سالن ارایش طنین مارلیک

سالن ارایش طنین مارلیک نام زن اگنس ویلند بهترین سالن زیبایی در تهران است و اکنون نزدیک به بیست سال است که تنها در اینجا زندگی می‌کند – تنها، به جز گاهی اوقات در تابستان که یک یا دو مسافر آرام را با خود می‌برد، که کمتر او را می‌بینند و کمتر می‌شناسند، و او از خلاص شدن از شر آنها هنگام فرارسیدن اعتدال پاییزی بسیار خوشحال می‌شود.

سالن زیبایی : زمستان و تابستان، در طوفان و تگرگ، باران و آفتاب، او تمام روز در خانه قدیمی و کم‌نور خود را حبس می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و فقط عصرها برای قدم زدن در ساحل و نگاه کردن به قبر کوچک، با روتختی بنفشه در تابستان و پارچه سفید برفی در زمستان، بیرون می‌آمد.

سالن ارایش طنین مارلیک

در شبی که درباره‌اش نوشتم، همانطور که گفتم، به اتاق خودش برگشت – اتاقی که سلیقه غالب او به سرعت در آن کشف می‌سالن زیبایی در تهران شد. عمق و درخشندگی خاصی از رنگ‌ها همه چیز را فرا گرفته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود؛ فرش و پرده‌ها به همان رنگ سرخ روشن بودند و پنجره بزرگ و قوسی شکل پر از گیاه، بسیار زیبا بود.[۲۳۳] مانند اتاق جشن پری‌ها. همه چیز قدیمی و فرسوده بود و ظاهری قدیمی اما نه رنگ‌پریده داشت. چند کتاب در یک گوشه کابینتی را اشغال کرده بودند و یک پیانو که همیشه قفل بود.

در گوشه دیگری قرار داشت. یک صندلی راحتی به یک پایه کوچک، نزدیک پنجره، کشیده شده بود و روی آن یک کتاب مقدس باز قرار داشت. اینجا جایی بود که او می‌نشست و ساعت به ساعت و روز به روز، همیشه از کتاب مقدس، مطالعه می‌کرد و فقط با تغییر ساعات خسته‌کننده، به کارهای پیچیده و استادانه می‌پرداخت – کارهایی زیباتر و شگفت‌انگیزتر از آنچه قبلاً ساخته شده بود، اما همیشه چیزهایی که فقط به نوع مکانیکی نبوغ نیاز داشتند و فقط در رنگ‌آمیزی به نبوغ و سلیقه نیاز داشتند – و آنها را در نزدیکترین شهر می‌فروخت و از این طریق نان روزانه خود را به دست می‌آورد.

بعد از اینکه امشب روی صندلی همیشگی‌اش نشست، با صدای زنگ در از جا پرید – صدایی آنقدر غیرمعمول که وقتی چراغ را گرفت و شروع به پاسخ دادن به احضار کرد، مانند برگی لرزید. او در نیمه راه پله‌ها بود که ایستاد و به آرامی سگ را که لحظه‌ای دیگر کنارش بود صدا زد و با هم در را باز کردند. یک آقای مسن با قیافه‌ای جدی آنجا ایستاده بود که پرسید آیا افتخار صحبت با خانم ویلند را دارد یا خیر. او بدون اینکه در را باز کند یا از او بخواهد وارد شود، پاسخ داد: «اسم من همین است، آقا.» «و مال من اشلی است، خانم. من یک کشیش هستم و در بوستون زندگی می‌کنم و دنبال یک جای آرام، نزدیک دریا، می‌گردم تا تابستان را در آنجا بگذرانم.

در دهکده‌ی آن طرف‌تر به من گفته‌اند که شما گاهی اوقات یک مسافر شبانه‌روزی می‌پذیرید،[۲۳۴] و فکر می‌کنم جای شما کاملاً به من می‌آید. اگر مایل باشید، توصیه‌هایی دارم. اما خانم ویلند به آنها نیازی نداشت. او با وجود انزوای طولانی‌اش، در قضاوت شخصیت بسیار خوب بود، به طوری که با یک نگاه متوجه نشد که او همان چیزی است که ادعا می‌کند، و اگر اصلاً قرار بود مهمان داشته باشد، او دقیقاً همان چیزی بود که او می‌خواست.

