سالن زیبایی نقره نگار در تهرانپارس

سالن زیبایی نقره نگار در تهرانپارس شایعاتی مبنی بر صمیمیت بیش از حد شاهزاده کامیلو بورگزه با او به گوش رسید. شاهزاده نمونه‌ی بی‌نظیری از یک ایتالیایی شیک‌پوش انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. او بسیار ثروتمند بود. کاخ او در رم مملو از تصاویر، مجسمه‌ها و انواع گنجینه‌های هنری بود. علاوه بر این، او مالک جواهرات معروف بورگزه، بهترین مجموعه الماس در جهان، بود. ناپلئون با قاطعیت اصرار داشت که او با بورگزه ازدواج کند. خوشبختانه، شاهزاده بسیار مایل بود که با ناپلئون ارتباط برقرار کند.

سالن زیبایی : در حالی که پائولین از ایده داشتن الماس‌هایی که تمام جواهرات ژوزفین را تحت الشعاع قرار می‌داد، خوشحال بود؛ زیرا مانند تمام بناپارت‌ها، از همسر برادرش متنفر بود. بنابراین او ازدواج می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و الماس‌هایش را به ژوزفین نشان می‌داد. این کمی بدخواهی زنانه بود که او نمی‌توانست در برابر آن مقاومت کند. مراسم ازدواج به دلیل غیبت ناپلئون، بسیار بی‌سروصدا در خانه ژوزف بناپارت برگزار سالن زیبایی در تهران شد؛ اما از پرنسس تازه عروس دعوت شد تا به کاخ سن کلود برود و ژوزفین را ملاقات کند.

سالن زیبایی نقره نگار در تهرانپارس

این قرار بود پیروزی زندگی او باشد. او روزهای زیادی را صرف برنامه‌ریزی برای توالتی کرد که برای ژوزفین کاملاً دلربا بود. هر لباسی که می‌پوشید باید زمینه‌ای برای الماس‌های معروف می‌داشت. سرانجام مخمل سبز را انتخاب کرد. وقتی روز فرا رسید، پائولین جلوی آینه‌ای ایستاد و به خودش نگاه کرد، در حالی که الماس‌ها در موهایش می‌درخشیدند، دور گردنش برق می‌زدند و لباس مخمل سبزش را چنان محکم بسته بود که آدم را به یاد جعبه جواهرات متحرک می‌انداخت. او واقعاً از خوشحالی اشک ریخت. سپس سوار کالسکه‌اش شد و به سمت سن کلود رفت. اما ژوزفینِ کریول، اگرچه دیگر جوان نبود، زنی بسیار ظریف و در عین حال جذاب بود.

داستان‌هایی از مخمل سبز برایش تعریف شده بود، و به همین دلیل اتاق پذیرایی‌اش را با آبیِ بی‌چون‌وچرا دوباره تزئین کرده بود. این کار مخمل سبز را کاملاً از بین برد. در مورد الماس‌ها، او با نپوشیدن حتی یک جواهر از هیچ نوع، با این ترفند مقابله کرد. لباسش از جنس پارچه‌ی ململ هندی با حاشیه‌ی پهن طلایی بود. سادگی بی‌نظیر او، همراه با وقار و متانت رفتاری‌اش، پرنسس پائولین را با آن رگبار الماس و مخمل سبزش که در زمینه آبی خودنمایی می‌کرد، کاملاً مبتذل جلوه می‌داد. ژوزفین در تحسین جواهرات بورگز بسیار سخاوتمند بود و هنگام خداحافظی پائولین را بوسید. پیروزی از آن او بود.

داستان دیگری هم سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست از شکستی که پائولین از خانم دیگری، به نام مادام دو کوتادس، خورد. این شکست در یک مجلس رقص باشکوه بود که به شیک‌پوش‌ترین دنیای پاریس اختصاص داده شده بود. پائولین تصمیم گرفت به آنجا برود و به قول خودش، قصد داشت تمام زنان آنجا را از صحنه محو کند. او راز آرایش خود را کاملاً پنهان کرد و در لحظه حساسی که همه مهمانان تازه جمع شده بودند، وارد سالن رقص شد. او ظاهر شد؛ و با دیدن او موسیقی متوقف شد، سکوت بر جمع حاکم شد و لرزه‌ای بر اندام همه افتاد. لباس او از بهترین پارچه‌ی ململ بود که با برگ‌های نخل طلایی تزیین شده بود.

چهار نوار، خالدار مانند پوست پلنگ، دور سرش پیچیده شده بود، در حالی که این نوارها به نوبه خود توسط خوشه‌های کوچک انگور طلایی پشتیبانی می‌شدند. او سربند یک باکانت در لوور را کپی کرده بود. تمام بدنش نقش برجسته داشت و درست زیر سینه‌هایش نواری طلایی داشت که توسط یک گوهر حکاکی شده نگه داشته می‌شد. مچ‌ها، بازوها و دست‌های زیبایش برهنه بودند. در واقع، او رقبای خود را از میدان به در کرده بود. با این وجود، مادام دو کوتادس انتقام گرفت. او به سمت پائولین که روی کاناپه دراز کشیده بود تا زیبایی‌اش را به رخ بکشد، رفت و از پشت عینک دوچشمی به شاهزاده خانم خیره شد.

