آرایشگاه زنانه در تهران فرجام

آرایشگاه زنانه در تهران فرجام بودم و غرق در تفکر، ناگهان به یاد آوردم که مردی که از او پرسیده بودم، مرا از رفتن به راهی که به تپه‌ها منتهی می‌سالن زیبایی در تهران شد برحذر داشته بهترین سالن زیبایی در تهران است، زیرا با این کار گمراه خواهم شد. مردد بودم که آیا بهتر است از همان مسیری که آمده‌ام برگردم یا به امید یافتن اقامتگاهی برای شب، به راهم ادامه دهم، از جایم بلند شدم و داشتم مردد بودم که به کدام سمت بپیچم که صدای سم اسب‌ها را شنیدم و از زمین مرتفع سمت چپم، دو مرد سوار بر اسب پایین آمدند. «در مدتی که معطل کرده بودم، تاریکی چنان زیاد شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که فقط می‌توانستم تصوری نامشخص از ویژگی‌های آنها داشته باشم.

سالن زیبایی : اولین نفر، سوار بر اسبی تیره، لاغر اندام و آشکارا جوان بود. کلاه نمدی‌اش چنان روی صورتش افتاده بود که تنها چیزی که می‌توانستم ببینم این بود که ریش و سبیل بلندی داشت که هر دو به شدت سیاه بودند.» «همراهش مرد بسیار قدرتمندتری بود و با بی‌احتیاطی روی مادیانِ نر نشسته بود؛ صورتش نیز با همان مقدار مو پوشیده شده بود و علاوه بر این، با توجه به گرمای هوا، گردنش در یک روتختی پشمی بزرگ پنهان شده بود.

آرایشگاه زنانه در تهران فرجام

حضور من ظاهراً آنها را غافلگیر سالن آرایشگاه در تهران کرد، زیرا آنها ناگهان اسب‌هایشان را متوقف کردند و مرد جوان‌تر با سرعت افسار را کشید، اسبش را تا نیمه چرخاند و به نظر می‌رسید که می‌خواهد بدون سلام و احوالپرسی از راهی که آمده بود برگردد.

با این حال، او بر خود مسلط شد و با گفتن «عصر بخیر، غریبه» به راهش ادامه داد تا اینکه در کنار من قرار گرفت. من واقعاً از این برخورد سپاسگزارم، زیرا احساس کردم شک و تردیدهایم در مورد حرکاتم اکنون برطرف خواهد شد. در چند کلمه، گفتم که از راهی که باید می‌رفتم منحرف شده‌ام و از آنها خواستم که مرا درست کنند. به نظر می‌رسید مرد جوان‌تر با خویشتن‌داری تلاش می‌کند و کم حرف می‌زند؛ با این حال، دیگری پیشنهاد داد که راه را به من نشان دهد و گفت که آنها در مسیری که من می‌خواهم، می‌روند.» آنها طوری صحبت می‌کردند و از زبانی استفاده می‌کردند که مرا متقاعد می‌کرد مردانی با فرهنگ برتر از …

همان‌هایی که انتظار می‌رود در منطقه‌ی بکر و کم‌جمعیتی که اکنون در آن سفر می‌کردم، ملاقات کنم. مرد درشت‌اندام در حالی که اسبش را به پیاده‌روی سریع در امتداد جاده‌ی بالای تپه تشویق می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، گفت: «اگر قبل از اینکه تاریکی آزاردهنده شود، از این کاج‌زارها و آن سوی گذرگاه رودخانه برویم، وقت اضافه نداریم. بهتر است دنبالم بیایی، تا همراهم بتواند عقب بیاید.» «بدون هیچ تردیدی، به پیشنهاد او عمل کردم، زیرا مشتاق رسیدن به مکانی برای استراحت بودم. راهنمای من در حالی که روی زینش نیم‌چرخید، با خنده‌ای که در آن زمان به شوخی می‌پنداشتم، اما از آن زمان به عنوان خنده‌ای شوم به یاد می‌آورم، گفت: «باید خودتان را بسیار مفتخر بدانید که چنین همراهی می‌شوید و از خطرات جاده در امان هستید.

آیا دارایی ارزشمندی با خود دارید که بتوانید از این کاروان سپاسگزار باشید؟» بدون اینکه به حکمت سکوت در این مورد فکر کنم، پاسخ دادم: «بیش از آنچه برایم مهم باشد یا بتوانم از دست بدهم، زیرا من هزار مایل از خانه و در میان غریبه‌ها هستم.» لحظه بعد احساس کردم که اگر می‌توانستم به خاطر بی‌احتیاطی‌ام زبانم را گاز بگیرم؛ زیرا یاد داستان‌های دزدی و خشونت صاحبخانه از ذهنم گذشت. از جاده اصلی به سمت راست، به مسیری باریک‌تر، پیچیده بودیم و از تپه به سمت رودخانه سرازیر می‌شدیم، به گمانم؛ هر لحظه صدای آب رودخانه بیشتر به گوش می‌رسید.

