سالن زیبایی ترگل سعادت آباد

سالن زیبایی ترگل سعادت آباد در آستانه‌ی ایوانی که به دشت برهنه و افق‌های رنگ‌پریده‌اش باز می‌شود، مربع‌ها و مثلث‌های کارخانه را می‌توان دید، مانند پس‌زمینه‌ی سیاه عظیمی از صحنه، و دودکش بلند و خاموشی که اکنون تنها تاج آن ابر شبِ در حالِ سقوط بهترین سالن زیبایی در تهران است. سیلِ تاریک، گیج‌کننده، مرا با خود می‌برد. در امتداد دیواری که رو به ایوان است، زنان منتظرند، مانند پرده‌ای از سایه، که جلوه‌هایی از چهره‌های رنگ‌پریده و بی‌حالتشان را نمایان می‌کند. با تکان دادن سر یا گفتن کلمه‌ای، یکدیگر را از میان انبوه جمعیت تشخیص می‌دهیم.

سالن زیبایی : زوج‌ها با قلاب سریع بازوها تشکیل می‌شوند. در سراسر خیابانِ شبح‌وار، چشمان انسان پروازِ پرتلاشِ زحمتکشان را دنبال می‌کند. خیابان، مسیری کم‌رنگ است که از میان مزارع باز می‌گذرد. ​​مسیر آن از دور با ردیف‌هایی از درختان تنومند، دودآلود مانند شمع‌های خاموش‌شده؛ تیرهای تلگراف و تارهای عنکبوت بلندشان؛ بوته‌ها یا نرده‌هایی که مانند اسکلت بوته‌ها هستند، مشخص شده است. چند خانه وجود دارد. در آن‌سو، نواری از آسمان هنوز به رنگ زرد کم‌رنگ بر فراز حومه‌ی فقیرنشین خودنمایی می‌کند.

سالن زیبایی ترگل سعادت آباد

جایی که جمعیت گل‌آلود جدا شده از کارخانه، به آرامی در آن می‌خزند. باد غربی با لباس‌های آبی یا سیاه یا خاکی‌شان که می‌لرزند، دم‌های پشمالو را که از گردن‌های خفه‌شان بیرون زده‌اند، تحریک می‌کند، بوهای شیطانی را پراکنده می‌کند و به چهره‌های نابینایی که در زیر آسمان غرق شده‌اند، حمله می‌کند. گاهی میخانه‌هایی هستند که چشم را خیره می‌کنند. درهایشان بسته است، اما پنجره‌ها و نورگیرهایشان مانند طلا می‌درخشند. در میان میخانه‌ها، نمای برخی خانه‌های قدیمی، خالی از سکنه و توخالی، سر به فلک کشیده است؛ برخی دیگر، ویرانه‌هایی، در این دره تاریک خانه‌های مردانی با شکاف‌هایی از آسمان، شکافته شده‌اند.

صدای پاهای آهنین در اطرافم در جاده سخت مانند صدای سنگین طبل‌ها و سپس در پیاده‌رو سنگفرش مانند زنجیرهای کشیده شده است. بیهوده است که با سر خمیده راه می‌روم – صدای قدم‌های خودم در بقیه گم می‌شود و نمی‌توانم آنها را بشنوم. ما عجله داریم، مثل هر عصر. در آن نقطه از منظره‌ی تیره، جایی که درختی بلند و پیچ‌خورده انگار که روح دارد، به خود می‌پیچد، ناگهان شروع به پایین آمدن می‌کنیم و پاهایمان به جلو خم می‌شوند. در پایین، درخشش چراغ‌های ویویه را می‌بینیم.

این مردان، که روزشان به پایان رسیده است، به سمت آن ستارگان زمینی گام برمی‌دارند. یک امید در عصر مانند امیدی دیگر است، همانطور که یک خستگی مانند خستگی دیگر است؛ همه ما شبیه هم هستیم. من هم همینطور. من به سمت نور خودم می‌روم، مانند همه نورهای دیگر، مانند هر عصر وقتی مدت زیادی پایین رفتیم، شیب تمام می‌شود، خیابان مانند رودخانه‌ای صاف می‌شود و با نفوذ به شهر، عریض‌تر می‌شود. از میان شاخه‌های مشبک درختان چنار قدیمی – که در این آخرین روز مارس هنوز برهنه هستند – می‌توان خانه‌های کارگران را دید که در فضا قائم هستند.