پائولین لحظه‌ای احساس رضایت کرد و سپس معذب شد. خانمی که به او نگاه می‌کرد، با لحنی دلسوزانه به یکی از همراهانش گفت: «چه حیف! اگر این‌طور نبود، واقعاً دوست‌داشتنی می‌شد!» همراهش پاسخ داد: «برای چی؟» «مگه کوری؟ اونقدر قابل توجهه که حتماً باید ببینیش.» پائولین داشت خونسردی‌اش را از دست می‌داد. سرخ شد و با نگاهی وحشت‌زده به اطراف نگاه کرد، در حالی که از خود می‌پرسید منظورش چیست. سپس شنید که مادام کوتادس می‌گوید: «خب، گوش‌هایش. اگر من هم چنین گوش‌هایی داشتم، حتماً آنها را قطع می‌کردم!» پائولین نفس عمیقی کشید و از حال رفت. در واقع، گوش‌هایش آنقدرها هم بد نبودند.

سالن زیبایی نقره نگار در تهرانپارس آنها خیلی صاف و بی‌رنگ بودند و با رنگ‌های گلگون صورتش تضاد زیبایی ایجاد می‌کردند. اما از آن لحظه به بعد، هیچ‌کس نمی‌توانست چیزی جز این گوش‌ها ببیند؛ و از آن به بعد، شاهزاده خانم موهایش را آنقدر کوتاه کرد که آنها را بپوشاند. این را می‌توان در مجسمه او که توسط کانووا ساخته شده بهترین سالن زیبایی در تهران است.

سالن زیبایی نقره نگار در تهرانپارس

ژست گرفتن او برای او به صورت برهنه، کاری بسیار جسورانه تلقی می‌شد، زیرا فقط کمی پارچه روی اندام تحتانی او انداخته شده بهترین سالن زیبایی در تهران است. با این حال، درست است که این مجسمه از نظر ایده و اجرا کاملاً کلاسیک است و جذابیت آن با این واقعیت که مدل آن همان چیزی بود که او بعداً خود را با غرور واقعی ناپلئونی – “خواهر بناپارت” – نامید، افزایش می‌یابد.

پائولین از ژوزفین متنفر بود و از طلاق ناپلئون از او خوشحال شد؛ اما او همچنین از دوشس اتریشی، ماری لوئیز، که جانشین ژوزفین بود، بدش می‌آمد. یک بار، در یک مراسم بزرگ درباری، او پشت سر ملکه رفت و زبانش را به سمت او دراز کرد، در مقابل دیدگان تمام اشراف و افراد سرشناس حاضر. نگاه عقابی ناپلئون به پائولین افتاد و مانند آتشی بر یخ شعله‌ور شد. او واقعاً پا به فرار گذاشت، از مجلس رقص بیرون دوید و دیگر هرگز به دربار نرفت. شرح دیگر رفتارهای عجیب و غریب او، دسیسه‌های بی‌شمارش، دعوایش با شوهرش و بی‌احترامی‌های کوچکی که پاریس را به وحشت می‌انداخت، زمان زیادی می‌برد.

یکی از این موارد، انتخاب یک سیاه‌پوست تنومند برای حمام کردنش هر روز صبح انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. وقتی کسی جرأت اعتراض کرد، ساده‌لوحانه پاسخ داد: «چی! به این چیز می‌گی مرد؟» و او با مجبور کردن خدمتکار سیاه‌پوستش به ازدواج فوری با کسی، مصالحه کرد تا بتواند به خدمت خود با ادب و نزاکت ادامه دهد! ناپلئون نسبت به او بسیار سخت‌گیرتر از کارولین یا الیز رفتار کرد. او وقتی او پرنسس بورگزه شد، نیم میلیون فرانک جهیزیه ازدواج به او داد، اما پس از آن دائماً ولخرجی‌های او را کنترل می‌کرد. هنگامی که سقوط فرا رسید و ناپلئون به البا تبعید شد، پائولین تنها کسی از میان تمام اقوامش بود که به دیدارش رفت و وقت خود را با او گذراند.

سالن زیبایی نقره نگار در تهرانپارس همسرش از او جدا سالن زیبایی در تهران شد و به نزد اقوام اتریشی خود بازگشت. از میان تمام بناپارت‌ها، فقط پائولین و مادام مِر به امپراتور وفادار ماندند. حتی در آن زمان، ناپلئون از پرداخت صورتحساب او به مبلغ شصت و دو فرانک خودداری سالن آرایشگاه در تهران کرد، در حالی که فقط دویست و چهل فرانک برای نگهداری اسب‌هایش به او اجازه داد.