاهی پاسخ داد، اما دستش را به کلی نادیده گرفت. فصل سیزدهم معابر بیشتر در شماره ۳۰۰ پورتلند پلیس پرنسس سرگرم شد.

ابروهای سلطنتی با لذتی شیطنت‌آمیز بالا رفته بودند. «و این، بارون عزیز،» اعلیحضرت سلطنتی‌اش گفت، «این دوست خوب من سرهنگ کاوردیل است که در جنگ‌های کشورش باروت را بو کرده است.» به نظر می‌رسید بی‌ادبی آشکار فیتز به سفیر کمک سالن آرایشگاه در تهران کرد تا متانت خود را حفظ کند. او تعظیم کرد و دستش را به سمت رئیس پلیس دراز کرد، دقیقاً مشابه همان روشی که با شوهر پرنسس عادت کرده بود. رئیس پلیس با سفیر دست داد. تماشای طرز نگاه کردن هر یک از این سگ‌های بزرگ به دیگری سرگرم‌کننده بود. نماینده فردیناند دوازدهم مردی با لیاقت‌تر از آن چیزی بود که در نگاه اول به او باور داشتیم.

او گفت: «خانم، باعث خوشحالی بهترین سالن زیبایی در تهران است که شما را در میان دوستان انگلیسی‌تان می‌بینم.» چشمان تیره پر از معنا انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. «اعتراف کن، بارون، که فکر نمی‌کردی اینقدر داشته باشم.» اعلیحضرت فرمودند: «اعلیحضرت با هوش و ذکاوت من مهربان نیستند.» «پس اعتراف کن، فکر نمی‌کردی شجاعتشان تا این حد باشد؟» «اگر اعلیحضرت بخواهند، خودم شهادت دروغ می‌دهم.» خنده‌ی سفیر نه در عمل، بلکه عمداً شادمانه بود.

سالن آرایش رز سفید تهرانپارس «اما آیا می‌توانم باور کنم که شما جز شجاع‌ترین‌ها را به دوستی خود راه می‌دهید؟» «پس بارون، متوجه شدی که دوستان من شجاع هستند؟» «بدون شک، خانم، آنها شجاع هستند.» «پس توضیح بده، بارون، چرا از درهای زندان من محافظت نکردی؟ به چه دلیلی، وقتی امشب برای شام بیرون رفتی، فراموش کردی که آنها را قفل کنی و کلیدها را در جیبت گذاشتی؟» سفیر در برابر خنده‌ی زیرکانه‌ای که در چشمان پرسشگرش موج می‌زد.