بنابراین، بدون ذره‌ای سست شدن در سردی رفتارش، او را به داخل دعوت کرد و با دادن صندلی به او در یک اتاق غذاخوری بی‌روح و کم‌مبلغ، با کمترین کلمات ممکن به او گفت که چه کاری برایش انجام خواهد داد و چقدر این کار را خواهد کرد – صراحتی که او را در نظر دکتر محترم بسیار بالا برد، اگرچه او قصد داشت، اگر قصدی در این مورد داشت، کاملاً نتیجه‌ی معکوسی داشته باشد. او گاهی اوقات در نگه داشتن مهمان‌هایش در فاصله‌ی کافی که مناسب او باشد، مشکل داشت و در اولین ورودشان لازم دید که به وضوح به آنها تفهیم کند که نباید انتظار هیچ نوع همراهی از او داشته باشند. اینکه او به آنها اتاق و غذایشان را، همانطور که بود.

داده است و هرگز زحمتی برای خوب یا جذاب کردن آن نکشیده است، و اینکه این تمام چیزی است که از آنها می‌خواسته است. اما دکتر اشلی از یک صاحبخانه شلوغ و شایعه‌پراکن وحشت زیادی داشت و فکر می‌کرد گنج کاملی پیدا کرده است؛ و وقتی دکتر اشلی اتاقی را که می‌توانست داشته باشد، اگر دوست داشت، به او نشان داد، مشتاقانه موافقت کرد که آن را بگیرد و گفت اگر مخالفتی نداشته باشد، فوراً آن را تصاحب می‌کند و تا صبح به روستا برنمی‌گردد. دکتر اشلی با بی‌تفاوتی موافقت کرد و خیلی زود او را تنها گذاشت و آن یکی را صدا زد[۲۳۵] خدمتکار خانه برای شام به او مراجعه کرد و به اتاق خود رفت و خیلی زود در افکار همیشگی‌اش غرق شد و به ندرت از وجود او آگاه بود.

سالن ارایش طنین مارلیک و از آنجایی که صاحبخانه و مستاجر به یک اندازه از تنها گذاشتن یکدیگر خوشحال بودند، برای چند هفته رابطه‌ی کمی بین آنها برقرار بود. اما یک شب، وقتی دکتر برای پیاده‌روی طولانی در ساحل رفته بود، هنگام بازگشت، خانم ویلند را دید که در حال ورزش عصرگاهی معمول خود بود و در ساحل قدم می‌زد و از ظاهر او که به این شکل راه می‌رفت، شگفت‌زده شد و مدتی بی‌حرکت ایستاد و او را تماشا کرد.

طنین مارلیک

سرانجام با کمی فاصله، در حالی که او به مزار کودک سر می‌زد، او را دنبال کرد. قلب مهربان او از این منظره بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و تصمیم گرفت با او صحبت کند و در صورت نیاز، همدردی و دوستی خود را به او ابراز کند.

بنابراین تعدادی از گل‌های بنفشه را از روی قبر برداشت و در حالی که آنها را در دست داشت، به صرف چای رفت. خانم ویلند شال خود را کنار گذاشته بود و از قبل پشت میز نشسته بود. آنها معمولاً در این مواقع مکالمه‌ی کمی داشتند، و آن هم مکالمه‌ی خیلی معمولی. امشب، همین که او از در وارد سالن زیبایی در تهران شد و او چشمش به گل‌های توی دستش افتاد، با عجله و هیجان فریاد زد: «تو سر قبر من بودی!» او طوری صحبت کرد که انگار او به حریم خصوصی مقدسش تجاوز کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است.

سالن ارایش طنین مارلیک و او با عذرخواهی پاسخ داد: «بله، من به قبر کوچک توی باغ سر زده‌ام. امیدوارم مزاحم نشده باشم. من یک قبر کوچک در حیاط کلیسای خانه‌ام دارم و چنین مکان‌هایی برای من بسیار مقدس هستند.» اگنس ویلند یک خانم انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، و او این کار را نمی‌سالن آرایشگاه در تهران کرد به خاطر بی‌ادبی دنیا گناهکار شناخته شده بود.