تخته‌های شطرنج مبهم و خیالی، با مربع‌های نورانی که در جاهایی نقش بسته‌اند، یا مانند صخره‌های عمودی که ازدحام ما در آنها جذب می‌شود. این مردم که در میان ردیف تاریک و روشن درختان پراکنده شده‌اند، خود را در اقامتگاه‌ها و اتاق‌های انباشته غرق می‌کنند؛ آنها در حفره درها به هم می‌پیوندند؛ به درون خانه‌ها فرو می‌روند؛ و در آنجا به طور مبهم به نور تبدیل می‌شوند. من به راه رفتن ادامه می‌دهم، در حالی که چند نفر از همراهانم سرکارگر و کارمند هستند، چون من با کارگران معاشرت نمی‌کنم.

سپس دست می‌دهند و من تنها به راهم ادامه می‌دهم. چند رهگذر که به سختی دیده می‌شوند، ناپدید می‌شوند؛ صدای قفل‌های کشویی و بسته شدن کرکره‌ها از اینجا و آنجا به گوش می‌رسد؛ خانه‌ها خود را در میان انبوهی از جمعیت پنهان کرده‌اند، شهرِ شب‌زده به ژرفای کویر تبدیل شده است. اکنون چیزی جز صدای پای خودم نمی‌شنوم. ویویه بدون شک مانند بسیاری از شهرها به دو بخش تقسیم شده است.

سالن زیبایی ترگل سعادت آباد اول، شهر ثروتمند، متشکل از خیابان اصلی، جایی که کافه بزرگ، هتل‌های زیبا، خانه‌های مجسمه‌سازی شده، کلیسا و قلعه‌ای در بالای تپه را می‌بینید. دیگری شهر پایینی است که اکنون وارد آن می‌شوم.

ترگل سعادت آباد

این سیستمی از خیابان‌ها است که با امتداد آن خیابان که توسط پادگان‌های کارگران احاطه شده و تا سطح کارخانه بالا می‌رود، به آن می‌رسد. این روشی است که من در طول شش سال کارم در دفتر آقایان گوزلان و شرکا، عادت داشتم صبح‌ها از آن بالا بروم و وقتی هوا تاریک سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد، پایین بیایم. من هنوز در این محله ریشه دارم. روزی دوست خواهم داشت که در آنجا زندگی کنم. اما بین دو نیمه شهر یک تقسیم وجود دارد – نوعی مرز، که همیشه بوده و همیشه خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.

در خیابان ورت فقط با یک چراغ خیابان مواجه می‌شوم، و سپس با دختر بچه‌ای موش‌مانند که از میان سایه‌ها بیرون می‌آید و دوباره وارد آنها می‌شود، بدون اینکه مرا ببیند، آنقدر مصمم است که مثل یک عروسک، نان بزرگی را که برای خرید فرستاده‌اند، به قلبش فشار می‌دهد. اینجا خیابان دو لتاپ، خیابان من است. از میان نیمه تاریکی، حرکتی نورانی مغازه آرایشگاه را پر می‌کند و روی پرده مات پنجره‌اش شکل می‌گیرد. درست زمانی که من عبور می‌کنم، در شفاف آرایشگاه با کتیبه قوسی‌اش باز می‌شود و زیر جاصابونی، که صدای جرنگ جرنگ آن مشتریان را فرا می‌خواند، خود آقای جاستین پوکارد، همراه با وزش غنی نور معطر، ظاهر می‌شود.

او در حال بدرقه مشتری بهترین سالن زیبایی در تهران است و با بیان برخی احساسات، موقعیت را بهتر می‌کند. و من فرصتی پیدا کردم تا ببینم که مشتری، متقاعد شده، سر خود را به نشانه موافقت تکان می‌دهد و آقای پوکارد، پیشگو، ریش سفید و همیشه تازه‌اش را با دست درخشانش نوازش می‌کند.

سالن زیبایی ترگل سعادت آباد رویم را از روی دیوارهای ترک‌خورده‌ی سابقِ ورق‌های حلبی که حالا خمیده و فروریخته شده‌اند و پنجره‌هایشان با دوده نمدی شده یا به ستاره‌های سیاه شکسته تبدیل شده‌اند، برمی‌گردانم. چند قدم آن‌طرف‌تر، فکر می‌کنم سایه‌ی کودکانه‌ی آنتوانت کوچولو را دیدم که انگار قرار نیست چشم‌های بدش را درمان کنند.