سالن زیبایی سی مای سعادت آباد

سالن زیبایی سی مای سعادت آباد آقای مورنینگ در همان لحظه به اهمیت کامل آن پی برد. در هذیان خود، از نامی بسیار آشنا استفاده کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و در کنار آن، از عبارات محبت‌آمیزی استفاده کرده بود که به طرز شرم‌آوری مورد سوءاستفاده قرار گرفته بودند. لحظه‌ای تأمل سالن آرایشگاه در تهران کرد. چاره‌ای جز گفتن حقیقت و پذیرفتن عواقب آن باقی نمانده بود. دختر دیگری می‌خندید. مورلا چه می‌کرد؟ او به آرامی شروع کرد: «سینوریتا، همانطور که می‌دانی، من خیلی بیمار بوده‌ام و چندین بار در هذیان گم شده‌ام و در مناظری که متعلق به روزگاران دیگر بهترین سالن زیبایی در تهران است.

سالن زیبایی : آیا نمی‌توانی مرا ببخشی اگر تو را با اسمی صدا زده‌ام که تو آن را با اسم زیباتر خودت اشتباه گرفته‌ای؟ آیا نمی‌توانی مرا ببخشی اگر در تخیل تب‌آلودم، برای لحظه‌ای مکانی را به تو داده‌ام که مدت‌ها پیش مقدس و وقف فراموشی شده است؟» «پس چرا نمی‌توانی مرا دوست داشته باشی؟ مگر من به اندازه او دوست‌داشتنی نیستم؟» «تو خیلی زیبایی، مورلا.» «ماچاچا!» دوئنا از ورودی رامادا فریاد زد ، «چی داری میگی؟» و سپس با هر لحنی ناسزا گفت و با هر آهنگی کلمات تحقیرآمیز بر زبان آورد.

سالن زیبایی سی مای سعادت آباد

تا اینکه دختر، رنگ‌پریده از خشم و اندوه، از روی تخت آویزش پرید و به سرعت فرار کرد. ۱۳۴قهرمان ما مدت زیادی در گمانه‌زنی‌ها غرق بود. گذشته از همه اینها، این فقط یک سوءتفاهم بود و قرار نبود یک شبه به خاطر سپرده شود. در هر صورت، او دختر را لو نداده بود و سرانجام به این نتیجه رسید – همانطور که حقیقت هم همین بود – که خانم حیله‌گر در تمام این مدت از اوضاع آگاه بوده و به هیچ وجه فریب نخورده است، و بنابراین موضوع را از ذهن خود بیرون کرد. و اولین حرکت دختر وحشت‌زده چه بود.

با سرعت از روی زمین گذشت و در سایه حصار اوکوتیلا که آغل را تشکیل می‌داد، فرو رفت و با احتیاط نامه‌ای را که مورنینگ به او سپرده بود، از جیبش بیرون کشید. با باز کردن پاکت، که فقط با لعاب بسته شده بود و با دقت شکسته شده بود، تصویری از بارونس فون اولاو را بیرون کشید که سال‌ها از نامی که اکنون داشت مسن‌تر بود و در کنار آن بسیار فرسوده و ساییده شده بود. این مورلایِ ناخودآگاهِ آتش‌افروز، ابتدا لحظه‌ای با تحقیر به او نگاه کرد و سپس عمداً روی آن تف انداخت.

سپس شروع به درک محتوای نامه کرد، که مختصر بود و به عنوان یک محرک سالم برای زخمی تازه، نسبتاً بی‌اثر تلقی می‌سالن زیبایی در تهران شد. او با زحمت آن را هجی کرد و متن نامه به شرح زیر بود: به بارونس فون اولاو، برلین. شاید فراموش کرده باشید که چند سال پیش، و از طریق روش‌های کاملاً مشروع، بگذارید بگویم در دفاع از خود، نمونه‌ای از یک اثر هنری که برایم ارزش فوق‌العاده‌ای داشت، به دستم رسید. تاکنون حفظ آن را نقض شرافت خود ندانسته‌ام. با این حال، بسیار بیمار بودم و پزشکانم به من هشدار داده بودند که احتمالاً… ۱۳۵با پایان یافتن بیماری‌ام، عاقلانه و به همان اندازه عادلانه می‌دانم که آخرین نشان از شناخت متقابلی را که به آن ایمان دارم، به شما برگردانم.

