ارایشگاه زنانه ولیعصر تهران

ارایشگاه زنانه ولیعصر تهران تیراندازی حالا کاملاً متوقف شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و به نظر می‌رسید فرانسوی‌ها از انتقام فراوانی که از ما گرفته بودند، سیر شده‌اند. از آنجایی که دروازه‌ای در نزدیکی ما نبود، ما را با طناب‌هایی از روی باروها که در اینجا با آجر تا بالا روکش شده بودند، بالا کشیدند. به یک سرباز فرانسوی دستور داده سالن زیبایی در تهران شد تا راه بیمارستان شهر را به من نشان دهد. با این حال، همچنان که پیش می‌رفتیم، راهنمای من به قمقمه‌ام که هنوز کنارم آویزان بود، نگاهی انداخت و بدون هیچ تشریفاتی آن را گرفت و شروع به خالی کردن محتویاتش در گلوی خودش سالن آرایشگاه در تهران کرد.

سالن زیبایی : اگرچه از شدت خونریزی عطش شدیدی داشتم، اما تا این لحظه به یاد نیاوردم که حدود دو سوم یک بطری جین در آن باقی مانده باشد. فوراً آن را از دست آن مرد قاپیدم و به دهانم کوبیدم و هر قطره‌اش را با جرعه جرعه سر کشیدم، در حالی که او خشم خود را با فحش و ناسزا خالی می‌کرد. آن را بسیار گوارا یافتم، اما در حالت خستگی فعلی‌ام، تأثیری بیش از یک آبجوی کوچک بر اعصابم نداشت. ۳۰۰ صحنه‌ای که هنگام عبور از خیابان‌ها دیدیم، صحنه‌ای که اینجا و آنجا با اجساد سربازان کشته‌شده‌مان، در هم آمیخته با اجساد دشمن، پراکنده شده بود.

ارایشگاه زنانه ولیعصر تهران

واقعاً غم‌انگیز بود؛ حتی می‌توانستم برای لحظه‌ای فراموش کنم که حساب بین ما و دشمن چگونه بهترین سالن زیبایی در تهران است، اما اجساد بسیاری از افراد ما که از قبل لباس‌های بالاتنه‌شان را درآورده بودند، مدام شکست ما را به یاد می‌آوردند. وقتی به بیمارستان رسیدیم، یکی از افسران هنگ خودم را که اسیر شده بود، دم در ایستاده بود. صورتم آنقدر از خون سرنیزه‌ای که از یکی از سربازانمان در شقیقه‌ام گرفته بودم، پوشیده شده بود که مدتی طول کشید تا او مرا بشناسد. هنگام عبور از کنار تخت‌های بیمارستان، اولین چهره‌ای که شناختم، چهره دوستم رابرتسون بود که هنگام عقب‌نشینی گروهمان، او را به حال خود رها کرده بودم تا بمیرد.

علاوه بر زخمی که از ناحیه سر برداشته بود، پس از افتادن، زخمی هم از ناحیه مچ دست برداشته بود. وقتی روی تختی که برایم آماده شده بود دراز کشیدم، مرتکب یک نوع ساده‌لوحی شدم که قبل از ترک آنجا فرصت کافی برای توبه کردن داشتم. تمام لباس‌هایم را درآوردم و برای خشک شدن به کارکنان بیمارستان فرستادم، اما هرگز آنها را به من پس ندادند. در نتیجه مجبور شدم سه روزی را که در برگن-آپ-زوم زندانی بودم، تختم را نگه دارم. ۳۰۱ بیمارستان از هر دو طرف مملو از مجروحان بود. در سمت راست من، ناوبان دوم از هنگ ۵۵، با زخمی ناشی از اصابت گلوله انگور به شانه‌اش، که به دلیل آن و همچنین تب، بعداً در کلوندرت درگذشت، خوابیده بود.

در سمت چپ من، در اتاق مجاور، ژنرال اسکرت بیچاره، با زخمی عمیق در بدنش، که شب بعد به دلیل آن درگذشت، خوابیده بود. گفته می‌شود که اگر کبودی‌هایی که پس از سقوط از تفنگ‌های دشمن به او وارد شده بود، نبود، ممکن بود بهبود یابد. من به سختی می‌توانم این داستان را باور کنم. هر چه که باشد، شکی نیست که ما یک افسر بسیار شجاع، غیور و فعال را در زمانی بسیار ناگوار برای موفقیت این عملیات از دست دادیم. در طرف مقابل بیمارستان، کاپیتان کمپبل، از هنگ ۵۵، خوابیده بود.