کمی پس از آخرین حرفم، احساس کردم سوارکار پشت سرم بیش از حد لازم به من نزدیک می‌شود و تا حدودی از مسیر کنار رفتم، به این قصد که بگذارم عبور کند؛ زیرا به طور غریزی احساس کردم که[۱۶۳] ترجیح می‌دادم هر دو جلو باشند. همین‌طور که این کار را می‌کردم، تقریباً ناخودآگاه دستم را روی تپانچه‌ام گذاشتم. مرد جوان‌تر از روی زینش خم سالن زیبایی در تهران شد و پهلو به پهلو به من رسید و با لحنی سرد و خشن گفت: «رفیق خوبم، ما مسئولیت ساعت و پول تو را بر عهده می‌گیریم.» او در حین صحبت به جلو خم شد، انگار که می‌خواست یقه‌ام را بگیرد.

در همان لحظه، کسی که جلو می‌راند، به زمین پرید و به سمت من برگشت. در یک لحظه خطر را حس کردم و به سرعت تپانچه‌ام را بیرون کشیدم و به سر نزدیکترین دشمنم شلیک کردم. برق باروت، دید واضح‌تری از چهره‌اش به من داد، دیدی که تا آن موقع نداشتم. همین‌طور که از من فاصله می‌گرفت، متوجه افتادگی عجیب پلک چپم شدم و این جمله را شنیدم: «خدای من، ضربه خوردم!» در همان لحظه ضربه‌ای خردکننده بر جمجمه‌ام فرود آمد و انگار هزار ستاره در اطرافم فرو می‌ریختند و همه جا سیاهی بود. بازگشت من به هوشیاری با تماس ناگهانی با آب سرد اتفاق افتاد و وقتی از خواب بیدار شدم، دیدم که در میان یک جریان خروشان در حال تقلا هستم.

آرایشگاه زنانه در تهران فرجام به طور غریزی به تکیه‌گاهی چنگ زدم و در یک لحظه متوجه موقعیت خود شدم. مهاجمان مرا به درون نهری که به آن نزدیک می‌شدیم پرتاب کرده بودند و آنها بدون شک تصور می‌کردند که من دیگر شانسی برای نجات ندارم. ماه هنوز بالا نیامده بود و من چیزی جز خطوط کلی کناره‌های نهر که از هر طرف بالا می‌آمدند، نمی‌توانستم تشخیص دهم.

تهران فرجام

دقایق زیادی طول کشید تا تلاش‌هایم به نتیجه برسد. سرانجام، همانطور که به جلو پرتاب می‌شدم،[۱۶۴] دست‌هایی به شاخه‌ی افتاده‌ی درختی برخورد کردند و با وجود اینکه از ضربه‌ای که خورده بودم و اثر کرخت‌کننده‌ی غوطه‌ور شدن در جریان یخی ضعیف شده بودم، اصل حفظ جان به من این امکان را داد که قدرتی تقریباً فراانسانی از خود نشان دهم و این لنگر امید را محکم نگه دارم.

«پس از تلاش‌های بی‌نتیجه بسیار، موفق شدم خودم را، گویی از کام مرگ، بر روی صخره‌هایی که کناره‌های نهر را تشکیل می‌دادند، بالا بکشم. به محض اینکه احساس کردم از خطر گوری پر از آب در امان هستم، نیرویم را از دست دادم و تقریباً کاملاً بی‌جان به عقب افتادم. سرم انگار هزار چکش سه‌ضربه‌ای به آن زده بودند؛ بیماری مهلکی مرا فرا گرفت و متوجه شدم که دوباره به بی‌حسی دچار شده‌ام. با این حال، با تلاش فراوان بر این رخوت غلبه کردم و روی دست‌ها و زانوهایم از روی صخره‌های انباشته شده و ریشه‌های برهنه درختان بالا خزیدم تا اینکه خود را روی خزه نرم و برگ‌های مرده آن طرف‌تر یافتم.

مدت زیادی آنجا دراز کشیدم و به آرامی بهبود یافتم. با معاینه خودم، متوجه شدم که ساعت و کیف پولم و همچنین کمربند پولی حاوی سیصد دلار طلا که به من سپرده شده بود، گم شده‌اند. اما چیزی که از همه چیز سنگین‌تر احساس می‌کردم، یک انگشتر الماس ارزشمند بود که زمانی مایه مرگم بود.» مال مادرم بود و در آخرین بیماری‌اش به من داده بود. حدود صد و پنجاه دلار اسکناس بانکی و یک معرفی‌نامه برای قاضی پ… که دو روز قبل در یکی از چکمه‌هایم گذاشته شده بود، از بازرسی راهزنان در امان مانده بود.

آرایشگاه زنانه در تهران فرجام هیچ‌کدام از استخوان‌هایم نشکسته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود ورم وحشتناکی که روی سرم بود، نشان می‌داد که شدت ضربه‌ای که به من وارد شده، ظاهراً از دسته‌ی پرِ شلاقِ سواری بوده بهترین سالن زیبایی در تهران است.