سالن زیبایی شیمر زعفرانیه

سالن زیبایی شیمر زعفرانیه چگونه ممکن بهترین سالن زیبایی در تهران است در جهان جهان‌هایی وجود داشته باشد؟ آن تصور جاافتاده همه چیز را نابود می‌کند. این عطر گل مریم، بوی فساد است. روی زمین، کلاغ‌هایی را نزدیک خودم می‌بینم، مثل مرغ‌ها. خودم! به خودم فکر می‌کنم، به هر آنچه هستم. به خودم، خانه‌ام، ساعاتم؛ گذشته و آینده، – قرار انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود مثل گذشته باشد! و در آن لحظه، در حالی که در درونم گریه می‌کنم و از چیزهای کوچک و بی‌اهمیت گذشته بیرون می‌کشم، غمی جدید و غم‌انگیز در مرگ احساس می‌کنم.

سالن زیبایی : عطشی برای دوباره گرم شدن در باران و سرما: اینکه با وجود کمبود جا، خودم را در خودم محصور کنم، خودم را عقب نگه دارم، زندگی کنم. کمک خواستم و سپس نفس نفس زنان دراز کشیدم و با انتظاری ناامیدانه به دوردست‌ها نگاه کردم. فریاد می‌زنم: «برانکاردکش‌ها!» صدای خودم را نمی‌شنوم؛ اما کاش دیگران صدایم را می‌شنیدند! حالا که این تلاش را کرده‌ام، دیگر نمی‌توانم کاری بکنم، و سرم آنجا در مدخل آن زخمِ به بزرگیِ جهان است. الان هیچی نیست. با این حال، آن مرد آنجاست.

سالن زیبایی شیمر زعفرانیه

او مثل یک مرده روی زمین افتاده بود. اما ناگهان، از میان چشمان بسته‌اش، لبخند زد. او، بدون شک، به زمین باز خواهد گشت، و چیزی در درون من از او به خاطر معجزه‌اش تشکر می‌کند. و آن یکی هم بود که مرگش را دیدم. دستش را که غرق می‌سالن زیبایی در تهران شد، بالا آورد. در اعماق دست‌های دیگر پنهان بود، تنها با آن دست بود که زندگی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، صدا می‌زد و می‌دید. روی یکی از انگشتانش حلقه‌ی ازدواجی می‌درخشید و داستانی برایم تعریف می‌کرد. وقتی لرزش دستش متوقف شد و با آن گل طلایی به گیاهی خشک تبدیل شد.

احساس کردم که آغاز وداعی در من مانند هق‌هقی برخاست. اما تعدادشان آنقدر زیاد است که نمی‌توان برای همه‌شان سوگواری سالن آرایشگاه در تهران کرد. چند نفر از آنها در تمام این دشت هستند؟ چند نفر، چند نفر از آنها در تمام این لحظه وجود دارند؟ قلب ما فقط برای یک قلب در هر زمان ساخته شده است. نگاه کردن به همه آنها ما را خسته می‌کند. ممکن است کسی بگوید: “بقیه هم هستند”، اما این فقط یک ضرب‌المثل است. “تو نخواهی دانست؛ تو نخواهی دانست .” خشکی و سرما بر سراسر زمین سایه افکنده است.

دیگر هیچ چیز حرکت نمی‌کند، جز باد که با آب سرد آمیخته شده، و صدف‌ها که در بی‌نهایت احاطه شده‌اند، و کلاغ‌ها، و فکری که در سرم می‌چرخد. * * * * * * آنها که تا ابد در حرکت بودند، آنها که فضا برایشان بسیار وسیع انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، سرانجام بی‌حرکت شدند! دست‌های بیچاره‌شان، پاهای بیچاره‌شان، کمرهای بیچاره‌شان را می‌بینم که بر زمین آرمیده‌اند. آنها سرانجام آرام گرفته‌اند. گلوله‌هایی که آنها را پاشیده بودند، دنیای دیگری را ویران می‌کنند. آنها در آرامش ابدی هستند. همه چیز در آنجا به انجام رسیده است، همه چیز در آنجا به پایان رسیده است. آنجاست، در آن دایره باریک به باریکی چاه که سقوط به قلب خشمگین جهنم متوقف سالن زیبایی در تهران شد.

سقوط به شکنجه‌های آهسته، به خستگی بی‌وقفه، به طوفان برق‌آسا. ما به اینجا آمدیم چون به ما گفتند به اینجا بیاییم. ما آنچه را که به ما گفتند انجام داده‌ایم. من به سادگی پاسخ خود در روز قیامت فکر می‌کنم. تیراندازی ادامه دارد. همیشه، همیشه، گلوله‌ها می‌آیند، و تمام آن گلوله‌هایی که کیلومترها طول دارند. پنهان در پشت افق‌ها، انسان‌های زنده با ماشین‌ها متحد می‌شوند و خشمگینانه در فضا سقوط می‌کنند. آنها گلوله‌های خود را نمی‌بینند. آنها نمی‌دانند چه می‌کنند. “نخواهی دانست؛ نخواهی دانست .” اما از آنجایی که توپ‌ها در حال بازگشت هستند، آنها دوباره اینجا خواهند جنگید.

