آرایشگاه زنانه در اقدسیه

آرایشگاه زنانه در اقدسیه اسیران جنگی خود را تسلیم سالن آرایشگاه در تهران کرد، که این شرایط اکنون عقبه ارتش ما را خالی کرد و آن را قادر به انجام حرکات تهاجمی ساخت. ۴۰ فصل سوم. پیشروی لشکر سبک – عیاشی‌های شبانه‌ی منحصر به فرد – درگیری‌های مقدماتی نبرد نیول – جزئیات آن نبرد – استقرار ستاد فرماندهی بریتانیا در سنت ژان دو لوز – درگیری‌های بیشتر و اندکی عقب‌نشینی – حکایات رزمی – پیشروی خط پیکت‌های بریتانیایی. شامگاه نهم نوامبر، به لشکر دستور داده سالن زیبایی در تهران شد که در طول شب حرکت کند تا بتواند قبل از حمله به مواضع دشمن در فرانسه، در صبح روز بعد، مواضع خود را تصرف کند.

سالن زیبایی : تمام ذخایر فراوان چوب‌های آماده (که بخشی از آن توسط افسران برای ورزش تقسیم شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود) روی هم انباشته شد و آتش عظیمی شعله‌ور شد که به زودی به شعله‌ای عظیم تبدیل شد و درخشش خیره‌کننده‌ای بر اشیاء دوردست که بین درختان جنگل حرکت می‌کردند، انداخت. در ساعت معمول، جغد شروع به گفتن کرد:۴۱ یادداشت‌هایش را می‌خواند و گریه‌هایش را طولانی‌تر از قبل ادامه می‌داد؛ همه این‌ها توسط لیوت بیلی، یک جوان کوهستانی تنومند.

آرایشگاه زنانه در اقدسیه

که با بال‌های عقابی که چند روز قبل با یک گلوله شلیک کرده بود، روی هر شانه‌اش، آن ابیات غم‌انگیز را که جادوگران در مکبث می‌خواندند، می‌خواند ، در حالی که همه ما دست در دست هم داده و دور هیزم‌های در حال ترکیدن می‌رقصیدیم و با هم همخوانی می‌کردیم، که گاهی با جیغ‌های جغد مذکور در هم می‌آمیخت. درخشش سوسو زننده و کبود شعله‌ها، که به یونیفرم‌های سرخ رنگ می‌تابید، جرقه‌های سرخ که بر فراز جنگل پرواز می‌کردند، و سربازانی که کوله پشتی‌هایشان را جمع می‌کردند و به هم می‌کوبیدند.

به عیاشی‌های نیمه‌شب ما شور و حال غیرمعمولی می‌بخشید. قبل از اینکه به چادرمان برویم، صبحانه‌ی راحتی خوردیم و بعد از آن هر کدام یک بیسکویت ساخت آمریکا خریدیم: آنها به طرز عجیبی سفت بودند (تقریباً یک اینچ ضخامت داشتند)، آنقدر سفت که برای شکستنشان به پاشنه‌ی آهنی یا چیزی سفت نیاز بود. یک افسر به شوخی گفت، در حالی که یکی از آنها را زیر سینه‌ی ژاکتش قرار می‌داد، که ممکن بهترین سالن زیبایی در تهران است مثل توپ بچرخد – که واقعاً هم همینطور شد.

سلاح‌هایمان را زیر گرفتیم و بی‌صدا از زیر ضلع شمال غربی لا رون، از طریق مسیری باریک که در آن نقطه برای تسهیل عبور نیروها به نقطه حمله مورد نظر، در فاصله چند صد متری از پاسگاه‌های دشمن، بریده شده بود، حرکت کردیم. اما دو روز پس از محاکمه، فرصتی پیش آمد و او آن را پذیرفت. در کنار او یکی از اسب‌های بازرس پلیس، زین‌شده و آماده، حتی با تپانچه در غلاف، ایستاده بود. این اتفاق چنان ناگهانی بود که تا زمانی که او به مرز نرسیده بود، هیچ تلاشی برای تعقیب او صورت نگرفت. او که صبح زود می‌تازید، تا چند مایلی خارج از اردوگاه کسی را ندید، تا اینکه در نزدیکی مرز، در جاده‌ای که پیش رویش بود و با آرامش به سمت او می‌آمد، سوارکار دیگری را تنها دید.

