سالن زیبایی سرمه وسمه ولنجک

سالن زیبایی سرمه وسمه ولنجک در زمانی که سایه شب با عظمت خود شروع به تسخیر ما سالن آرایشگاه در تهران کرد، بادی برخاست، بادی که موجود خشک شده را تکان داد و او خود را از توده‌ای از کپک و گرد و غبار خالی کرد. گردباد آسمان را دیدیم، تاریک و ژولیده، در جایی که مرد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. سرباز توسط باد برده سالن زیبایی در تهران شد و در آسمان دفن شد. نزدیک به پایان بعدازظهر، صدای سوت گوشخراش گلوله‌ها دو برابر شد. ما از سر و صدا گیج و منگ شده بودیم. احتیاطی که با آن منظره‌ای را که ما را تماشا می‌کرد، تماشا می‌کردیم، مارکاسن را به ستوه آورده بود.

سالن زیبایی : او فکری به ذهنش رسید؛ سپس ناگهان تصمیمی گرفت و پیروزمندانه فریاد زد: «نگاه کنید!» او از جان‌پناه بالا رفت، آنجا راست ایستاد، مشتش را با حرکتی کور و ساده، همچون حواری که سرمشق و قلبش را تقدیم می‌کند، به سوی فضا تکان داد و فریاد زد: «مرگ بر بوش‌ها!» سپس پایین آمد، در حالی که از ایمان به موهبت خود می‌لرزید. سربازانی که در سنگر به صف ایستاده بودند، با دیدن منظره‌ی خارق‌العاده‌ی مردی زنده که بی‌هیچ دلیلی، در روز روشن، روی سنگر خط مقدم ایستاده بود، بهت‌زده و مبهوت از بی‌پروایی‌ای که تحسینش می‌کردند، هرچند از خودشان هم فراتر بود.

سالن زیبایی سرمه وسمه ولنجک

غرغر کردند: «بهتر بهترین سالن زیبایی در تهران است دیگر این کار را نکنیم.» «چرا که نه؟ نگاه کن!» مارکاسن دوباره از جا پرید. لاغر و راست قامت، مانند صنوبر ایستاده بود و هر دو دستش را مستقیم به هوا بلند کرد و فریاد زد: «من فقط به شکوه فرانسه ایمان دارم!» هیچ چیز دیگری برای او باقی نمانده بود؛ او جز یک یقین نبود. به محض اینکه در میان طوفان نامرئی چنین سخنی گفت، دستانش را گشود، به شکل صلیبی در برابر آسمان درآمد، چرخید و با سر و صدا به وسط سنگر و فریادهای ما افتاد. او روی شکمش غلتیده بود. ما دورش جمع شدیم. با یک حرکت ناگهانی به پشت برگشت، دستانش شل شد و نگاهش در چشمانش غرق شد.

خونش شروع به پخش شدن در اطرافش کرد و ما چکمه‌های بزرگمان را کنار کشیدیم تا روی آن خون راه نرویم. مارگات با صدای گرفته‌ای گفت: «مثل یک احمق مُرد؛ اما به خدا قسم حالش خوب است!» کلاهش را برداشت، با حالتی ناشیانه سلام نظامی داد و با سری خم شده ایستاد. ویدین زیر لب گفت: «خودکشی برای یک ایده، اشکالی ندارد.» صداهای دیگری گفتند: «اشکالی نداره، اشکالی نداره!» و این کلمات کوچک مانند برگ و گلبرگ بر روی بدن سرباز بزرگ مرده فرود آمدند. اوبو، خدمتکارش، در حالی که به اطراف نگاه می‌کرد، ناله‌کنان گفت: «کلاهش کجاست که اینقدر به آن فکر می‌کرد؟» موریانه گفت: «برای اطمینان، آن بالا: من آن را می‌آورم.» مرد خنده‌دار به سمت یادگار رفت. او به نوبه خود، با خونسردی، اما خم به پایین، از جان‌پناه بالا رفت.

ما او را دیدیم که در حالی که مانند میمونی بیچاره بر روی تاج وحشتناک می‌خزید، در حال کندوکاو بود. سرانجام دستش را روی کلاه گذاشت و به داخل سنگر پرید. لبخندی در چشمانش و در میان ریشش برق می‌زد و “کارت گوشت سرد” برنجی‌اش روی مچ دست ژولیده‌اش جرینگ جرینگ می‌کرد. جسد را بردند. مردها آن را حمل کردند و نفر سوم با کلاه از پی او رفت. یکی از ما گفت: «جنگ برای او تمام شد!» و در حین عقب‌نشینی مرد مرده، ما را جمع کردند و همچنان به ناشناخته‌ها نزدیک‌تر می‌شدیم. اما به نظر می‌رسید همه چیز، حتی رویدادها، به همان سرعتی که ما پیش می‌رفتیم، عقب‌نشینی می‌کرد.

