سالن زیبایی ونوس

سالن زیبایی ونوس او می‌دانست که کشتی در حال پایین آمدن بهترین سالن زیبایی در تهران است. تکان‌های شدید بیشتری به گوش می‌رسید، گویی ناشی از تندبادهایی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که توسط چیزی بزرگ و محکم منحرف شده بودند. یورگنسون حتی غرش‌های بم عمیقی مانند صدای دریا بر روی ساحل صخره‌ای شنید. سپس حرکاتی در نزدیکی او رخ داد، طنابی دور کمرش بسته سالن زیبایی در تهران شد، محفظه بارگیری باز شد و او خود را در حال بالا و پایین رفتن از میان آن یافت. او در هوا معلق بود، چند صد فوت بالاتر از جزیره‌ای کاملاً لم‌یزرع که امواج عظیم اقیانوس بر آن می‌کوبیدند.

سالن زیبایی : جریان هوای رو به پایین از هلیکوپتر او را به شدت تکان می‌داد و یک بار باعث شد که دچار سرگیجه شود. افق خالی بود. او به سرعت به جزیره پایین آورده می‌شد. و دست‌ها و پاهایش هنوز محکم بسته شده بودند. سپس او شخصی را در جزیره دید. او یک ثرید بود که مانند یورگنسون تمام لباس‌هایش را درآورده و زیر نور خورشید تیره شده بود.

سالن زیبایی ونوس

آن شخص با چابکی به سمت جایی که او را پایین انداخته بودند آمد. او را گرفت. جلوی تاب خوردن‌های وحشیانه‌اش را گرفت، تکان‌هایی که می‌توانست باعث شکستگی استخوان‌هایش شود. طناب شل شد. ثرید، یورگنسون را روی زمین گذاشت. او طناب را رها نکرد.

به نظر می‌رسید که قصد دارد از آن بالا برود. به هلیکوپتر بخار برخورد سالن آرایشگاه در تهران کرد و روی هر دوی آنها افتاد. تریدی دستانش را وحشیانه تکان می‌داد و انگار داشت با صدای نامفهومی به آسمان نگاه می‌کرد. صدای برخورد چیزی در نزدیکی شنیده شد. یورگنسون صدای ضربان دار هلیکوپتر را شنید که بلند شد و به اطراف پرتاب شد. سپس احساس کرد که قید و بندها از روی دست‌ها و پاهایش برداشته می‌شوند. سپس صدای تریدی – به طرز شگفت‌انگیزی، صدای تریدی آشنایی – گفت: «این خوب نیست، یورگنسون. با کی مخالفت کردی؟» سومین نفر گانتی بود، کسی که یورگنسون زمانی به عنوان تاجر به او امید بسته بود، و به خاطر فاجعه‌ای که برایش رخ داده بود.

از او به عنوان یک چیز دیگر رنجیده بود. او آخرین بندهای یورگنسون را شل کرد و به او کمک کرد تا بنشیند. یورگنسون با نگاهی خیره به اطراف نگاه کرد. جزیره تقریباً سی متر در دو فوت مساحت داشت. از یک سر تا سر دیگرش، سنگی زرد و پیچ خورده و سفت بود. تپه‌های سنگی و یک قله سنگی مینیاتوری و یک دره باریک بین دو تکه سنگ مرتفع‌تر وجود داشت. دریاهای عظیم در مقابل ساحل بادگیر، غرش می‌کردند و آب را بالاتر از بالاترین نقطه جزیره پرتاب می‌کردند. در بعضی جاها شن جمع شده بود. یک نقطه – شاید یک یارد مربع – وجود داشت که در آن شن توسط فضولات موجودات پرنده حاصلخیز شده بود.

دو یا سه گیاه گرسنه شاخ و برگ‌هایی از خود نشان می‌دادند. همین. یورگنسون دندان‌هایش را به هم سایید. گانتی با عصبانیت گفت: «ادامه بده، اما ممکنه حتی از اون چیزی که فکر می‌کنی هم بدتر باشه.» او با سرعت از روی سنگ‌های پیچ‌خورده‌ی جزیره گذشت. در حالی که چیزی را حمل می‌کرد، برگشت. او گفت: «بدتر که نشده. فقط به همان اندازه بد است. آنها برای هر دوی ما غذا و آب انداختند. مطمئن نبودم که این کار را بکنند.» آرامش او یورگنسون را هوشیار کرد. او به عنوان یک تاجر، تصمیم گرفت وضعیت خود را روشن کند. او به گانتی از اقدام گرند پانژاندروم برای تصاحب مرکز تجاری ریم استارز گفت که کار بدی بود.