او زخمی وحشتناک ناشی از اصابت گلوله انگور به شانه‌اش داشت و از نزدیکی استخوان پشتش خارج می‌شد. او از خارق‌العاده‌ترین جریان روحی نسبت به هر مردی که تا به حال دیده‌ام، برخوردار بود. او از طلوع آفتاب تا پاسی از شب مدام حرف می‌زد و برای همه ما که در شرایطی بودیم که می‌توانستیم از هر چیزی لذت ببریم، سرگرمی بی‌پایانی فراهم می‌کرد. من به کمپبل از حقه‌ای که با لباس‌هایم به من زده بودند، گفته بودم و این موضوع بلافاصله برای او به موضوعی ثابت برای ارزیابی هر فرانسوی که از کنارش می‌گذشت، تبدیل شد. ۳۰۲ روز بعد، یک گروهبان فرانسوی با غرور و تکبر وارد بیمارستان شد، در حالی که شال افسری را به دور خود بسته بود و تا آخرین حد آن را باز کرده بود.

ارایشگاه زنانه ولیعصر تهران او با افتخار می‌گفت که افسری را که شال را به کمر بسته بود، کشته است. روزی دو بار، دو نفر از خدمه بیمارستان با سطل‌هایی در دست، یکی حاوی تکه‌های کوچک گوشت آب‌پز که پزشکان کشف کردند گوشت اسب است، در حالی که دیگری حاوی نوعی ماده بی‌ارزش بود که آن را سوپ می‌نامیدند، و سومی حاوی تکه‌های نان بود.

ولیعصر تهران

یکی از تکه‌های گوشت با چنگال روی هر تخت پرتاب می‌شد؛ اما بیمار همیشه مجبور بود بین گوشت و نان، و سوپ و نان یکی را انتخاب کند، زیرا تصور می‌شد که نباید همزمان سوپ و گوشت را به او داد. من در زندگی‌ام هرگز به اندازه این گزینه گیج نشده بودم. من که دائماً از تشنگی عذاب می‌کشیدم.

معمولاً سوپ می‌خواستم، اما گرسنگی‌ام، که به همان اندازه عذابم می‌داد، باعث می‌سالن زیبایی در تهران شد که اغلب از انتخابم پشیمان شوم. در حالی که اینجا دراز کشیده بودیم، جراحان خودمان به ما رسیدگی کردند و در این زمینه هر توجهی که می‌توانستیم داشته باشیم، به ما معطوف شد. در این میان، ترتیباتی با ژنرال بیزانت، فرمانده فرانسوی، برای تبادل اسرا اتخاذ شد و در نتیجه، آخرین اسرای زخمی نیز از آنجا خارج شدند.۳۰۳ روز سوم بعد از اینکه ما را برده بودند، با گاری به روزندال رفتم. در این مورد مجبور شدم یک شلوار از یکی از سربازها و یک کت از همسایه‌ام، مارسیال، از هنگ ۵۵، قرض بگیرم که چون قدبلند بود و من نسبتاً ریزنقش، تا نصف پاهایم می‌رسید.

روی هم رفته، وقتی از بیمارستان بیرون آمدم، هیکل عجیبی داشتم. با این حال، کلاه و کفش‌های هنگی‌ام به سرنوشت سایر لباس‌هایم دچار نشده بودند، بنابراین، با توجه به شرایط، اوضاع می‌توانست بدتر هم باشد. اما، یک دردسر برای خلق و خوی من هنوز باقی مانده بود که انتظارش را نداشتم: پیرمرد رذلی که لباس‌هایم را موقع خشک شدن به او تحویل داده بودم، با گستاخی بی‌نظیری از من پیراهن بیمارستان را خواست، پیراهنی که به جای پیراهن خیس خودم، هنگام ورود به بیمارستان به من داده بودند.

که آنها تازه از سنگر ۱۳، جایی که ژنرال اسکرت زخمی و اسیر شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، عقب‌نشینی کرده بودند، و اکنون تحت فرماندهی کاپیتان گاتری از هنگ ۳۳ بودند: به دستور افسر مذکور بود که ما جان‌پناه چوبی را بالا بردیم، که در طول شب برای ما بسیار مفید بود. قضاوت و خونسردی تحسین‌برانگیزی که این افسر شجاع، که فرماندهی به طور غیرمنتظره‌ای به او واگذار شده بود، از خود نشان داد، را نمی‌توان با عبارات بسیار ستایش‌آمیزی توصیف کرد. در پایان روایتم، امیدوارم پذیرفته شود که هر چقدر هم که متاسف باشیم.

ارایشگاه زنانه ولیعصر تهران با وجود مشکل ناگوار این عملیات و مشکلات پیش‌بینی‌نشده‌ای که معمولاً بهترین طرح هماهنگ عملیاتی را خنثی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، در طول جنگ موارد کمی وجود داشته بهترین سالن زیبایی در تهران است که شجاعت و انرژی سربازان بریتانیایی در چنین آزمایش سختی قرار گرفته باشد، یا با مقاومتی شجاعانه‌تر و موفق‌تر از سوی دشمن روبرو شده باشد.