سالن زیبایی شهربانو سعادت آباد

سالن زیبایی شهربانو سعادت آباد به وضوح می‌بیند و دوردست‌ها را می‌بیند. او با نوعی نبوغ، قانون و نظم را نجات داده بهترین سالن زیبایی در تهران است. فشاری که تمام روز بر حرکات و سخنان ما سنگینی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، از فرط لذت منفجر می‌شود. با سر و صدا، آن رفتار توطئه‌گرانه‌ای را که از صبح شانه‌هایمان را خم کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، کنار می‌گذاریم. پنجره‌هایی که در ساعات طاقت‌فرسای قیام بسته بودند، کاملاً باز می‌شوند.

سالن زیبایی : خانه‌ها دوباره نفس می‌کشند. مردم وقتی به یکدیگر نزدیک می‌شوند می‌گویند: «از دست آن باند نجات پیدا کردیم!» این احساس رهایی، در میان فرودست‌ترین افراد نیز نفوذ می‌کند. روی پله‌های رستوران کوچک سرخ‌فام، آقای میلواک را می‌بینم که از شادی بالا و پایین می‌پرد. او نیز با کت خاکستری نازک و چروکیده‌اش که شبیه کاغذ کادو است، می‌لرزد؛ و می‌توان گفت که چهره تحلیل‌رفته‌اش بالاخره رنگ صفحاتی را که ناامیدانه در میان روزهای طولانی و شب‌های کوتاهش کپی می‌کند تا چند شاخه از حقوق اضافی خود را به دست آورد، به خود دیده است.

سالن زیبایی شهربانو سعادت آباد

او آنجا ایستاده است و جرات ورود به رستوران را ندارد (به دلیلی که خودش هم خوب می‌داند)؛ اما چقدر از پیروزی امروز برای جامعه خوشحال است! و مادمازل کنستانتین، خیاط، که به طرز علاج‌ناپذیری فقیر و فرسوده از چرخ خیاطی‌اش است، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجد. چشمانش را که انگار تا ابد پر از اشک هستند، کاملاً باز می‌کند و در سوگ خاکستری‌رنگ و نیمه‌ماتمِ ناشی از نظافت ناقص، با هیجان رنگ‌پریده، دست‌هایش را به هم می‌زند. من و ماری صدای کوبیدن خشمگین و ناامید بریزبیل را در کوره‌اش می‌شنویم و شروع به خندیدن می‌کنیم، چون مدت زیادی بود که نخندیده بودیم. شب‌ها، قبل از خواب، خیالات دموکراتیک سابقم را به یاد می‌آورم.

خدا را شکر، از خطر بزرگی جان سالم به در برده‌ام! این را به وضوح می‌توانم در وحشتی که تهدید کارگران در محافل محترم پراکنده بود و در شادی جهانی که از عقب‌نشینی آنها استقبال کرد، ببینم! عمیق‌ترین تمایلاتم دوباره برای همیشه مرا در بر می‌گیرند و همه چیز مانند قبل آرام می‌شود. * * * * * * زمان زیادی گذشته است. ده سال از ازدواج من می‌گذرد و در این مدت، به ندرت اتفاق خاصی را به یاد می‌آورم، مگر ناامیدی از مرگ مادرخوانده ثروتمند ماری که چیزی برای ما باقی نگذاشت. شکست طرح پوکارد که فقط یک کلاهبرداری بود و بسیاری از افراد کوچک را نابود کرد.

سیاست در این رسوایی نفوذ کرد، در حالی که برخی افراد با پول خود به سمت آقای بولاک شتافتند، که طرح او بسیار امن‌تر و قابل توجه‌تر بود. همچنین بیماری و مرگ پدرزنم نیز وجود داشت که شوک بزرگی برای ماری بود و ما را به دردسر انداخت. من تغییر نکرده‌ام. ماری تا حدودی تغییر کرده است . او چاق‌تر شده است؛ پلک‌هایش خسته و قرمز به نظر می‌رسند و خودش را در سکوت فرو برده است. ما دیگر در جزئیات زندگی‌مان کاملاً با هم موافق نیستیم. او که زمانی همیشه «بله» می‌گفت، اکنون عمدتاً تمایل به «نه» گفتن دارد. اگر اصرار کنم، با لجاجت، ترشرویی و گاهی اوقات با بی‌صداقتی از نظرش دفاع می‌کند.

مثلاً در مورد پایین کشیدن پارتیشن طبقه پایین، اگر مردم صدای بلند ما را می‌شنیدند، فکر می‌کردند دعوایی شده است. پس از برخی از بحث‌های ما، او چهره‌اش را منقبض و کینه‌توز نگه می‌دارد، یا حال و هوای شهید را به خود می‌گیرد، و گاهی اوقات لحظاتی از نفرت بین ما وجود دارد. اغلب، وقتی درباره چیز دیگری صحبت می‌کند، می‌گوید: «آه، اگر بچه داشتیم، همه چیز فرق می‌کرد!» من به دلیل نوعی تنبلی، که دلیل کافی برای واکنش در برابر آن ندارم، شخصاً دارم سهل‌انگار می‌شوم.

