سالن زیبایی شهرزاد سعادت آباد

سالن زیبایی شهرزاد سعادت آباد پسران و دختران روستایی، با لباس‌های فاخری که نیدارت را به وجد می‌آورد، در حال رقصیدن «بهار» شاد بودند، که به شادی بی‌پایان صفحات دربار و تمسخر ظریف بانوان دربار می‌پرداخت. آنها هنگام عبور زوج دوکال فریاد «درود» سر می‌دادند، اما هرگز قدمی از قدم‌هایشان برنداشتند. بازار تقریباً صعب‌العبور انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، جمعیت زیادی دور گاو کبابی و فواره‌ای که شراب می‌نواخت، جمع شده بودند. دو نفر در صفوف دوک‌ها بودند که از ترک هیاهوی خیابان‌ها و پناه بردن به آرامش باغ استاد هلگرف دریغ نمی‌کردند.

سالن زیبایی : پیج‌ها دوباره مستقیماً به خیابان آمدند و خانم‌ها چنان اشتیاق آشکاری برای دنبال کردن آنها و دیدن همه کارهای شاد نشان دادند که لندگراف، اشراف‌زادگان را فراخواند و خانم‌هایش را به سرپرستی آنها گماشت و آنها را روانه سالن آرایشگاه در تهران کرد.

سالن زیبایی شهرزاد سعادت آباد

اما لودویگ و مادرش شادی خودشان را داشتند، در باغی معطر و تاریک نشسته بودند، جایی که صداهای شاد خیابان‌ها، عاری از خشونتشان، به آن می‌آمد، در حالی که ستارگان بر آنها می‌تابیدند و ماه جوان بر فراز جنگل می‌تابید.

در حالی که منتظر بودند تا شیپور دروازه به صدا درآید. بالاخره رسید و دوشس سوفیا با عجله به سمت در مهمانخانه رفت تا طبق قرار قبلی، لرد و هرمان به او ملحق شوند. همین که تابلوی دوک‌ها مرتب سالن زیبایی در تهران شد، لحظه‌ای سکوت حکمفرما شد، گویی تمام مردم نفسشان را در سینه حبس کرده بودند. صدای چرخ‌ها سکوت را شکست و کالسکه‌ای از دروازه برج‌دار عبور کرد و جلوی مهمانخانه هلگرف توقف کرد. دو شوالیه که در دو طرف آن سوار بودند، در میان تشویق‌های پرشور تماشاگران پیاده شدند و زانو زدند تا به نوبت دست لندگراف و لندگرافین را ببوسند.

سپس به سمت کالسکه برگشتند که در آن خانمی نشسته بود.[۴۸] ایستاده بود، با دختر بچه‌ای خواب‌آلود در آغوشش. اما لندگرافین دیگر نمی‌توانست صبر کند. او با بی‌اعتنایی به تمام آداب معاشرت، از خیابان گل‌آلود عبور کرد و دختر بچه‌ای را که از خواب گرم و دوست‌داشتنی بود، از دستان خانم برتا گرفت و نزد اربابش برد. سپس شادی مردم از حد گذشت و فریادهای خوشامدگویی آنها بود که باعث شد عروس کوچک چهار ساله بالاخره چشمانش را باز کند.

در خانه آلمانی‌اش. بخش دوم – درباره وارتبورگ. شگفت‌آور بود که چقدر زود به نظر می‌رسید که به خانه‌اش رسیده بهترین سالن زیبایی در تهران است. دوشس مهربان سوفیا، که تمام شب اول را در کنار گهواره نقره‌ای عروس کوچک، در مهمانخانه آیزناخ، تماشا کرده بود، در روزهای پس از بازگشتشان به وارتبورگ، با دقت به دنبال نشانه‌ای از دلتنگی برای خانه می‌گشت. اما، به جز اینکه چشمان درشت و تیره کودک گاهی اوقات وقتی روی خانم برتا استراحت می‌کردند، پر از اشک می‌شد، هیچ نشانه‌ای نیافت.

شاهزاده خانم‌های کوچک از سنین پایین با رواقی‌گری آموزش می‌بینند، و قبل از اینکه “کونیگستوختر” کوچک مجارستانی پدر و مادرش را ترک کند، درس‌هایی آموخته بود که…[۴۹] هر چقدر هم که جوان بود، برای فهمیدن خیلی کوچک نبود. بنابراین، پس از مدتی، او عملاً به یک دختر کوچک آلمانی تبدیل سالن زیبایی در تهران شد، به اندازه آگنس، یا هاینریش، یا کنراد، که با او در مدرسه شبانه‌روزی شریک بودند. او بیش از هر کس دیگری از هرمان می‌ترسید؛ زیرا هرمان متوجه شده بود که به جای اینکه به “مردانگی” او بیفزاید، “براوتیگام” بودن یک نوزاد ساده مانند آن، او را تا حدودی مسخره می‌کند – و رفتارش این را نشان می‌داد.

