سالن ارایش سانی

سالن ارایش سانی با سرعت معمول و بی‌پروا، کمی پس از تاریکی هوا، خود را در استیونسون، آلاباما یافتیم. قرار انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود تمام شب را اینجا بمانیم. زیرا مدیران امور هنوز ترس از فارست را پیش چشمان خود داشتند و جرات نمی‌کردند شب‌ها قطارها را هدایت کنند. باران می‌بارید و تاریکی اربوس چهره زمین را پوشانده بود. با وجود این، من و کاپیتان اس. در دل شب غرق شدیم، مصمم بودیم چیزی برای خوردن پیدا کنیم، یا در این تلاش هلاک شویم. پس از مدتی سرگردانی کورکورانه، – غلتیدن[۲۹۰] به گودال‌ها، و افتادن روی جعبه‌ها و بشکه‌ها، که جایی که کمتر انتظار می‌رفت، ظاهر می‌شدند.

سالن زیبایی : بالاخره از میان طناب‌های چادر یک فروشنده بیرون آمدیم. وارد شدیم و دیدیم که صاحب مغازه روی یک رمان ده سنتی چرت می‌زند. متاسفیم که مزاحم کارهای ادبی او شده‌ایم؛ اما گرسنه بودیم و باید به ما غذا می‌دادند. مشتاقانه انواع خوراکی‌ها را درخواست کردیم که او خواب‌آلود به ما اطلاع داد که ندارد. با پرس و جو دقیق از او در مورد بخش خوراکی موجودی‌اش در مغازه، فهمیدیم که شامل مقداری کراکر بوستون و کمی پنیر بهترین سالن زیبایی در تهران است. ما بدون توجه به قیمت، کیسه‌هایمان را با این‌ها پر کردیم.

سالن ارایش سانی

صاحب مغازه که آنقدر سخاوتمندانه خریده بود، سخاوتمند سالن زیبایی در تهران شد و یک بطری مربعی سیاه بیرون آورد و آن را با این جمله به ما تعارف سالن آرایشگاه در تهران کرد: «آن یک leetle بهترین جین را در این سمت لوییویل خواهید یافت. آن را نگه دارید!» کاپیتان آن را گرفت؛ اما نظر خاموش، هرچند پرمعنا، که هنگام رها کردن روی چهره‌اش نوشته شده بود، باعث شد که با تشکر امتناع کنم. احترام شایسته به احساسات مرد مانع از هرگونه ابراز احساساتی می‌شد؛ اما به محض اینکه از چادر خارج شدیم، کاپیتان با جدیت به من اطمینان داد که او مسموم شده است و آخرین کلماتش را وقتی که در ماشین راحت جا بگیرد، خواهد گفت. بازگشت به ماشین تقریباً به اندازه پیدا کردن فروشگاه ساتلر خطرناک بود.

اما خوشبختانه، صدای کاپیتان دبلیو. که با لحنی دلخراش فریاد می‌زد: «فرزند گمشده! فرزند گمشده!» کاپیتان اس. یکی از رقت‌انگیزترین فریادهای او را با ضربه‌ای به گودی شکمش قطع کرد.[۲۹۱] کوله پشتی پر از بار و درخواست کمک برای سوار شدن. وقتی دوباره در ماشین جا گرفتیم، با خیال راحت شروع به خوردن کراکر و پنیر کردیم. اس. آخرین حرف‌هایش را فراموش کرده بود تا اینکه نزدیک نیمه‌های شب مرا بیدار کرد و گفت که تصمیم گرفته حرف‌هایش را به خانه موکول کند تا بتواند آنها را در روزنامه شهرستان چاپ کند. به جز این وقفه، تمام شب را راحت خوابیدم.

چون نسبت به سفر از آتلانتا جا بیشتر داشتم و صدای غرش قطار در حال حرکت در گوش‌هایم نمی‌پیچید. موقع صبحانه، تکه‌های غذای دیشب را که مانده بود، بیرون آوردیم و داشتیم صبحانه‌مان را می‌خوردیم که متوجه شدیم کراکر و پنیر، ظاهری به‌طرز عجیبی سرزنده دارند. نشانه‌های آشفتگی درونی در همه ما به‌جز س. آشکار سالن زیبایی در تهران شد. س فکر می‌کرد چون جین او را نکشته، پس در برابر هر چیزی مقاوم است. خونسردی بی‌چون‌وچرای او، آرامش‌بخش بقیه ما بود و به این نتیجه رسیدیم.