او که برای رفع سوءظن، سرعت خود را کم کرده بود، تنها وقتی از نزدیک دید، شریک پدر مرحومش – عامل بدبختی‌اش – دیویس را شناخت؛ و دیویس تا زمانی که نورمن به او نرسید، مردی را که معتقد بود در زندان است، نشناخت. از ترس فلج شده بود، بی‌کلام و درمانده روی اسبش نشست. نورمن نزدیک‌تر سالن زیبایی در تهران شد تا جایی که زانوهایشان به هم رسید و افسار اسب دیویس را در دست گرفت. او با لحنی کوتاه گفت: «می‌بینید که من بیرون هستم.» دیویس، رنگ‌پریده و لرزان، نمی‌توانست کلمه‌ای پاسخ دهد. «تمام پولی که داری را به من بده – هر چیز باارزشی را. همه‌اش مال من است و من آن را می‌خواهم.» بدبخت بدبخت تمام پول و ساعتش را به همراه چندین الماس به او داد،احتمالاً فقط ثمره آن سفر اولیه است. سپس نورمن دوباره صحبت کرد.

می‌توان گفت با نفرتی بی‌رحمانه. «می‌دونی، دیویس، کاری که کردی! می‌دونی که…»برای من از مرگ بدتر بود. مرگ هزار بار بهتر بود. می‌دانی – البته، یک مرد مذهبی مثل تو باید بداند – که قصاص یعنی چشم در برابر چشم؛ اما من به اندازه تو با تو سخت نخواهم گرفت. من نمی‌توانم آزادی یا آبروی تو را بگیرم. نمی‌توانم قلبت را بشکنم؛ اما می‌توانم به تو شلیک کنم، و به خدا، این کار را خواهم کرد! ناله نکن، تو فحش می‌دهی – من این کار را نکردم، وقتی ضربه بدتری به من زدی. عقب بایست و آن را تحمل کن.

آرایشگاه زنانه در اقدسیه صورتش بی‌رنگ بود و دستانش محکم به هم گره خورده بود. همین که انسلی ایستاد، زمزمه‌ای نفس‌گیر از لب‌های بسته‌اش به گوش رسید – «آه، خدا!» یک دقیقه‌ی تمام نشست و به او نگاه کرد، منتظر بود، امیدوار بود که بیشتر بگوید؛ اما انگار آنچه شنیده بود، افکارش را چنان انباشته بود که نمی‌توانستند کلمات را بیان کنند. هیچ توضیحی نپرسید.

اقدسیه

هیچ دلیلی – خودش می‌توانست همه‌ی آنها را ببیند. فعلاً دیگر به سرنوشت بعدی دوستش اهمیتی نمی‌داد – صحنه‌ی مرگبار آنقدر کامل به نظر می‌رسید که نمی‌توانست چیز بیشتری بپذیرد. با نگاهی پر از حسرت به او نگریست و با لحنی گرفته و ملتمسانه گفت: «هیچ چیز نمی‌تواند این را توجیه کند، خانم هاردی، می‌دانم: اما قبل از اینکه او را قضاوت کنید، قبل از اینکه از همدردی و کمک خود دریغ کنید، به محاکمه وحشتناک فکر کنید.

به ظلم شیطانی مردی که او را نابود کرده بود فکر کنید؛ و به چگونگی آشنایی آنها فکر کنید.» او در حالی که به او نگاه می‌کرد، پاسخ داد: «همدردی من از همیشه قوی‌تر بهترین سالن زیبایی در تهران است. انتقام وحشتناکی بود، اما هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که چیزی بیش از عدالت بود.» دختر دوباره ساکت نشست و به آنچه شنیده بود فکر کرد. انسلی هم ساکت بود و از آنچه که به نظرش عدم رضایت او از دوستش بود.

آرایشگاه زنانه در اقدسیه کمی رنجیده و ناامید شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود؛ اما در واقع او اشتباه می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و همدردی او عمیق‌تر از آن بود که ابراز نشد. چند دقیقه‌ای به همین منوال گذشت تا اینکه دوباره تکان خورد یا حرفی زد.