در مقابل، برای لودویگ، او دوستی خجالتی برقرار کرد که مستقیماً به قلب جوانمردانه پسر راه یافت و او را، به نوعی، از خواهر خونی‌اش آگنس، برایش عزیزتر کرد. در غیر این صورت، دختر کوچک اغلب هرمان یا لودویگ را نمی‌دید، که بیشتر روز را با فرماندار خود در حال گذراندن دوره کارآموزی درجه یک خود برای حرفه بزرگ شوالیه‌گری بودند. یک مهدکودک قرون وسطایی مکانی شاد بود و کودکان قرون وسطایی چیزی برای حسادت به برادران و خواهران امروزی خود نداشتند.

سالن زیبایی شهرزاد سعادت آباد چه در مورد اسباب‌بازی‌ها و چه در مورد بازی‌ها. زینگرله، عاشق قرون وسطای رمانتیک، در پرسه‌زنی‌هایش در میان مرخنوالد شعر آلمانی میانه علیا، یا در سرزمین‌های بی‌روح‌تر شخم‌زده توسط قرون وسطی اخلاق‌گرایان والامقام آلمانی و «آموزگاران» – توماسین فون زیرکلاری، فریدانک، هوگو فون تریمبرگ و دیگران – گروه‌های شاد بسیاری از کودکان را یافته‌اند و آنها و بازی‌هایشان را در کتابی بسیار جذاب گرد آورده‌اند: «بازی‌های کودکان آلمانی در میان کودکان». با کمک این کتاب، می‌توانیم به راحتی زندگی الیزابت کوچک را در مهدکودکش در پایان «آپارتمان‌های زنانه» بازسازی کنیم.

شهرزاد سعادت آباد

در حالی که او و اگنس با عروسک‌هایشان (“tocken”) بازی می‌کردند یا با ظروف آشپزی اسباب‌بازی‌شان خانه‌داری می‌کردند، هاینریش و کنراد با اسب‌های تفریحی یا، در صورت عدم موفقیت در این موارد، با دو اسب تنومند، که در خارج از مهدکودک، به عنوان چوب تلقی می‌شدند، با سر و صدا به نبرد می‌پرداختند. پرستار (“amme”) در آن زمان نیز به اندازه امروز شخصیت مهمی بود و به همان اندازه نقش‌های زیادی برای انجام دادن داشت.

گاهی اوقات او بر مسابقاتی ریاست می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد که در آن شمشیرهای چوبی ویرانی‌های وحشتناکی بر سپرهای چوبی ایجاد می‌کردند. اگر کسی با زانو یا انگشت کبود از نبرد بیرون می‌آمد، وظیفه او انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که زخم جنگجو را ببندد – و شاید، با بوسه‌ها دوباره آن را بهبود بخشد. در مسابقاتی که او ریاست می‌کرد، چیزی جز برندگان وجود نداشت. ساعت هفت عصر، صدای آرام ضربه ساعت و سپس صدای آنی زنگ را می‌شنوم. میز را می‌بندم، خودکارم را پاک می‌کنم و آن را زمین می‌گذارم.

کلاه و شال گردنم را برمی‌دارم، پس از نگاهی به آینه – نگاهی که بیضی منظم صورتم، موهای براق و سبیل‌های نازکم را به من نشان می‌دهد. (واضح بهترین سالن زیبایی در تهران است که من چیزی بیش از یک کارگر هستم.) چراغ را خاموش می‌کنم و از دفتر کوچک شیشه‌ای‌ام پایین می‌روم. از دیگ بخار عبور می‌کنم، در حالی که خودم را در چنگال صدای پر ازدحام و پژواک‌داری که آن را آزاد کرده است، گرفتار کرده‌ام.

سالن زیبایی شهرزاد سعادت آباد از میان جمعیت تاریک و شتابان، که در راهروها افزایش می‌یابد و مانند ابری از پله‌ها پایین می‌غلتد، صداهایی رهگذر به من فریاد می‌زنند: «شب بخیر، آقای سیمون» یا با آشنایی کمتر، «شب بخیر، آقای پائولین». اینجا و آنجا جواب می‌دهم و اجازه می‌دهم دیگران مرا با خود ببرند.