شناختی که از جمله چیزهای جاودانه است. شاید بی‌میلی به عبور از پرده‌ای که این راز بزرگ را پوشانده، بدون اینکه ابتدا حقانیت خود را در برابر شما ثابت کنم، مرا وادار می‌کند تا چیزی را که تاکنون فکر می‌کردم مخفی نگه دارم، به شما بگویم – اینکه نامه شما که در فوریه ۱۸۸۳ نوشته شده بود، به‌طور تصادفی در یک میز قدیمی گم شد و تا روز بعد از اینکه شما بارونس فون اولاو شدید، هرگز توسط من باز یا خوانده نشد. ارادتمند همیشگی شما، دیوید مورنینگ . مورلا نامه را روی زمین پهن کرد و به فکر فرو رفت. واضح بود که آنطور که انتظار داشت – یا تقریباً امیدوار بود – یک نامه عاشقانه نبود.

زیرا او شور و شوق و شور انتقام را که محرک شور و اشتیاق در سینه هر فرزند واقعی نژاد اسپانیایی است و بدون آن زندگی شور و شوق کمی دارد، از دست داده بود. با توجه به تمام چیزهایی که مادربزرگش از محتویاتش فهمید، انگار برای او نوشته شده بود، و این فکر، دوئنا را با چشمان بی‌رحم و دهان سفت و چروکیده‌اش به ذهنش آورد که وظیفه‌اش مراقبت از او از هر نظر بود. بنابراین نامه را تا کرد و عکس را برداشت و دوباره آن را با دقت بررسی کرد. در حالی که با مشت کوچک و نرمش به مقوا ضربه می‌زد، فریاد زد: «شیطان! شیطان! شیطان!» سپس، آن را به همراه نامه تا کرد، آنها را در جیبش گذاشت و با سر خوردن از میان نرده‌های اوکوتیلا، از در بیرونی وارد آپارتمانش شد.

سالن زیبایی سی مای سعادت آباد او را فوراً به توسان سفر کرد و آن را در اداره پست آنجا گذاشت. خورشید در پشت کوه‌های تهاچاپه غروب می‌کرد و پرتوهای پراکنده‌اش، سرشار از رنگ برگ و شاخه، به روشنی بر پیکر افتاده‌ی بیمار می‌تابید و همین که مورلا آرام آرام در مقابل پنجره‌ای کوتاه که رو به رامادا باز می‌شد.

سی مای سعادت آباد

پرده‌های ململ خود را کنار زد و با اشتیاق به اندام خوش‌فرم و خوش‌فرم و چهره‌ی ابروان پهن و رنگ‌پریده‌اش خیره شد، در حالی که نور محو می‌شد و با نزدیک شدن به ساعت شام خانوادگی، صداهای ملایم بلندتر می‌شدند و صدای زنگوله‌های ماندولین و گیتار، شب را با موسیقی پر می‌کرد.

برخاست و در حالی که پایش را بر زمین می‌کوبید، بی‌صبرانه گفت: «اوه، آه! او برای هر کاری زیادی خوب بهترین سالن زیبایی در تهران است.» او با نگاهی تحقیرآمیز بر چهره زیبایش، اما در عین حال بدون نگرانی، به جمع خانواده در شام پیوست و فریژول و تورتیلاهایش را خورد و با عجله به دنبال سفیدترین تومِیل در میان برادران کوچکترش رفت، گویی دیوید مورنینگ نظر پزشکانش را نادیده گرفته بود و روز بعد از زخمی شدنش، همانطور که زمانی تصمیم گرفته بود، با آمبولانس به توسان رفت، به جای اینکه یک ماه آنجا بماند و ابتدا از ترحم او و سپس از خیال‌پردازی او بهره ببرد و به طور کلی چیزهایی را در تخیل او تحریک کند.

سالن زیبایی سی مای سعادت آباد در اواخر شب مهتابی، در حالی که بادهای ملایم تابستانی هنوز در میان شاخه‌ها می‌وزیدند، صدایی شیرین و دخترانه، که با نُت‌های ماندولین هماهنگ انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، در رویاهای دیوید مورنینگ پیچید و ترجیع‌بند پرشور «اوه، ایلوستریسیمو میا» را با خود حمل می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و او ۱۳۷بیدار سالن زیبایی در تهران شد، و هنوز ترجیع‌بند شیرین «اوه، ایلوستریسیمو میا» به گوش می‌رسید. چند روز گذشت، روزهای تابستانی پر از کار و رشد و نوید در بیرون، و مورلا هنوز نمی‌توانست مزرعه گونزالس را ترک کند.