او از واکنش خودش گفت که اصلاً شبیه کار نبود. سپس با لحنی گرفته گفت: «اما او هنوز اشتباه می‌کند. هیچ موجود عاقلی قرار نیست هرگز مرا رو در رو ببیند. اما تو می‌بینمت.» گانتی با آرامش گفت: «اما من دیوانه‌ام. سعی کردم فرمانداری را که همسرم را ربوده بود، بکشم. بنابراین او گفت که من دیوانه‌ام و همین باعث سالن زیبایی در تهران شد حرفش درست باشد. بنابراین من را در یک گروه کارگر زنجیر شده قرار ندادند. ممکن است کسی من را دیده باشد و به این موضوع فکر کرده باشد. اما وقتی به اینجا فرستاده شدم، اوضاع برای من بدتر شده و احتمالاً تا الان فراموش شده‌ام.» او در این مورد آرام بود. فقط یک ترید می‌توانست اینقدر آرام باشد.

سالن زیبایی ونوس اما آنها حداقل صدها نسل فرصت داشته‌اند تا به بی‌عدالتی عادت کنند. او آن را پذیرفت. اما یورگنسون اخم کرد. «تو که عقل داری، گانتی. شانس فرار چقدره؟» گانتی با بی‌تفاوتی گفت: «هیچ‌کدام. بهتر است از آفتاب دور شوی. بدجوری می‌سوزانی. بیا.» او راه را از روی سطح سنگی برهنه و سوزان آغاز کرد. از کنار یک قله کوچک پیچید.

ونوس

سایه‌ای وجود داشت. یورگنسون به درون آن خزید و خود را در یک غار یافت. غاری طبیعی نبود. تکه تکه کنده شده بود. داخل آن خنک بود. به طرز شگفت‌آوری جادار بود. یورگنسونِ تاجر پرسید: «چطور این اتفاق افتاد؟» گانتی با لحنی جدی توضیح داد: «اینجا زندان است.

آنها مرا اینجا رها کردند و برای یک هفته غذا و آب انداختند. آنها رفتند. فهمیدم که قبل از من یک زندانی دیگر اینجا بوده بهترین سالن زیبایی در تهران است. اسکلت او در این غار بود. برایش دلیل آوردم. حتماً قبل از او هم افراد دیگری بوده‌اند. وقتی یک زندانی اینجا باشد، هر از گاهی یک هلیکوپتر غذا و آب می‌اندازد. وقتی زندانی آن را برنمی‌دارد، دیگر نمی‌آیند. وقتی، در حال حاضر، زندانی دیگری دارند، او را هم مثل من رها می‌کنند و او هم اسکلت زندانی قبلی را مثل من پیدا می‌کند و مثل من آن را به دریا می‌اندازد. آنها تا زمانی که دیگر آن را برنگردانم، برایم غذا و آب می‌اندازند. و در حال حاضر آنها دوباره همین کار را تکرار می‌کنند.» یورگنسون اخم کرد.

این واکنش او به عنوان یک شخص بود. سپس به غار اطرافش اشاره کرد. توده‌ای از جلبک دریایی خشک شده برای خواب آنجا بود. «و این؟» گانتی بدون هیچ کینه‌ای گفت: «یکی آن را از زیر خاک بیرون آورده. برای اینکه سرش شلوغ باشد. شاید فقط یک زندانی شروعش کرده. یکی دیگر بعداً شروعش را دیده و برای اینکه سرش شلوغ باشد رویش کار کرده. بعد بقیه هم به نوبت. ساختن این غار جان خیلی‌ها را گرفته.» یورگنسون برای بار دوم دندان‌هایش را به هم فشرد. «و فقط به این خاطر که با کسی که نمی‌توانست اشتباه کند مخالفت کرده بودند!

سالن زیبایی ونوس یا به این دلیل که یک مقام رسمی به کاری نیاز داشت!» گانتی موافقت سالن آرایشگاه در تهران کرد: «یا یک همسر. بفرمایید!» او غذا تعارف کرد. یورگنسون با اخم غذا خورد. بعد، نزدیک غروب آفتاب، از جزیره عبور کرد. فقط سنگ انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، نه چیز دیگری. تلی از سنگ‌های کوچک شکسته از حفاری غار آنجا بود. چند گیاه گرسنه هم آنجا بودند. طنابی که یورگنسون با آن پایین آورده شده بود هم آنجا بود.