وقتی تنها هستیم، موقع غذا خوردن، گاهی اوقات دست‌هایم مشکوک می‌شوند. روز به روز و ماه به ماه، مراجعه به دندانپزشک و توجه لازم را به تعویق می‌اندازم. می‌گذارم دندان‌های آسیابم ناهموار شوند. ماری هیچ‌وقت حسادت یا حتی سوءظنی نسبت به ماجراجویی‌های شخصی من نشان نمی‌دهد. اعتمادش تقریباً بیش از حد است! خیلی دوراندیش نیست، وگرنه من برایش خیلی مهم نیستم و به خاطر این بی‌تفاوتی از او کینه دارم. و حالا در اطرافم زنانی را می‌بینم که برای دوست داشتن من خیلی جوان هستند. آن مانع بسیار بزرگ، یعنی اختلاف سنی، شروع به جدا کردن من از عاشقان می‌کند.

با این حال من از عشق سیراب نشده‌ام و آرزوی جوانی دارم! مارته، خواهرشوهر کوچکم، روزی به من گفت: «حالا که پیر شده‌ای——» اینکه کودکی پانزده ساله، آنقدر تازه‌وارد و واقعاً تازه‌کار، می‌تواند خودش را وادار کند که این قضاوت بی‌تکلف را در مورد مردی سی و پنج ساله انجام دهد—این اولین هشدار سرنوشت است، اولین روز غم‌انگیزی که در نیمه تابستان به ما می‌گوید زمستان از راه خواهد رسید.

سالن زیبایی شهربانو سعادت آباد همین که وارد اتاق شدم، ماری را به طور نامشخصی دیدم که کنار پنجره نشسته و غرق در تفکر است. همین که وارد شدم، از جا بلند سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد – او مارت بود! نور آسمان، رنگ‌پریده چون سپیده‌دم.

سالن زیبایی شهربانو سعادت آباد

موهای طلایی دختر جوان را سفید کرده و رد لبخند روی گونه‌اش را به چیزی شبیه چین و چروک تبدیل کرده بود. بازی نور به طرز بی‌رحمانه‌ای صورتش را رنگ‌پریده و گردنش را شل نشان می‌داد؛ و چون خمیازه کشیده بود، حتی چشمانش اشک‌آلود بود و برای چند ثانیه پلک‌هایش فرو رفته و قرمز شده بودند. شباهت دو خواهر مرا شکنجه می‌داد. این مارته کوچک، با رنگ مجلل و اشتهاآورش، گونه‌های صورتی گرم و لب‌های مرطوبش؛ این نوجوان تپل که دامن کوتاهش ساق‌های خمیده‌اش را نشان می‌دهد، تصویری تأثیرگذار از ماری است.

این نوعی مکاشفه وحشتناک بهترین سالن زیبایی در تهران است. در حقیقت، مارته بیشتر از ماری امروزی، شبیه ماری است که قبلاً دوستش داشتم؛ ماری که از ناشناخته‌ها بیرون آمد، ماری که یک شب دیدمش، نشسته روی نیمکت درخت گل رز، می‌درخشید، ساکت – در حضور عشق. خیلی تلاش کردم که از روی ضعف و بی‌فایده سعی نکنم به مارت نزدیک شوم – رویای غیرممکن، رویای رویاها! او با پسری جوان که هنوز به بلوغ نرسیده و نسبتاً پوچ است، رابطه‌ی عاشقانه‌ی کوچکی دارد که هر از گاهی وقتی از کنارش دور می‌شود، آدم او را می‌بیند.

و آن روز که او علی‌رغم میلش آنقدر آواز می‌خواند، به این دلیل بود که رقیب کوچکی بیمار بود. من به همان اندازه که با پیروزی دخترانه‌ی در حال رشدش غریبه‌ام، با افکارش هم غریبه‌ام! یک روز صبح که او با تاجی از گل، در آستانه‌ی در، جست و خیز می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و می‌خندید، در نظرم موجودی از دنیای دیگری آمد. یک روز زمستانی، وقتی ماری بیرون رفته بود و من داشتم کاغذهایم را مرتب می‌کردم، نامه‌ای را که مدتی قبل نوشته بودم اما پست نکرده بودم، پیدا کردم و آن سند بی‌فایده را روی آتش انداختم.

سالن زیبایی شهربانو سعادت آباد وقتی ماری عصر برگشت، جلوی آتش نشست تا خودش را خشک کند و آن را برای گرگ و میش اتاق احیا کند؛ و نامه که فقط قسمتی از آن سوخته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، دوباره آتش گرفت.