همه این نبردها از خودشان سرچشمه می‌گیرند و تا بی‌نهایت یکدیگر را ایجاب می‌کنند! یک نبرد واحد کافی نیست، کامل نیست، هیچ رضایتی وجود ندارد. هیچ چیز تمام نشده است، هیچ چیز هرگز تمام نشده است. آه، فقط انسان‌ها هستند که می‌میرند! هیچ کس عظمت چیزها را درک نمی‌کند، و من خوب می‌دانم که همه وحشتی را که در آن هستم درک نمی‌کنم. * * * * * * اینجا عصر است، زمانی که آتش روشن می‌شود. افق‌های روز تاریک، عصر تاریک و شب روشن، همچون محوری، گرداگرد بقایای من می‌چرخند. مثل کسانی هستم که می‌خواهند بخوابند، مثل بچه‌ها. کم‌کم دارم ضعیف‌تر و آرام‌تر می‌شوم؛ چشمانم را می‌بندم؛ خواب خانه‌ام را می‌بینم.

سالن زیبایی شیمر زعفرانیه آنها در حال متحد شدن هستند تا عصرها را قابل تحمل کنند. ماری آنجاست و چند زن دیگر، شام را آماده می‌کنند؛ خانه طعم آشپزی می‌گیرد. صدای ماری را می‌شنوم که صحبت می‌کند؛ ابتدا ایستاده، سپس نشسته پشت میز. صدای چیزهای روی میز را می‌شنوم که هنگام نشستن روی میز، آنها را روی پارچه جابجا می‌کند.

شیمر زعفرانیه

چون کسی در حال روشن کردن چراغ است و دودکش آن را بالا برده، ماری بلند می‌شود تا برود و کرکره‌ها را ببندد. پنجره را باز می‌کند. به جلو خم می‌شود و دستانش را باز می‌کند؛ اما برای لحظه‌ای در شب برهنه غوطه‌ور می‌ماند. او می‌لرزد، و من هم. در تاریکی، او به دوردست‌ها نگاه می‌کند.

همانطور که من هم همینطور. نگاهمان به هم گره خورده است. درست است، زیرا این شب به همان اندازه که مال من است، مال اوست، همان شب، و فاصله چیزی ملموس یا واقعی نیست؛ فاصله هیچ چیز نیست. درست است، این تماس نزدیک بزرگ. من کجا هستم؟ ماری کجاست؟ او اصلاً چیست؟ نمی‌دانم، نمی‌دانم. نمی‌دانم زخم جسمم کجاست، و چگونه می‌توانم زخم قلبم را بشناسم؟ * * * * * * ابرها خود را با دسته‌هایی از ستارگان تاجگذاری می‌کنند. این لانه‌ای از آتش است. فجایع سیاره‌ای، دیوارهای عظیمی از نور را در اطراف من فرو می‌ریزند. کاخ‌های خیالی از رعد و برق‌های جیغ‌کش، با طاق‌هایی از پوسته‌های ستاره‌ای، در میان جنگل‌هایی از درخشش‌های هولناک ظاهر و ناپدید می‌شوند.

در حالی که بمباران، آسمان را با قاره‌های شعله‌ور می‌پوشاند، همچنان نزدیک‌تر می‌شود. رگبارهایی از برق اینجا و آنجا فرو می‌ریزند و نورهای دیگر را می‌بلعند. ارتش ماوراءالطبیعه در حال رسیدن است! تمام بزرگراه‌های فضا شلوغ است. حتی نزدیک‌تر، گلوله‌ای با تمام قدرت منفجر می‌شود و می‌درخشد؛ و در میان همه ما که شانس از ما دفاع می‌کند، به طرز وحشتناکی در جستجوی گوشت می‌رود. گلوله‌ها به دنبال یکدیگر به آن حفره می‌روند.

سالن زیبایی شیمر زعفرانیه در میان چیزهای زمینی، مردی رستاخیز یافته را می‌بینم که خود را به سمت آن سوراخ می‌کشد! او در لباسی سفید پیچیده شده بهترین سالن زیبایی در تهران است و قسمت زیرین بدنش که به زمین ساییده می‌شود، سیاه است. او با بازوهای سفت شده‌اش به زمین چنگ می‌زند، دراز و صاف مانند قایق. او هنوز فریاد “به جلو!” را می‌شنود.