که برای احساس ناراحتی خیلی دیر شده است و با تکرار این شعر کوتاه، یکدیگر را تسلی دادیم: «آنچه را که نمی‌توان درمان سالن آرایشگاه در تهران کرد، باید تحمل کرد.» ساعت هشت مه کنار رفت و ما سفرمان را به سمت شمال آغاز کردیم. داستان‌های عجیب و متناقضی در مورد محل اختفای و اعمال جنگل وحشتناک و همه‌جا حاضر فارست بر سر زبان‌ها بود. هفت‌تیرها بیرون آورده شدند، کلاهک‌ها برداشته شدند و دوباره پرایم شدند، و ما مراقب بودیم[۲۹۲] و حلقه‌هایی در قسمت‌هایی از لباس که غیرقابل دسترس تلقی می‌شدند، پنهان شده بودند.

نگرانی قابل توجهی در مورد پل‌های روی رودخانه‌های الک و داک وجود داشت، و وقتی از هر دو به سلامت عبور کردیم، قطار سرعت خود را افزایش داد، همه نفس‌های راحت‌تری کشیدند و مردان متخاصم سلاح‌های گرم خود را کنار گذاشتند. ما بدون تصادف و با ترسی که رو به کاهش بود، با سرعت به راه خود ادامه دادیم، هرچند که بقایای ماشین‌های شکسته و سوخته که در کنار جاده ردیف شده بودند، نشان دهنده‌ی برخی بازتاب‌های ناخوشایند بودند و در پایان روز وارد صفوف اعتصابیون در نشویل شدیم و در امان بودیم. سپس مسابقه‌ی دو از ایستگاه تا هتل، برای جایزه‌ای که هیچ‌کس برنده نشده بود.

سالن ارایش سانی زیرا تمام هتل‌های شهر از زیرزمین تا اتاق زیرشیروانی پر شده بودند. من و کاپیتان س. روی سنگ سرد و سخت پیاده‌رو نشستیم و ناله‌های خسته‌مان را در هم آمیختیم، در حالی که دبلیو.، شجاع‌تر و آشناتر با شهر، به دنبال یک پانسیون گشت. پس از بازگشت، با این هوش و ذکاوت شادمانه که او جای خواب و شام پیدا کرده است.

سانی

با خوشحالی به دنبالش رفتیم و پس از خوردن شامی که نمی‌خواهم به مقدارش اعتراف کنم، به اتاق‌هایمان رفتیم و خیلی زود – به قول کاپیتان – «در آن خواب بی‌رویا و آرامش‌بخشی که فقط بر بالش معصومان و زیبایان فرود می‌آید، غرق شدیم.» خط فانتزی ص شاید بعضی از خوانندگان منصف من، به خاطر اینکه چیزی در مورد دستکش‌های بچه‌گانه می‌دانم، مرا آدم ناخوشایندی بدانند.

شاید حرفم را باور نکنند وقتی به آنها بگویم که در پاریس و جاهای دیگر تجارت گسترده‌ای در پوست موش‌های معمولی وجود دارد – یا در گذشته‌ای نه چندان دور وجود داشته بهترین سالن زیبایی در تهران است. و این پوست‌ها، پس از پرداخت و رنگ‌آمیزی، به پوشش‌های ظریفی برای دست‌ها تبدیل می‌شوند که معمولاً دستکش‌های «بچه‌گانه» نامیده می‌شوند و قرار است از پوست بزهای نابالغ ساخته شوند. من در پاریس با یک فروشنده سگ، یک دانمارکی به نام بک، آشنا بودم.

یک روز به دیدنش رفتم، به این امید که یک سگ تریر باهوش و خوش‌رفتار تهیه کنم، سگی که در «اقامتگاه‌های آقایان مجرد» همراه من باشد و جست‌وخیزهایش بتواند در ساعات خلوت‌ترم، زمانی که بعد از کار، برای ورزش و تنفس، گشت و گذارهای کوچکی در محله انجام می‌دادم، مرا سرگرم کند.

سالن ارایش سانی لانه بک در حیاط کوچکی، در پشت یک خانه فرسوده قرار داشت؛ و وقتی وارد آن شدم، اقناع [برای من] بی‌فایده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.[۲۹۶] تقریباً نیازی نبود که من را وادار کنند تا حد امکان نزدیک به مرکز محوطه بایستم تا بتوانم با زنجیر از چیزی که فرانسوی‌ها به آن بول داگ می‌گویند.