شش روز، تقریباً بدون خواب، در صف‌ها پرسه زدیم. ساعت‌ها، نصف شب و نصف روز ایستادیم و منتظر بودیم تا راه‌هایی را که نمی‌توانستیم ببینیم، پیدا کنیم. بی‌وقفه ما را مجبور می‌کردند به مسیر خود برگردیم و از نو شروع کنیم. در سنگرها نگهبانی می‌دادیم، خودمان را در گوشه‌ای خلوت و شوم که در مقابل گرگ و میش سوخته یا در مقابل آتش خودنمایی می‌کرد، جا می‌دادیم. محکوم بودیم که همیشه همان ورطه‌ها را ببینیم. دو شب تمام با جدیت مشغول تعمیر یک سنگر قدیمی خط سوم، بالای خرابه‌های تعمیر قبلی‌اش بودیم.

اسکلت بلند، نرم و سیاه، الوارهایش را تعمیر کردیم. از آن جوی خشک‌شده، زباله‌های تجهیزات، سلاح‌های سنگ‌شده، لباس‌ها و آذوقه پوسیده، چیزی شبیه به خرابه‌های جنگل و خانه بیرون آوردیم – کثیف، به‌طرز غیرقابل‌مقایسه‌ای کثیف، بی‌نهایت کثیف. شب‌ها کار می‌کردیم و روزها پنهان می‌شدیم. تنها روشنایی برای ما، سپیده دم سنگین عصر بود که ما را از خواب بیرون کشیدند.

سالن زیبایی سرمه وسمه ولنجک بعد از کار طاقت‌فرسا، به محض اینکه سپیده دم جای شب را با غم و اندوه گرفت، خودمان را با روش خاصی در اعماق غارهای آنجا دفن کردیم. فقط زمزمه‌ای خفه به گوش می‌رسید، اما سنگ‌ها به دلیل زلزله تکان می‌خوردند.

سرمه وسمه ولنجک

وقتی کسی پیپش را روشن می‌کرد، در پرتو آن به یکدیگر نگاه می‌کردیم. کاملاً مجهز بودیم؛ هر لحظه می‌توانستیم شروع به حرکت کنیم؛ برداشتن زنجیر سنگین و جرنگ‌جرنگ فشنگ‌های اطرافمان ممنوع بود. شنیدم کسی می‌گفت: «در کشور من مزارع و راه‌ها و دریا سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست؛ هیچ جای دیگر دنیا چنین چیزی وجود ندارد.» در میان این سایه‌های غار – که گویی محل سکونت نخستین انسان‌ها بود – دستی را دیدم که از کسی که در منظره‌ی مزارع و دریا وجود داشت، بیرون می‌آمد و سعی می‌کرد آن را نشان دهد و تصاحب کند.

یا هاله‌ای مبهم از چهار ورق‌باز دیدم که سرسختانه مصمم بودند تا دوباره چیزی از یک پیوند باستانی و آرام را در چهره‌ی ورق‌ها بیابند؛ یا دیدم که مارگات یک روزنامه‌ی سوسیالیستی را که از جیب موریانه افتاده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، بالا آورد و از خنده منفجر سالن زیبایی در تهران شد، به خاطر جاهای خالی سانسور شده‌ای که در آن بود. و مایورات از زندگی خشمگین شد، بطری ذخیره‌اش را با لب‌هایش نوازش سالن آرایشگاه در تهران کرد تا نفسش بند آمد و سپس، آرام شد و دهانش آب افتاد، گفت که این تنها راه تسکین حبس اوست.

سالن زیبایی سرمه وسمه ولنجک سپس خواب کلمات و حرکات و افکار را کشت. من مدام عبارتی را برای خودم تکرار می‌کردم، بیهوده سعی می‌کردم آن را بفهمم؛ و خواب مرا در خود فرو برد، خواب اجدادی چنان دلگیر و چنان عمیق که گویی تنها و تنها یک خواب طولانی و تنها اینجا روی زمین وجود داشته بهترین سالن زیبایی در تهران است، خوابی که بر فراز آن اعمال اندک ما شناور است و همواره بازمی‌گردد تا جسم انسان را از شب پر کند. به پیش! شب‌هایمان دسته دسته از ما جدا می‌شوند.